เซี่ยฉี่พยักหน้า โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
“ได้อยู่แล้ว”
เขารู้ดีว่า การสร้างความไว้วางใจ ต้องใช้ข้อเท็จจริงที่หักล้างไม่ได้ครั้งแล้วครั้งเล่ามาก่อร่างสร้างขึ้น
ภายใต้สายตาจดจ่อของท่านฉินและทุกคน จิต意念ของเซี่ยฉี่ดำดิ่งเข้าไปในห้วงสมองอีกครั้ง
โต๊ะโลหะที่เพิ่งปรากฏขึ้นไม่นาน พร้อมด้วยเอกสารบนโต๊ะ ก็ถูกลบออกไปจากทัศนวิสัยของทุกคนอีกครั้ง
ไร้สุ้มเสียง ฉับไวเฉียบขาด
แม้จะดูผ่านวิดีโอมาแล้วครั้งหนึ่ง แม้หลี่เฟิงจะเคยประสบกับตัวมาแล้วสองครั้ง
แต่เมื่อฉากนี้แสดงซ้ำอยู่ตรงหน้าจริง ๆ แรงกระแทกที่ล้มล้างสามัญสำนึก ก็ยังทำให้หัวใจเต้นระรัว
เหนือความคาดหมาย
สี่คำนี้ คือความคิดเดียวของทุกคนในห้อง ณ วินาทีนี้ นอกจากเซี่ยฉี่
เซี่ยฉี่กำลังเตรียมจะปล่อยโต๊ะออกมาอีกครั้งตามปกติ เพื่อแสดงการเก็บเข้าปล่อยออกได้ดั่งใจให้สมบูรณ์
“รอก่อน”
แต่ท่านฉินกลับเอ่ยห้ามเขาเสียก่อน
เขาลุกขึ้นยืน แล้วค่อย ๆ เดินไปยังพื้นที่ว่างเปล่าที่ไร้สิ่งของ
ตรงนั้น ควรจะเป็นที่ตั้งของโต๊ะ
ท่านฉินเดินกลับไปกลับมาสองสามก้าว เพื่อให้แน่ใจว่าพื้นใต้เท้าเป็นของแข็ง
จากนั้น เขาก็ทำท่าทางที่ทำให้ทุกคนงุนงง
เขากางแขนออก โบกไปมาอย่างช้า ๆ ในอากาศ แล้วก้มตัวลง ใช้สองมือคลำหาอย่างละเอียดในบริเวณนั้น
เหมือนกำลังหาอะไรบางอย่าง?
หลี่เฟิงและองครักษ์ต่างกลั้นหายใจ ไม่กล้ารบกวน
พวกเขาพอเดาได้ว่า ท่านฉินกำลังใช้วิธีที่พื้น ๆ ที่สุด และตรงไปตรงมาที่สุด ในการทดสอบตรวจจับทางกายภาพ
ไม่กี่นาทีต่อมา ท่านฉินยืดตัวขึ้น สีหน้ามีแววฉงนปนตื่นเต้น
เขาไม่รู้สึกถึงสิ่งใดเลย
ไม่รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงหรือสิ่งผิดปกติใด ๆ
เหมือนกับว่า โต๊ะตัวนั้นถูกลบออกไปจากพื้นที่นี้จริง ๆ
ท่านฉินหันกลับมา แล้วพยักเพยิดให้เซี่ยฉี่
“ได้แล้ว สหายเซี่ยฉี่ ปล่อยมันออกมาเถอะ”
จิต意念ของเซี่ยฉี่ขยับอีกครั้ง
โต๊ะปรากฏขึ้นกลางอากาศ
เพราะท่านฉินยืนอยู่ตรงขอบของตำแหน่งที่โต๊ะปรากฏพอดิบพอดี ขาโต๊ะเกือบจะเฉียดชายกางเกงของเขาออกมา
ถึงท่านฉินจะผ่านโลกมามาก มีจิตใจแน่วแน่ แต่ ณ ขณะนี้ก็อดไม่ได้ที่จะทึ่ง
ถอยหลังไปสองก้าว แล้วพิศดูโต๊ะตัวนั้นอย่างพินิจ
“ปาฏิหาริย์ นี่มันปาฏิหาริย์ทางฟิสิกส์ชัด ๆ …”
เขาพึมพำกับตัวเอง แววตายิ่งทอประกายแรงกล้า
ผ่านไปครู่ใหญ่ ท่านฉินจึงปรับอารมณ์ให้นิ่งลงได้อีกครั้ง เขาผายมือให้เซี่ยฉี่นั่งลง
“เรามานั่งคุยกัน”
ครั้งนี้ ท่าทีของเขาจริงจังยิ่งกว่าคราวก่อน
“สหายเซี่ยฉี่ ก่อนหน้านี้เจ้าบอกว่า เจ้ามีข่าวกรองขั้นสูงสุดที่เกี่ยวโยงถึงความมั่นคงของชาติ ตอนนี้ บอกพวกเราได้หรือยังว่าคือเรื่องอะไร?”
