“เอ๊ะ หลานชายทั้งสามของคุณตากลับมาแล้ว เร็วเข้ามาให้คุณตากอดหน่อย คุณตาคิดถึงจะแย่แล้ว”
ซู่อู๋ผลักตู้ลี่เจวียนออกไปเต็มแรง ผู้หญิงคนนี้นี่มันไม่โดนตีสามวันก็ปีนขึ้นหลังคาจริง ๆ ทำเอาเขาโมโหจนคันฟัน
หน้าหนาอะไรขนาดนั้น เรียกได้ว่าไร้ยางอายสุด ๆ
พอหันไปมองเด็ก ๆ แววตาของเขาก็เปลี่ยนไปทันที เต็มไปด้วยความเอ็นดู “อาเหิง อาอวี่ ลั่วลัว คิดถึงคุณตาไหม?”
แฝดสามกลับมาที่นี่เป็นครั้งแรก มองไปทางไหนก็รู้สึกแปลกใหม่ไปหมด พอเห็นชายชราที่คุ้นหน้าคุ้นตาตรงหน้า ก็คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า “สวัสดีคุณตา”
“คุณตา”
“คุณตา”
เด็กน้อยน่ารักทั้งสามคนเรียกซู่อู๋พร้อมกันเป็นเสียงเดียว
“เอ๊ะ หลาน ๆ ของคุณตาฉลาดจริง ๆ ไม่มีใครลืมคุณตาเลยสักคน”
รอยย่นบนใบหน้ายิ้มจนเบ่งบาน
หัวใจของซู่อู๋ก็พลอยละลายตามไปด้วย อยากอยู่ข้าง ๆ เด็ก ๆ ไม่ห่างเลยจริง ๆ
เขามองสวีเหมยลี่ด้วยแววตาเปี่ยมไปด้วยความอิจฉา
เขาคงไม่มีวาสนาแบบนั้นแล้ว
“คุณกอดมานานแล้ว ถึงตาผมบ้าง”
ลุงใหญ่ซู่เดินเข้าห้องมาก็เริ่มถูมือผิงไฟ พอร่างกายอุ่นขึ้นแล้วถึงค่อยเดินเข้ามาหา
“มา ให้คุณทวดใหญ่กอดหน่อย”
ลุงใหญ่ซู่แทบจะอดใจไม่ไหว เด็ก ๆ น่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน
แม้เขาจะมีหลานชายอยู่แล้ว แต่ลุงใหญ่ซู่ก็รักซู่ลิ่งอู๋เหมือนลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเอง จึงเอ็นดูหลาน ๆ ทั้งสามเป็นพิเศษ
“เอ๊ะ เสี่ยวอู๋เอ๋อกลับมาแล้ว ให้ฉันดูเด็ก ๆ หน่อย” แม่ลุงใหญ่พาลูกสะใภ้เดินเข้ามา ตั้งแต่เด็ก ๆ เกิดมาก็เพิ่งได้เจอกันเป็นครั้งแรก ก่อนหน้านี้ได้เห็นแค่รูปถ่ายเท่านั้น
แค่เห็นในรูปถ่ายก็น่าประหลาดใจมากแล้ว ไม่คิดว่าพอได้เห็นเด็กทั้งสามตัวจริงจะน่าเอ็นดูยิ่งกว่าเดิม
เด็ก ๆ หน้าตาดีได้อย่างไรกัน เลือกเอาแต่ข้อดีของพ่อกับแม่มา ทั้งสามคนมีหน้าตาแตกต่างกัน แม้จะเป็นแฝดสาม แต่ก็มีเอกลักษณ์ของตัวเอง