ฟู่หลินชวนยื่นมือไปสัมผัสที่นอน แวบหนึ่งเขาลนลาน แต่ก็ปรับสติได้อย่างรวดเร็ว
“เมีย อย่ากลัวนะ”
เขาพูดไปพลางม้วนผ้าห่มขึ้น แล้วประคองเอวกับสะโพกของซู่ลิ่งอู๋ให้สูงขึ้น
จากนั้นรีบสวมเสื้อผ้าให้เร็วที่สุด “แม่ ลิ่งอู๋จะคลอดแล้ว!”
ฟู่หลินชวนตะโกนเสียงดัง สวีเหมยลี่ที่คลุมเสื้อโค้ตอยู่รีบพุ่งเข้ามา “เสี่ยวอู๋ อย่ากลัวนะ แม่อยู่นี่แล้ว”
“แม่ ผมไปยืมรถ เดี๋ยวก็กลับมา”
ฟู่หลินชวนวิ่งไปยังหน่วยรถด้วยความเร็วสูงสุด ผู้พันเอกใหญ่แจ้งหน่วยรถไว้ก่อนแล้วว่า หากครอบครัวของฟู่หลินชวนเกิดเหตุฉุกเฉิน ก็ให้นำรถออกไปก่อนได้ แล้วค่อยกรอกใบเบิกรถทีหลัง
สวีเหมยลี่ก็ไม่ได้อยู่นิ่ง รีบสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วหยิบห่อสัมภาระที่เตรียมไว้ ของเหล่านี้เป็นของใช้สำหรับผู้ใหญ่กับเด็ก แม่ลูกเตรียมกันไว้ตั้งนานแล้ว
อากาศยังหนาวมาก สวีเหมยลี่หยิบผ้าพันคอ หมวก และเสื้อคลุมทหารของซู่ลิ่งอู๋ออกมา
“แม่ ช่วยหยิบขวดกระเบื้องบนตู้ให้หนูหน่อย” พอเข้าไปในห้องคลอดแล้วคงเสกยาออกมาไม่ได้ เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดคิด ซู่ลิ่งอู๋จึงเตรียมยาลูกกลอนไว้ให้ตัวเองตั้งนานแล้ว
“ได้สิ!” เมื่อรู้ว่าลูกสาวเตรียมยาไว้ให้ตัวเอง สวีเหมยลี่ก็วางใจขึ้นมาก ลูกสาวจะต้องไม่เป็นอะไรแน่
“พี่ เจ็บมากไหม?” จ้าวกั๋วเย่านั่งยอง ๆ เฝ้าซู่ลิ่งอู๋อยู่ข้างเตียงเตา
ซู่ลิ่งอู๋กำมือแน่น
“เมีย ผมกลับมาแล้ว!” ทั้งที่อากาศเดือนสามยังหนาวเย็น ทว่าบนหน้าผากของฟู่หลินชวนกลับมีเหงื่อผุดเต็มไปหมด
สวีเหมยลี่รีบสวมหมวก พันผ้าพันคอ และคลุมเสื้อโค้ตให้เธอ ฟู่หลินชวนอุ้มเธอขึ้นอย่างมั่นคง แล้วพาไปขึ้นรถ
“กั๋วเย่า เฝ้าบ้านไว้นะ ในหม้อมีของกิน หิวก็อุ่นกินเอง”
ตอนนี้สวีเหมยลี่ไม่มีเวลาสนใจลูกชายเลย ยังไม่รู้ว่าลูกสาวจะต้องใช้เวลาคลอดอีกนานแค่ไหน