เสิ่นจือซินเข้าออกตระกูลฟู่บ่อยครั้งเพื่อมาหาน้องสาว ยามจึงไม่ได้ขัดขวางและปล่อยให้เธอเข้าไป
เสิ่นจือซินพุ่งเข้ามาด้วยความโกรธเกรี้ยว
“อ้าว ป้าเมียข้างบ้านคะ เกิดอะไรขึ้นหรือคะ”
ป้าหลี่เห็นเสิ่นจือซินเข้ามาในบ้านแล้วก็เอาแต่ด่าทอ จึงรีบเข้าไปขวางไว้
ปู่ตระกูลฟู่กับย่าตระกูลฟู่ที่อยู่ชั้นล่างได้ยินเสียง จึงรีบออกมาดู
“พี่สาวใหญ่ นี่กำลังทำอะไร มีเรื่องอะไรก็ค่อย ๆ พูดกัน เกิดอะไรขึ้นกันแน่”
ปู่ตระกูลฟู่เห็นพี่สาวของลูกสะใภ้ทำท่าทางเอะอะโวยวายก็ไม่ชอบใจนัก จะดุดันก็ไม่ผิด แต่ก็ต้องมีเหตุผล ไม่ใช่มาหาเรื่องไร้สาระ
ฟู่เฉิงเหยียนกับเสิ่นจืออวี้ที่อยู่ชั้นบน รวมถึงฟู่หลินชวนกับซู่ลิ่งอู๋ ได้ยินเสียงจึงลงมาด้วย
“พี่ใหญ่ พี่จะทำอะไรอีก ฟู่หลินชวนไปทำอะไรให้พี่ ถึงได้ด่าหลานชายฝ่ายน้องสาวของพี่แบบนี้!”
เสิ่นจืออวี้ได้ยินเสียงพี่สาวด่าทอก็ขมวดคิ้วแน่น
ตอนพี่สาวด่าลูกชายของเธอ เคยนึกถึงความรู้สึกของน้องสาวคนนี้บ้างไหม
ดูท่าพ่อแม่จะพูดถูกจริง ๆ เธอควรติดต่อกับพี่สาวให้น้อยลง
“เสิ่นจืออวี้ นี่คือลูกชายแสนดีที่เธอเลี้ยงมาอย่างนั้นหรือ ช่างมีฝีมือจริง ๆ!”
“ฉันเป็นป้าแท้ ๆ ของเขา ไม่ใช่ศัตรูของเขา!”
เสิ่นจืออวี้มองเสิ่นจือซินอย่างงุนงง “พี่ใหญ่ตกลงกำลังพูดเรื่องอะไร”
ฟู่หลินชวนเห็นว่าเฉินจือซินยังกล้าเดินเข้ามาอีก แววตาก็ยิ่งเย็นชา ผู้หญิงคนนี้นี่เอง เพราะความริษยา ถึงกับคิดทำร้ายน้องสาวของตัวเอง
เดิมทีเสิ่นจือซินยังสงสัยอยู่ แต่พอเห็นสายตาเย็นชาของฟู่หลินชวน ก็มั่นใจแล้วว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือเขา
เธอไม่เข้าใจเลยสักนิด แค่ยุยงน้องสาวอยู่ไม่กี่คำ ทำให้เมียของเขาต้องลำบากใจไปบ้างเท่านั้นเอง เจ้าหมาป่าน้อยนี่กลับลงมืออย่างโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้
“จื้อเหวินกับจื้ออู่เป็นลูกพี่ลูกน้องแท้ ๆ ของเธอนะ เธอกลับส่งพวกเขาเข้าไปทั้งคู่!”