ลูกกระเดือกของจางเฉิงขยับขึ้นลง เขาพูดอะไรไม่ออก
ซูฉิงเดินมาอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว ระยะใกล้จนมองเห็นเงาของตัวเองในแววตาเธอที่ดูสับสนวุ่นวาย
เธอไม่พูดอะไรอีก ได้แต่มองเขานิ่ง ๆ ดวงตาหงส์คู่นั้นราวกับมีน้ำในสระฤดูใบไม้ผลิ สั่นไหวไปด้วยความรู้สึกที่พูดไม่ถูก
ยั่วยวน? จริงจัง? หรือว่า... มีใจให้กันจริง ๆ?
หัวใจของจางเฉิงเต้นเร็วขึ้น เลือดในกายราวกับเดือดพล่าน
เขาได้กลิ่นหอมจากเส้นผมของเธอ เห็นลิปสติกที่ยังหลงเหลืออยู่บนริมฝีปาก รู้สึกว่าเธออยู่ห่างแค่ช่วงหมัดเดียว—แค่ก้มหน้าลงนิดหน่อยก็จูบเธอได้แล้ว
ความปรารถนาพุ่งพล่านเหมือนวัชพืชที่เติบโตอย่างบ้าคลั่ง แทบจะทะลักทำนบแห่งเหตุผล
เขาถึงกับคิดบ้า ๆ ขึ้นมาว่า ต่อให้ถูกเจ้านายฆ่าตาย แต่ได้นอนกับเธออีกสักครั้ง ก็น่าจะคุ้มนะ
แต่ความคิดนี้เพิ่งโผล่มา ก็ถูกภาพสีหน้าโศกเศร้าของพ่อแม่ที่แก่ชราดับลงไป
"ไม่ได้นะ... ไม่ได้นะ..." เขาท่องในใจอย่างสุดชีวิต มือสองข้างกำแน่นเป็นหมัด เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ ใช้ความเจ็บปวดรักษาสติสุดท้ายเอาไว้
ซูฉิงดูเหมือนจะมองทะลุการต่อสู้ของเขา มุมปากยกยิ้มบาง ๆ เธอถอยหลังไปครึ่งก้าว ชี้ไปที่ประตูห้องน้ำ "ไปอาบน้ำเถอะ ข้างในมีผ้าเช็ดตัวใหม่"
เขาเดินเข้าห้องน้ำ เปิดวาล์วน้ำร้อน สายน้ำที่ไหลกระหน่ำลงมากระทบกระเบื้องสีขาว และยังชะล้างเส้นประสาทที่ตึงเครียดของเขาไปด้วย
ชำระล้างความเหนื่อยล้าและเหงื่อไคลจนหมดสิ้น
รู้สึกสบายตัวขึ้นเยอะในทันที
แต่ในหัวก็ยังยุ่งเหยิง
เขายังไม่กล้าเชื่อเลยสักนิดกับเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้
ยังสงสัยว่าตัวเองกำลังฝันอยู่
จึงบีบต้นขาตัวเองแรง ๆ หลายครั้ง ความเจ็บปวดส่งมา เขาถึงเข้าใจว่าไม่ได้ฝัน ได้มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับซูฉิงจริงๆ
แล้วคืนนี้ทั้งคู่ยังต้องค้างคืนในห้องด้วยกัน!
"ฮือ..."
จางเฉิงปิดน้ำร้อน ใช้น้ำเย็นสาดหน้าแรง ๆ
ให้ตัวเองมีสติมากขึ้น และใจเย็นลงอีก
อาบน้ำอย่างเร่งรีบ เขาเอาผ้าคลุมอาบน้ำพันตัวเดินออกจากห้องน้ำ ตรงเข้าเจอซูฉิงถือชุดเปลี่ยนยืนอยู่หน้าประตู ยังคงงดงามเย้ายวน ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนชวนหลงใหล
"อาบเสร็จแล้วเหรอ?" สายตาของซูฉิงหยุดอยู่ที่หน้าอกของเขาชั่วขณะ มุมปากยกยิ้มน้อย ๆ เธอเดินเลี่ยงเข้าห้องน้ำ "งั้นฉันไปอาบนะ"
วินาทีที่ประตูห้องน้ำปิด จังหวะหัวใจของจางเฉิงก็เต้นระรัวอีกครั้ง
เขานั่งลงที่ขอบเตียง ฟังเสียงน้ำที่ดังมาจากข้างใน ทุกเสียงราวกับเคาะอยู่บนหัวใจเขา
เสียงน้ำนั้นบางครั้งก็ถี่กระชั้น บางครั้งก็เบานุ่ม เขาจินตนาการได้ว่าเม็ดน้ำไหลรินลงมาตามแผ่นหลังเรียบลื่นของเธอ ไหลผ่านเอวบาง เอ่อล้นไปตามขาเรียวยาว...
