“คุณ…คุณจะทำอะไร” ตู้ลี่เจวียนรู้ดีว่าซู่ลิ่งอู๋เป็นเด็กแบบไหน จิตใจดำมืดไม่เบา
“ตู้ลี่เจวียน อย่าคิดว่าคนอื่นโง่กันหมด ฉันเป็นลูกสาวของพ่อ ถ้าเขาไม่มีเงิน ฉันก็ต้องดูแลแน่นอน แต่คุณอย่าหวังว่าจะหักเงินที่ฉันให้เขาไป นั่นเป็นเงินค่าขนมที่ฉันให้พ่อ”
“เงินที่พ่อฉันอยากเอาไปซื้อของให้หลานแท้ ๆ ของตัวเอง คุณยังไม่ยอมให้ คุณยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า”
“ฉันขอเตือนคุณนะตู้ลี่เจวียน ซู่ลิ่งอู๋อย่างฉันไม่ใช่คนที่ใครจะมารังแกได้ง่าย ๆ อย่าคิดว่ามีลูกชายแล้วจะเอาขนไก่มาทำเป็นลูกธนูได้ อย่ามาวางท่าเป็นผู้ใหญ่ต่อหน้าฉัน ฉันไม่จำเป็นต้องมีคนอย่างคุณ และไม่ต้องให้คุณเอาสถานะมากดหัวฉัน คุณไม่มีสิทธิ์!”
ซู่ลิ่งอู๋หันไปมองซู่ลิ่งถัง “ท้องโตขนาดนี้ น่าจะประมาณเจ็ดเดือนแล้วใช่ไหม อย่าทำอะไรให้วุ่นวายอีก อยู่เฉย ๆ เป็นคนท้องของคุณไปเถอะ!”
“ถ้าแท้งอีกครั้ง ไม่แน่ว่าคราวหน้าจะตั้งท้องได้อีกหรือเปล่า”
พอซู่ลิ่งอู๋พูดจบ สีหน้าของซู่ลิ่งถังก็เปลี่ยนไป รีบเอามือกุมท้องไว้แน่น
เธอคร้านจะเสียเวลาสนใจแม่ลูกคู่นั้นต่อ จึงหมุนตัวกลับบ้าน เธอหิวจะแย่อยู่แล้ว ไม่อยากเสียเวลากับคนที่ไม่เกี่ยวข้อง ที่บ้านยังมีเด็กสามคนรออยู่
พอนึกถึงเด็กสามคนที่บ้าน ฝีเท้าของเธอก็เร็วขึ้นกว่าเดิม
เหล่าครอบครัวทหารที่ยืนมุงดูอยู่ในบ้านพักครอบครัวทหารต่างตาสว่างใจแจ่มชัด ยังมีอะไรให้ไม่เข้าใจอีก
“พวกคุณดูเมียรองผู้บังคับกองพันกู้สิ เพิ่งมาถึงก็หาเรื่องแล้ว”