สวีเหมยลี่กลับมาพร้อมโจ๊กข้าวฟ่างกับไข่ต้มที่ทำให้ลูกสาว และอาหารที่เตรียมไว้ให้ลูกเขย
“เด็ก ๆ ร้องไห้งอแงกันไหม?”
ทันทีที่เข้ามา สิ่งแรกที่เธอทำก็คือมองหาหลานทั้งสาม
“แม่ครับ เมื่อกี้ผมให้พวกเขาดื่มนมผงแล้ว พี่ใหญ่กับพี่รองดื่มไปประมาณสิบห้ามิลลิลิตร ส่วนน้องเล็กกินได้น้อย ดื่มไปแค่ห้ามิลลิลิตรกว่า ๆ เองครับ”
“โอ๊ย จำได้ละเอียดขนาดนี้เชียวหรือ?”
“พี่สาวผมเคยบอกว่า เด็กแรกเกิดในช่วงสองวันแรกจะดื่มนมครั้งละประมาณห้าถึงสิบห้ามิลลิลิตร หลังจากนั้นก็จะค่อย ๆ ดื่มได้มากขึ้นครับ”
“แต่นมของลิ่งอู๋มาแล้ว คราวหน้าลองให้ลูกกินนมแม่ดูก็ได้”
ฟู่หลินชวนศึกษาข้อมูลมาไม่น้อย ทั้งเรื่องว่าเด็กควรกินนมบ่อยแค่ไหน และแต่ละครั้งควรกินเท่าไร ถ้าเป็นนมแม่ก็ยังพอไหว แต่ถ้าดื่มนมผงต้องจดจำให้ดี และต้องเว้นช่วงป้อนน้ำให้เด็กด้วย
“แม่ไม่รู้หรอกค่ะ เมื่อกี้เด็กน้อยทั้งสามร้องไห้พร้อมกัน ทำเอาหลินชวนมือไม้พันกันไปหมด แต่เขาทำได้ดีมากเลยนะคะ ป้อนนมทีละคน แถมเปลี่ยนผ้าอ้อมสำเร็จรูปให้ทุกคนด้วย เพียงแต่น้องเล็กยังไม่ถ่ายเลยค่ะ”
พูดจบได้ไม่นาน กลิ่นเหม็นก็โชยไปทั่วห้อง
“พรืด!”
“ดูท่าฉันจะพูดเร็วไปหน่อย”
สวีเหมยลี่รีบเดินเข้าไป หวังจะช่วยทำความสะอาดให้หลานสาว