"หยุดคิด!" เขาบีบต้นขาตัวเองแรง ๆ อีกครั้ง ความเจ็บปวดทำให้เขารู้สึกตัวขึ้นบ้าง
แต่เสียงน้ำนั้นเหมือนมีเวทมนตร์ ลอดเข้ามาในหู พันรอบประสาท ทำให้เขาร้อนรุ่มไปทั้งตัว
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ ประตูห้องน้ำก็เปิดออก
ซูฉิงสวมชุดนอนผ้าไหมสีดำเดินออกมา ชายกระโปรงยาวแค่โคนขา สายเดี่ยวหลวม ๆ พาดอยู่บนแขน ผมยาวสีดำหมาด ๆ พาดอยู่ด้านหลัง เม็ดน้ำไหลตามปลายผมลงมา ไหลผ่านลำคอขาวเนียน หายเข้าไปในคอเสื้อของชุดนอน
"ช่วยเป่าผมให้หน่อยนะ ได้ไหมจ๊ะ?" เธอเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง หยิบไดร์เป่าผมขึ้นมา เสียงพูดมีความเกียจคร้านหลังอาบน้ำเสร็จ หางเสียงเชิดขึ้นเล็กน้อยเหมือนกำลังออดอ้อน
หัวใจของจางเฉิงเต้นแรงแทบจะหลุดปากพูดออกไป "มะ... ไม่ดีมั้ง..."
"มีอะไรไม่ดีเหรอ?" ซูฉิงหันหลังมา ชายกระโปรงพลิ้วไหวตามการเคลื่อนไหวของเธอ เผยให้เห็นผิวขาวเนียนส่วนเล็ก ๆ "ตอนนี้เราเป็น 'แฟน' กันนะ ช่วยแฟนเป่าผมน่ะเป็นสิ่งที่ควรทำไม่ใช่เหรอ?"
เธอยัดไดร์เป่าผมใส่มือเขา ส่วนตัวเองก็นั่งลงบนเก้าอี้ หันหลังให้เขา ผมยาวสีดำเหมือนน้ำหมึกไหลเป็นน้ำตก กระจายอยู่บนชุดนอน ปลายผมยังมีความชื้นอยู่ เปล่งประกายเงางาม
มือที่ถือไดร์เป่าผมของจางเฉิงสั่นเล็กน้อย ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความเย็นจากเปลือกพลาสติก
เขายืนอยู่ข้างหลังเธอ ระยะใกล้จนได้กลิ่นหอมจากเส้นผมของเธอ นั่นเป็นกลิ่นที่ผสมระหว่างครีมอาบน้ำกับกลิ่นเฉพาะตัวของเธอ สดชื่นแต่ก็ยั่วยวนถึงตาย
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกดปุ่มเปิด
มือซ้ายยกผมยาวถึงเอวของเธอขึ้น ลมอุ่นเป่ากระหน่ำไล่ความชื้น
และยังเป่าจนใจเขาเต้นระส่ำ
อายุ 28 ปีของตัวเอง ไม่เคยมีแฟนมาก่อน
ไม่เคยคิดแต่งงานด้วย
เพราะเลี้ยงตัวเองยังยากเลย ก็อย่าไปทำให้ผู้หญิงลำบากเลย
และไม่อยากมีลูกหลาน ต้องมาทนทุกข์เหมือนตัวเอง แล้วจะมีไปทำไม?
