"ท่านพ่อ..."
เสียงของเย่หมิงสั่นเครือ
หลังจากแต่งงาน เขาก็ไม่ได้พบท่านพ่ออีกเลย
ทำไมช่วงเวลาแค่ไม่นาน ท่านพ่อถึงได้อ่อนแอลงขนาดนี้
มู่เหยี่ยนมองไปยังดวงตาสีเงินที่ราวกับถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็ง ในที่สุดก็มีประกายรวมจุดโฟกัส
แววตาประหลาดใจวาบผ่าน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก "เย่หมิง เธอมาที่นี่ได้ยังไง?"
"ท่านพ่อ ไม่ต้องกังวลครับ"
เย่หมิงเดินเข้าไป กำมือที่เย็นเฉียบของท่านพ่อไว้ หันไปมองเฉียวหราน "นี่คือเจ้านายสตรีเพศเมียของผม เฉียวหราน พวกเรามาเยี่ยมท่านครับ"
สามีอสูรชั้นต่ำไม่มีสิทธิ์มองสตรีเพศเมียผู้สูงศักดิ์ตรง ๆ
มู่เหยี่ยนก้มตาลง
"สตรีเพศเมียผู้สูงศักดิ์ เย่หมิงบอกว่าคุณดีกับเขามาก ขอบคุณที่ยอมรับเขาเข้าเป็นสามี ผมซาบซึ้งยิ่งนัก..."
เสียงก็ไพเราะเช่นกัน ราวกับลูกปัดน้ำแข็งกลมมนที่หยดลงในน้ำพุร้อนอย่างช้า ๆ
เฉียวหรานอดไม่ได้ที่จะเจ็บปวดใจ
"ท่านพ่อคะ วางใจเถอะนะคะ ฉันจะดูแลเย่หมิงให้ดีค่ะ"
คนอสูรที่งดงามเช่นนี้ เหตุใดจึงไม่ได้รับความรักจากเย่หลานซาน
"ขอบคุณครับ สตรีเพศเมียผู้สูงศักดิ์"
มู่เหยี่ยนเอ่ยขอบคุณอีกครั้ง
ครั้งนี้เขาเงยหน้ามองเฉียวหราน ดวงตาที่ราวกับเศษน้ำแข็งนั้นเต็มไปด้วยความซาบซึ้งและความไว้วางใจให้ดูแล
เย่หลานซานเหลือบตาขึ้น แววตาดอกท้อที่หรี่ลงเล็กน้อยจับจ้องไปที่ใบหน้าด้านข้างซีดเซียวของมู่เหยี่ยน
จู่ ๆ หน้าอกก็เจ็บแปลบขึ้นมาอีกครั้ง เจ็บจนเกือบส่งเสียงออกมา
เย่หลานซานก้มหน้าย่นคิ้ว เธอเกลียดความเจ็บแปลบที่ไร้สาเหตุนี้จริง ๆ มันทำให้เธอรู้สึกกระวนกระวายและหวาดกลัวทุกครั้ง
ราวกับมีบางอย่างกำลังหลุดลอยไปจากฝ่ามือที่กำแน่น ไม่ว่าเธอจะออกแรงแค่ไหนก็ไม่อาจคว้าไว้ได้