บรรยากาศในห้องสอบสวน ในชั่วขณะนี้แปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมศักดิ์สิทธิ์อย่างยิ่ง
เซี่ยฉี่เรียบเรียงความคิด แล้วเอ่ยปาก
“เรื่องนี้ ต้องย้อนไปตั้งแต่วันที่สี่ก่อน”
(ย้อนไปวันที่สี่ก่อน)
ใกล้เที่ยงคืน
เซี่ยฉี่กำลังเล่นคอมพิวเตอร์อยู่ในห้องเช่าของตัวเอง
บนหน้าจอ
ภาพหยุดค้างที่ข้อความ ‘ถอยหนีล้มเหลว’ สีแดงเลือด
“บัดซบ!”
เซี่ยฉี่หงุดหงิด ดื่มน้ำอึกหนึ่ง แล้วสะบัดนิ้ว
เขากำลังจะจัดทัพ บุกตะลุย!
ในจังหวะนั้นเอง
เสียงสังเคราะห์กึ่งจักรกลดังก้องขึ้นในสมองของเขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
【ตรวจพบโฮสต์ที่เหมาะสม... ‘หมื่นโลกีย์บีคอน’ กำลังโหลด...】
เซี่ยฉี่ตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง
อะไรนะ?
【กำลังโหลด... 10%... 30%...】
【ซ่า... ซ่า... โหลดผิดพลาด! พบสัญญาณรบกวนที่ไม่รู้จัก...】
【กำลังแก้ไขข้อผิดพลาด...】
【แก้ไขสำเร็จ... ‘หมื่นโลกีย์บีคอน’ โหลดเสร็จสมบูรณ์!】
เซี่ยฉี่เด้งตัวพรวดจากเก้าอี้ มองไปรอบ ๆ อย่างตื่นตระหนก
“ใคร? ใครพูด?!”
ในห้องมีแค่ตัวเขาเอง กับเสียงพัดลมคอมพิวเตอร์หึ่ง ๆ
หูแว่วหรือ?
ช่วงนี้ทำงานล่วงเวลามากไป เลยเกิดภาพหลอน?
ยังไม่ทันได้คิดให้กระจ่าง
กำแพงสีขาวสะอาดข้างตัวเขา ก็บิดเบี้ยวเหมือนระลอกคลื่น
จากนั้น ประตูแสงทรงรีสูงท่วมหัว ก็ปรากฏขึ้นบนกำแพงอย่างไร้ร่องรอย!
ภายในประตูแสง เปล่งประกายสีน้ำเงินหม่นกับดำมืด
ลูกตาของเซี่ยฉี่แทบทะลักออกนอกเบ้า
เขาถอยกรูดไปหลายก้าวด้วยสัญชาตญาณ
พร้อมกันนั้น เสียงจักรกลก็ดังขึ้นในสมองของเขาอีกครั้ง
【ค่าชดเชยการแก้ไข: มิติมิติ (3 ม.*3 ม.*3 ม.)】
【ประตูกาลอวกาศเปิดใช้งานแล้ว เป้าหมาย: ไม่ทราบ】
【นับถอยหลังเคลื่อนย้าย: 04:59】
【หลังนับถอยหลังสิ้นสุด จะบังคับเคลื่อนย้าย】
สมองของเซี่ยฉี่ว่างเปล่า
ความเย็นเยียบจากปลายเท้าพุ่งขึ้นสู่กระหม่อม
หมื่นโลกีย์บีคอน?
ห้านาที?
บังคับเคลื่อนย้าย?
ไปยังสถานที่ที่ไม่รู้จัก?
สิ่งไม่รู้ ต่างหากที่น่าสะพรึงที่สุด!