แต่ตอนนี้เขากลับพบว่า ถ้ามีแฟนที่สวยเหมือนซูฉิง ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ไม่มีลูก คงจะมีความสุขมาก
แล้วเขาก็หัวเราะแห้ง ๆ ออกมา
ความคิดสวยงาม แต่ความจริงโหดร้าย
ตัวเองเงินเดือนแค่หกพัน อยากจะจีบแฟนสวย ๆ แบบซูฉิงได้น่ะ ยากยิ่งกว่าปีนขึ้นฟ้า แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย
"ใกล้ขึ้นอีกหน่อยสิ เป่าไม่ถึงข้างล่างน่ะ" เสียงของซูฉิงแฝงรอยยิ้ม มองจางเฉิงในกระจก ท่าทางอ่อนโยนซื่อ ๆ แบบนี้
ในใจเธอก็แอบหวานเล็กน้อย
ถ้ามีแฟนแบบจางเฉิงสักคนก็คงจะดีเหมือนกัน
อย่างน้อยตอนกลางคืนก็คงมีความสุขมาก
แต่ว่า เขาก็เป็นแค่คนขับรถจน ๆ ให้ชีวิตแบบที่เธอต้องการไม่ได้
ข้อบกพร่องใหญ่เกินไป
"ได้ครับ"
จางเฉิงตอบเบา ๆ ก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าวอย่างรู้ตัว
เป่าต่อไปอย่างอ่อนโยน
เขามองภาพในกระจก—เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มุมปากมีรอยยิ้มบาง ๆ เขายืนอยู่ข้างหลัง มือซ้ายยกผมยาวดกดำของเธอขึ้น มือขวาถือไดร์เป่าผม ใบหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนโยน แสงไฟส่องเงาของพวกเขาซ้อนทับกัน
ภาพในชั่วขณะนี้ดูอบอุ่นเกินไป ทำให้เขาเกิดภาพลวงตาขึ้นมา ราวกับว่าพวกเขาเป็นคู่รักกันจริง ๆ กำลังทำสิ่งธรรมดาที่สุดก่อนนอน
"ถ้า... ถ้าซูฉิงยอมเป็นแฟนระยะยาวของฉันก็คงดี" ความคิดนี้โผล่ขึ้นมาแบบควบคุมไม่ได้ เหมือนเมล็ดพืชที่ปักรากงอกงามในใจเขาทันที
เขาจินตนาการว่าทุกเช้าตื่นขึ้นมา จะได้เห็นเธอในสภาพตาปรือ ครึ่งหลับครึ่งตื่น จินตนาการว่ากลับจากทำงาน จะได้เป่าผมให้เธอสักครั้ง จินตนาการว่าจูงมือเธอเดินบนถนน ไม่ต้องแอบซ่อน ไม่ต้องหวาดกลัว...
จินตนาการแบบนี้เหมือนดอกฝิ่น ทำให้เขาจมดิ่งชั่วครู่ ลืมสถานะของตัวเอง ลืมคำเตือนของโจวหมิงหย่วน ถึงกับลืมหุบเหวที่ขวางระหว่างพวกเขา
ในที่สุดก็เป่าผมจนแห้งสนิท มันนุ่มเหมือนแพรไหม ฟูเบาเหมือนเมฆดำ
จางเฉิงปิดไดร์เป่าผมอย่างอาลัยอาวรณ์
"ขอบใจนะ"
ซูฉิงหันหลังมา ชุดนอนพลิ้วตามการเคลื่อนไหว เผยผิวขาวเนียนส่วนเล็ก ๆ จากนั้นก็เอนตัวลงนอนบนเตียงอย่างเกียจคร้าน ฟูกนุ่ม ๆ ยุบลงเป็นโค้ง
จางเฉิงยืนแข็งอยู่ตรงนั้น มองท่าของเธอที่นอนหงาย—ผมยาวกระจายบนหมอน ชุดนอนเลิกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นน่องเรียวขาวผ่องใต่แสงไฟ ส่องประกายสุกใส แผ่เสน่ห์ยั่วยวนไม่รู้จบ
"มานอนเถอะ ดึกมากแล้ว" ซูฉิงตบที่ว่างข้าง ๆ ตัว ดวงตายั่วยวนเป็นประกายน้ำในแสงไฟ