“ฉันไปดูหน่อย”
สวีเหมยลี่ไม่ยอมให้ลูกสาวไปเอง ลูกสาวกำลังตั้งครรภ์ ยังไม่ครบสามเดือน ต้องระมัดระวังทุกอย่าง
“แม่ หนูไปด้วยนะ จะได้ทำความรู้จักคนอื่นไว้”
สองแม่ลูกเดินไปเปิดประตู
“คุณคือ……”
“อุ๊ย คุณคงเป็นพี่สะใภ้บ้านผู้พันฟู่สินะ ฉันชื่อจางเยี่ยนหลิง สามีฉันคือนายพันโทจางโช่วเทียน อยู่ใต้บังคับบัญชาของผู้พันฟู่ ฉันก็เหมือนพี่ เป็นเจ้าสาวใหม่ที่เพิ่งตามค่ายไปพำนัก ฉันมาถึงก่อนพี่แค่ครึ่งเดือนเอง”
“ฉันกำลังกลุ้มอยู่พอดีว่าจะไม่มีเพื่อน พี่มาอยู่ที่นี่ตอนนี้ดีเลยจริง ๆ”
“คุณคงเป็นคุณแม่ของพี่สินะ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพี่ถึงสวยขนาดนี้ คุณน้าดูสาวมากเลยค่ะ!”
ท่าทีกระตือรือร้นของจางเยี่ยนหลิงทำให้ซู่ลิ่งอู๋งุนงง เธอมาทำอะไรที่นี่กันแน่
ซู่ลิ่งอู๋เลิกคิ้ว “อ้อ คุณมาที่นี่……”
“อ๋อ พี่สะใภ้ คุณน้า ฉันเอาขนมแป้งมาให้ แล้วก็มีผักดองที่ทำเองด้วยค่ะ”
“เห็นพวกพี่เพิ่งย้ายมา คงไม่มีเวลาทำกับข้าว ทุกคนก็อยู่ในบ้านพักครอบครัวทหารเดียวกัน ฉันเองก็เคยเป็นเหมือนพวกพี่ ตอนเพิ่งย้ายมาใหม่ ๆ วุ่นวายจนแทบไม่มีข้าวกินพอดี ฉันทำไว้เยอะ เลยแบ่งมาให้พวกพี่บ้าง”
“เก็บของในบ้านเสร็จหรือยัง ให้ฉันช่วยไหม”
“ขอบคุณนะ ในบ้านเก็บเกือบเสร็จแล้ว เข้ามานั่งข้างในไหม” ซู่ลิ่งอู๋รับของมา เธอรู้ว่าต่อไปคงมีคนมาเยี่ยมอีกมาก จะกันทุกคนไว้ข้างนอกไม่ได้
จะเป็นคนดีหรือคนร้าย ลองสังเกตดูก็รู้
“อุ๊ย พี่สะใภ้ งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ ขอเข้าไปชมบ้านหน่อย ได้ยินทุกคนพูดกันว่าผู้พันฟู่ซื้อเฟอร์นิเจอร์มาเพิ่มตั้งหลายชิ้น พวกผู้หญิงอย่างเราพากันอิจฉาจะแย่แล้ว”