หลังจากตื่นตระหนกชั่วครู่ สัญชาตญาณเอาตัวรอดอันแรงกล้าก็ทำให้เขาเยือกเย็นลงในพริบตา
บัดนี้เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงมิตินั้นในห้วงสมอง
สายตากวาดไปทั่วห้อง แล้วหยุดที่โต๊ะคอมพิวเตอร์
ความคิดหนึ่งผุดขึ้น
เดินมาที่โต๊ะ วางมือลงไป
รวบรวมสมาธิ แล้วท่องในใจว่า “เก็บ”!
ปาฏิหาริย์บังเกิด
โต๊ะคอมกว้างเมตรกว่า พร้อมด้วยคอมพิวเตอร์ จอมอนิเตอร์ คีย์บอร์ด เมาส์ บนนั้น หายวับไปในชั่วพริบตา
ได้ผลจริง!
เขา “มองเห็น” ได้อย่างแจ่มชัดว่า ในห้วงสมองของตน โต๊ะคอมพิวเตอร์ตัวนั้น กำลังตั้งอยู่อย่างเงียบ ๆ ข้างในนั้น
หัวใจเซี่ยฉี่เต้นระรัว การค้นพบนี้ช่วยขับไล่ความหวาดกลัวไปได้ส่วนหนึ่ง
เขาต้องเตรียมพร้อมให้ถึงที่สุด!
เขาพุ่งออกจากห้อง เปิดตู้เย็น กวาดเอาอาหารทั้งหมดที่หาได้ลงไปในมิติรวดเดียว
เก็บ!
แล้วก็น้ำแร่ ต้องเอาไปมาก ๆ! เขาเก็บทั้งลังลงไป
มีด! มีดทำครัว มีดผลไม้ แม้แต่มีดปอกเปลือก ก็ไม่เว้นสักเล่ม!
ยา! ยาแก้หวัด ยาแก้อักเสบ พลาสเตอร์ปิดแผล ผ้าพันแผล... ทุกอย่างในกล่องยาประจำบ้าน เอาไปให้หมด!
เขาเหมือนหนูแฮมสเตอร์ที่บ้าคลั่งกวาดทุกอย่างในบ้าน มีดสารพัดประโยชน์ เชือก ไฟฉาย
สุดท้าย เขานึกถึงโดรนของตัวเองขึ้นมา
เป็นโดรนระดับผู้บริโภคที่เขากัดฟันซื้อมาถ่ายวิทยานิพนธ์เมื่อไม่นานนี้
เจ้าสิ่งนี้ ในป่าเขาอาจใช้ประโยชน์ได้มหาศาล! สอดแนมภูมิประเทศ!
เขาเปิดตู้ทันที แล้วเก็บโดรน รีโมต และแบตเตอรีสำรองลงในมิติด้วย
หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ เวลานับถอยหลังก็เหลือเพียงสิบกว่าวินาทีสุดท้าย
【00:15】
เหลือเพียงสิบห้าวินาทีสุดท้าย
หัวใจเซี่ยฉี่ลอยขึ้นไปถึงลำคอ
ตัวเลขนับถอยหลังบนหน้าจอคอมพิวเตอร์กลายเป็นสีแดงเจ็บแสบ
【00:05】
【00:04】
【00:03】
มองดูประตูแสงสีน้ำเงินหม่นบานนั้น หัวใจเต้นโครมคราม
เข้าไปไหม?
เขาไม่อยากเข้าไป!
เขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวต่อประตูประหลาดที่ไม่รู้จักนี้
เขาอยากรู้ว่า ที่เรียกว่า “บังคับเคลื่อนย้าย” มันจะบังคับยังไงกันแน่
【00:02】
【00:01】
【00:00】
นับถอยหลังสิ้นสุด
ประตูแสงสีน้ำเงินหม่นบานนั้น ไม่ได้สร้างแรงดูดมหาศาลเพื่อดูดเขาเข้าไป
แต่ว่า... มันเคลื่อนที่แล้ว
ประตูแสงนั่น ราวกับรถบรรทุกคันหนึ่ง
พุ่งตรงมาทางเซี่ยฉี่ กระแทกเข้าใส่เต็มแรง!
รวดเร็วถึงขีดสุด ไม่ทันให้ใครได้ตั้งตัว
“ให้ตายสิ!”
นี่คือความคิดสุดท้ายที่แล่นเข้ามาในสมองของเซี่ยฉี่ ก่อนเขาจะหมดสติไป