เย่หลานซานหมดสติไปนานเท่าไหร่ ก็ตกอยู่ในฝันร้ายนานเท่านั้น
เธอเห็นว่าตัวเองเป็นแค่ตัวละครสมทบ ที่ต้องเดินตามบทละครรักอันขมขื่นกับมู่เหยี่ยน ทำให้มู่เหยี่ยนเย็นชาต่อเธอจนหมดสิ้น แล้วจากไปพร้อมกับความตายของเขา นี่คือกฎของโลกนี้
ดังนั้น เธอไม่เคยรู้ว่าตัวเองใจสั่นไหวให้กับมู่เหยี่ยน มีเพียงความรู้สึกเจ็บปวดที่เฝ้าเสวยสุขจากความทุกข์ของมู่เหยี่ยนเท่านั้น
เธอเห็นมู่เหยี่ยนตายไปต่อหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า ผ่านความเจ็บปวดและเสียใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า และฉีกโลกนี้เป็นเสี่ยงๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า…
เย่หลานซานเบิกตากว้างทันที: "…มู่เหยี่ยน!"
เธอเห็นงูสีเงินตัวน้อยที่กำอยู่ในมือ
งูน้อยเย็นเยือกและแข็งทื่อ จนแขนข้างหนึ่งของเธอหนาวชาจนไร้ความรู้สึก
เย่หลานซานคลายมือออก: "…มู่เหยี่ยน"
ในที่สุดมู่เหยี่ยนก็เป็นอิสระ รีบขดตัวหมอบอยู่ริมเตียงทันที
เขาอยากออกไป
อิ่นมั่วสร้างม่านพลังระดับเจ็ดขวางไว้ข้างๆ
เขาไม่อยากทำร้ายร่างกายตัวเองอีก เพื่อให้ได้ออกไป
"มู่เหยี่ยน…"
เย่หลานซานพร่ำเรียกชื่อเขา เสียงสั่นเครือขึ้นเรื่อยๆ
มู่เหยี่ยนหัวเราะเย็น: "ที่แท้เจ้านายสตรีเพศเมียก็กลัวตายเป็นเหมือนกัน ถึงยอมให้เลือดสูงส่งของท่าน กับคนอสูรชั้นต่ำอย่างข้า"
"อย่า…พูดอย่างนั้น…"
เย่หลานซานเจ็บแปลบที่หัวใจ
มู่เหยี่ยนไม่เคยเป็นคนอสูรต่ำต้อยเลย
เขาอ่อนโยน บริสุทธิ์ และมีพรสวรรค์เป็นเลิศ
เย่หลานซานรู้ดีว่า ไม่ว่าตอนนี้จะเจ็บปวดเพียงใด ก็ไม่มีวันเยียวยาความเสียหายที่เธอเคยก่อไว้กับมู่เหยี่ยนได้