คุณย่าโจวเดิมทีคิดว่าเรื่องนี้ต้องสำเร็จแน่นอน ไม่คิดเลยว่าแม่ลูกทั้งสองจะไม่ยอมตกลง!
แถมยังถูกด่าจนต้องออกมาอีก ช่างเหลือเชื่อจริง ๆ
“ถุย!”
“คิดว่าตัวเองเป็นนางฟ้าหรือไง ผู้หญิงอายุสี่สิบกว่า แถมผ่านการหย่ามาสองครั้งแล้ว มีคนยอมรับก็ดีแค่ไหนแล้ว ยังจะไม่ตกลงอีก!”
“รอให้แก่แล้วค่อยดูเถอะว่าแกจะทำยังไง!”
คุณย่าโจวยืนด่าพึมพำอยู่หน้าบ้านซู่ลิ่งอู๋ ในใจขุ่นเคืองอย่างยิ่ง หลายปีมานี้นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกคนไล่ออกจากบ้าน รู้สึกอับอายราวกับถูกตบหน้าเข้าอย่างจัง
ซ่า!
ซู่ลิ่งอู๋เห็นคุณย่าโจวยังไม่ยอมไป ยืนพูดไม่หยุดอยู่หน้าประตู จึงเดินเข้าไปในบ้าน ตักน้ำใส่กะละมังแล้วสาดออกไป
คนแบบนี้จะตามใจไม่ได้ ยิ่งพูดยิ่งได้ใจ
“อ้าว ป้าโจว ยังไม่กลับอีกหรือคะ ดูฉันสิ นึกว่าหน้าประตูไม่มีใครอยู่เสียอีก”
“เมื่อกี้ป้าพูดว่าอะไรนะคะ”
“แม่ฉันแก่แล้วจะทำยังไงหรือคะ”
“งั้นฉันจะบอกให้ค่ะ ตอนแก่แม่ฉันจะมีความสุขมาก มีลูกหลานคอยอยู่เคียงข้าง ไม่ต้องทำงานอะไรทั้งนั้น มีคนคอยดูแล ไม่ต้องปรนนิบัติแม่สามีจอมจู้จี้ ไม่ต้องดูแลสามีแก่ที่เอาแต่ทุบตีด่าทอ อยากเที่ยวก็เที่ยว อยากทำอะไรก็ทำ ไม่มีภาระอะไรทั้งนั้น มีแต่ความสุขกับความสนุก!”
“เป็นยังไงคะ คิดว่าเทียบกับชีวิตที่ป้าวางแผนให้แล้วเป็นอย่างไรบ้าง”
“ใครบอกว่าผู้หญิงต้องหาผู้ชายแต่งงานด้วยถึงจะใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุขคะ ที่ที่ป้าบอกว่าดีนักดีหนา เก็บไว้ให้คนอื่นเถอะค่ะ แม่ฉันไม่ต้องการ!”
คุณย่าโจวเช็ดน้ำบนใบหน้า หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง “พวกแกต้องเสียใจแน่!”
ในสายตาของคุณย่าโจว ผู้หญิงที่ไม่มีครอบครัวสามีก็เท่ากับไม่มีบ้าน ถ้าไม่แต่งงาน พอแก่ตัวไปแม้แต่หลุมฝังก็ไม่มี
ในที่สุดคุณย่าโจวก็จากไป