คนในลานบ้านพอได้ยินว่าซู่ลิ่งอู๋จะมาเก็บค่าเช่าในอีกสามวัน ต่างก็เสียใจจนแทบไม่ทันแล้ว
ถ้ารู้แต่แรกก็คงไม่ก่อเรื่อง
ซู่ลิ่งอู๋เองก็ไม่คิดว่าอาจารย์จะโอนบ้านให้เธอวันนี้ แถมยังยกค่าเช่ารายเดือนทั้งหมดให้เธอด้วย
บ้านเช่ากว่าสามสิบหลัง คิดหลังละหกหยวน เดือนหนึ่งก็ได้ถึงหนึ่งร้อยแปดสิบหยวน ปีหนึ่งก็สองพันหนึ่งร้อยหกสิบหยวน
เธอไม่ต้องทำอะไรเลย ทุกเดือนก็มีค่าเช่าหนึ่งร้อยแปดสิบหยวนเข้ากระเป๋า อาจารย์ดีกับเธอเหลือเกิน
แต่เธอก็ดีกับอาจารย์เหมือนกัน ยาดี ๆ ที่มีอยู่ในมือเธอย่อมมีส่วนของเขา ความสัมพันธ์ย่อมต้องเป็นแบบต่างฝ่ายต่างตอบแทน
หลิวจิ้งเหอจดจำบุญคุณที่ซู่ลิ่งอู๋ช่วยชีวิตเขาไว้ และรู้ดีว่าศิษย์คนนี้หายาดี ๆ มาให้เขาบำรุงร่างกายไม่น้อย สิ่งเหล่านี้ไม่อาจใช้เงินหรือบ้านมาแลกได้
ซู่ลิ่งอู๋เองก็จดจำบุญคุณที่หลิวจิ้งเหอถ่ายทอดความรู้และสั่งสอนเธออย่างเต็มที่
“อาจารย์ย้ายมาอยู่บ้านหนูเถอะค่ะ ตอนนี้คนพวกนั้นยังขับไล่ออกไปไม่ได้ ลานบ้านมีแต่เสียงทะเลาะกันทุกวัน อยู่ไปก็มีแต่จะเกิดเรื่อง อีกอย่างอาจารย์อยู่คนเดียว พวกเราก็ไม่สบายใจ บ้านหนูมีห้องว่างตั้งเยอะ อยู่กันได้สบาย บ้านสองหลังก็อยู่ไม่ไกลกัน อาจารย์จะกลับไปดูที่นั่นเป็นครั้งคราวก็สะดวกค่ะ”
หลิวจิ้งเหอได้ฟังแล้วก็อยากปฏิเสธ แต่กลับลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ไม่ต้องลำบากย้ายหรอก อยู่ที่นั่นก็ดีอยู่แล้ว”
ซู่ลิ่งอู๋เห็นว่าอาจารย์เริ่มคล้อยตาม จึงเหลือบมองฟู่หลินชวนแล้วหัวเราะ “เด็ก ๆ ได้เจอคุณตาทุกวันต้องดีใจแน่ ๆ เลยค่ะ คุณตาไม่อยากเห็นเด็ก ๆ ทุกวันหรือคะ”