“แม่”
“แม่”
“แม่”
หลังฟู่หลินชวนวางแฝดสามลง เด็กทั้งสามก็พุ่งเข้าไปกอดขาซู่ลิ่งอู๋
พวกเขากอดแม่ไว้แน่นอย่างพึ่งพา ดวงตากลมโตชุ่มน้ำ เงยหน้ามองซู่ลิ่งอู๋อย่างออดอ้อน
“แม่ หนูคิดถึงแม่”
“แม่ พวกเรากลับบ้านกันเถอะ”
“แม่ อุ้มหน่อย”
เด็กทั้งสามเห็นแม่ที่กว่าจะกลับมาก็แสนยากเย็น แล้วยังออกไปข้างนอกนานจนไม่กลับบ้าน ก็ร้องไห้จนแทบหยุดไม่อยู่
คราวก่อนแม่ก็จากไปแบบนี้ พวกเขาไม่ได้เจอแม่ตั้งนาน จึงคิดว่าแม่จะจากไปอีกแล้ว
ฟู่หลินชวนรู้ข่าวว่าภรรยากลับมาแล้ว แต่รอถึงวันเสาร์ไม่ไหว จึงลางานตั้งแต่วันศุกร์ พอรวมกับวันเสาร์และอาทิตย์ ก็จะได้อยู่บ้านด้วยกันสามวันสองคืน
ทันทีที่ก้าวเข้าบ้าน ก็ได้ยินเสียงเด็กสามคนร้องไห้เรียกแม่
เขาได้ยินจากแม่ยายว่าภรรยาพาพี่ใหญ่โจวไปเอาของที่โรงเรียน เพราะผู้บังคับบัญชาจัดงานให้เธอ จึงพักอยู่ในหอไม่ได้แล้ว
ฟู่หลินชวนยืมรถจากพ่อแท้ ๆ พาเด็กทั้งสามไปรับภรรยาที่โรงเรียน
แต่ไม่คิดเลยว่าจะมีคนกล้ารังแกภรรยาของเขา
เขาถีบประตูห้องอธิการบดีเปิด แล้วอุ้มเด็กทั้งสามเดินเข้ามา
พอซู่ลิ่งอู๋เห็นลูก ๆ ความโกรธในใจก็มลายหายไปกว่าครึ่งทันที
จะไปโกรธคนที่ไม่คู่ควรทำไมกัน
“แม่จัดการธุระเสร็จแล้วจะกลับบ้านนะ รอแม่แป๊บหนึ่งได้ไหมจ๊ะ?”
จากนั้นเธอก็ล้วงลูกอมกระต่ายขาวสามเม็ดออกจากกระเป๋า แกะเปลือกให้พวกเขาครึ่งหนึ่ง แล้วส่งด้านที่ยังมีเปลือกลูกอมติดอยู่ให้ถือกิน
“อื้อ พวกเราจะรอแม่ดี ๆ”
พอเห็นลูกอมกระต่ายขาว แฝดสามก็ตื่นเต้นกันมาก
ถึงที่บ้านจะมีของกินเหลือเฟือ แต่ซู่ลิ่งอู๋ไม่ให้คนในบ้านป้อนลูกอมเด็ก ๆ บ่อยนัก อย่างไรเสียมันก็เป็นขนมหวาน แฝดสามไม่ได้ขาดสารอาหาร กินน้ำตาลมากไปก็ไม่ดี นาน ๆ ทีจะเอามาปลอบใจให้สักเม็ดสองเม็ดก็ได้ แต่ให้กินทุกวันไม่ได้