“แต่เธอเริ่มทบทวนบทเรียนตั้งแต่เนิ่น ๆ แบบนั้น มันก็ผิดปกติอยู่แล้ว!”
ซู่ลิ่งถังรู้ดีว่าพวกผู้บังคับบัญชาล้วนลำเอียงเข้าข้างซู่ลิ่งอู๋ เธอไม่เข้าใจ ทั้งที่เป็นคนชวนให้คนเกลียดขนาดนั้น ทำไมถึงกลายเป็นคนโปรดของทุกคนไปได้
เพราะหน้าตาดีงั้นเหรอ?
ตื้นเขินเกินไปแล้ว
ครอบครัวลำเอียงเข้าข้างเธอก็พอว่า แต่แม้แต่ผู้ชายที่เธอหาได้ก็ยังสนับสนุนและเอาอกเอาใจเธออย่างไม่มีเงื่อนไข ถึงขั้นยอมทำเพื่อเธอ...
พอซู่ลิ่งถังนึกถึงสายตาน่ากลัวของฟู่หลินชวนคราวก่อน ก็รู้สึกหนาวเยือกไปทั้งตัว
ตอนนี้แม้แต่ผู้บังคับบัญชาในกองทัพก็ยังลำเอียงเข้าข้างเธอ
ซู่ลิ่งอู๋ยิ้มแล้วถามกลับ “แบบไหนถึงจะเรียกว่าปกติ?”
“ต้องให้ฉันเหมือนคุณกับคนอื่น ๆ ไม่ยอมเรียน แล้วได้แต่มองการสอบเข้ามหาวิทยาลัยหลุดมือไปต่อหน้าต่อตา ถึงจะเรียกว่าปกติอย่างนั้นเหรอ?”
“นี่ต่างหากคือผลลัพธ์ที่คุณอยากเห็นใช่ไหม คุณยังไม่มีสิทธิ์สมัครสอบ แล้วทำไมฉันถึงจะมีสิทธิ์ไม่ได้?”
“ฉันจะบอกคุณนะซู่ลิ่งถัง โลกใบนี้ไม่ได้หมุนตามความต้องการของคุณ คุณคิดว่าฉันไม่ดี แล้วฉันจะไม่ดีจริง ๆ งั้นเหรอ? คุณรู้จักฉันดีจริงหรือเปล่า?”
“ที่ฉันหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านตั้งแต่เนิ่น ๆ ก็เพราะในตำราแพทย์มีตัวอักษรที่ฉันไม่รู้จักอยู่มากมาย หนังสือหมอจีนเองก็มีอักษรหายากเยอะ ถ้าอยากเรียนแพทย์ นี่คืออุปสรรคด่านแรกที่ต้องก้าวข้าม ขนาดตัวอักษรยังไม่รู้จัก แล้วจะเข้าใจหลักการในนั้นได้อย่างไร คุณคิดว่าเป็นไปได้หรือ?”
“ฉันยอมรับว่าพื้นฐานเดิมของฉันไม่ค่อยดี เพราะอย่างนั้นฉันถึงต้องเรียนเพื่อชดเชย หยิบตำราเรียนขึ้นมาอ่านใหม่ หยิบพจนานุกรมขึ้นมาอ่าน ตอนนี้ฉันท่องพจนานุกรมทั้งเล่มได้ขึ้นใจแล้ว”