"เอ๊ะ ป้าใหญ่กับพี่เขย แล้วก็เสี่ยวเวยมาด้วย"
"เจวียนจื่อ แม่พวกเขามาแล้ว ยังยืนทำอะไรอยู่ รีบไปรินน้ำสิ!"
ซู่อู๋เห็นย่าตระกูลตู้พาลูกชายกับหลานชายมาด้วยกัน มุมปากก็กระตุกสองที รู้ว่าไม่มาเยี่ยมเยียนเป็นแน่
เดิมทีรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่ตอนนี้กลับปลอบใจตัวเองได้ทันที จะให้เงินสินสอดลูกสาวตัวเองก็แค่นั้น มีอะไรมากมายให้มาวุ่นวายไม่จบไม่สิ้น
แถมยังเรียกญาติฝ่ายแม่มาอีก ซู่อู๋เริ่มโมโห
"ซู่อู๋ ตอนที่แต่งงานกับน้องสาวฉัน ฉันบอกอะไรนายไว้ ถ้านายกล้าทำไม่ดีกับหล่อน ฉันในฐานะพี่ชายคนโต จะไม่มีวันปล่อยนายไปแน่" ตู้กั๋วฟู่เปิดฉากโจมตีก่อน
"พี่ใหญ่ จะพูดเรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ผมไม่ได้แตะต้องเจวียนจื่อแม้แต่นิ้วเดียว อยู่ด้วยกันมาหลายปี พี่ลองถามเจวียนจื่อดูสิว่าผมปฏิบัติต่อหล่อนกับเสี่ยวถังยังไง ผมเคยทำอะไรให้แม่ลูกเขาลำบากหรือเปล่า"
"ตอนเสี่ยวถังกับเจวียนจื่อเพิ่งมาถึงบ้านตระกูลซู่ หน้าตาเป็นยังไง ตอนนี้เป็นยังไง พี่ใหญ่คงไม่ลืมหรอกนะ?"
"ถึงพวกพี่จะลืม แต่ผมจำได้ชัดเจน แม่ลูกผ่ายผอมเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ดูเจวียนจื่อตอนนี้สิ อ้วนขึ้นเป็นสองเท่าเดิม เสี่ยวถังก็โตเป็นสาวสวยสดใสแล้ว ผมกล้าพูดได้เต็มปากว่าทำดีกับพวกเขาแล้ว ไปอยู่ที่ไหนก็ไม่มีใครกล่าวหาผมได้แม้แต่คำเดียว"
คำพูดของซู่อู๋ไม่ใช่พูดให้พี่เขยฟัง แต่พูดให้ย่าใหญ่กับตู้ลี่เจวียนฟังต่างหาก
สามีของตู้ลี่เจวียนตายกะทันหัน ครอบครัวสามีไม่ยอมเลี้ยงคนปากท้อง ไล่แม่ลูกกลับบ้านเกิด
ครอบครัวตระกูลตู้ก็รังเกียจว่าแม่ลูกเป็นภาระ พยายามหาคนให้ทั่ว จังหวะนั้นเขากับสวีเหมยลี่เพิ่งหย่ากันพอดี จริง ๆ แล้วซู่อู๋ไม่อยากหาใหม่อีกแล้ว เพราะหน้าตาของสวีเหมยลี่ในละแวกนี้ถือว่าสวยติดอันดับ หาคนเทียบเท่าได้ยาก แต่ย่าหญิงซู่บังคับให้แต่งใหม่ บอกว่าถ้าไม่มีลูกชาย จะตายตาไม่หลับ