“อย่าโกรธฉันเลยนะ ฉันสาบาน ฉันไม่ได้ชอบกู้เฉินโจวจริง ๆ” ซู่ลิ่งอู๋ยกมือขาวเนียนขึ้นสาบาน
ผู้ชายเวลาเกิดหึงขึ้นมานี่ช่างน่ากลัวจริง ๆ
ริมฝีปากของเธอถูกจูบจนบวม แสบระบมไปหมด
ในระยะใกล้เพียงคืบ ดวงตาดำขลับเป็นประกายชุ่มฉ่ำเต็มไปด้วยแววเอาใจ เธอมองเขาอย่างน่ารักอ่อนโยนเช่นนี้ หัวใจของฟู่หลินชวนก็อ่อนยวบไปหมด
ฝ่ามือหยาบกร้านลูบไล้แก้มนุ่มนิ่มอย่างแผ่วเบา มันนุ่มราวกับเต้าหู้จนเขาไม่กล้าออกแรง
นิ้วโป้งไล้ผ่านริมฝีปากบวมแดง ยามนี้มันดูราวกับเชอร์รีสุกงอม ชวนให้เด็ดชิม
ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือ ทุกส่วนล้วนน่ารักน่าเอ็นดู ฟู่หลินชวนรู้สึกว่าตัวเองถูกวางยาเข้าแล้ว
ยาพิษที่มีชื่อว่าซู่ลิ่งอู๋
เมื่อได้รับพิษเข้าไปแล้ว มันก็ซึมลึกถึงกระดูก ถอนตัวไม่ขึ้นอีกเลย
“ลืมเขาไป แล้วหันมาชอบฉันได้ไหม”
“ฉันให้คุณได้มากกว่านั้น ไม่ว่าคุณต้องการอะไร!”
ฟู่หลินชวนรู้ดีว่าความรู้สึกที่ซู่ลิ่งอู๋มีต่อเขานั้นลึกซึ้งไม่เท่าความรู้สึกที่เขามีต่อเธอ
บางที สำหรับเธอแล้ว เขาอาจเป็นคนที่บังเอิญก้าวเข้ามาในชีวิต
บุกรุกเข้ามาอย่างไม่อาจต้านทาน และทำให้แผนการทั้งหมดของเธอรวนไปหมด
ตอนนี้ที่อยู่ด้วยกันก็เป็นเพียงการปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามสถานการณ์ ไม่ใช่เพราะชอบกันจากใจจริง
ส่วนแต่แรกเขาก็แค่อยากรับผิดชอบ ซู่หลิงอู๋ช่วยชีวิตเขาไว้ เขาจึงควรดีกับเธอ
แต่ตอนนี้...ความคิดของเขาเปลี่ยนไปแล้ว
เขาต้องการมากกว่านั้น
เขาอยากได้รับการตอบรับจากเธอ
ซู่ลิ่งอู๋มองดวงตาของฟู่หลินชวนอย่างเหม่อลอย ภายในนั้นราวกับมีน้ำวนกำลังดึงเธอให้จมลงไป