“ได้ ฉันตกลงรักษาให้คุณ แต่วันนี้ฉันต้องทำหน้าที่พาพวกคุณชมงานแสดงให้เสร็จก่อน กลับไปแล้วค่อยคุยกัน”
ซู่ลิ่งอู๋เดินอยู่ข้างกลุ่มชาวต่างชาติ เนื่องจากพูดภาษาอังกฤษได้คล่อง จึงไม่จำเป็นต้องมีล่าม สามารถสื่อสารกับพวกเขาได้โดยตรงอย่างไม่มีอุปสรรค เธอคุยกับแขกต่างชาติอย่างสนุกสนานมาตลอด ล่ามจึงเดินตามอยู่ด้านหลัง
เมื่อทุกคนเห็นซู่ลิ่งอู๋เดินมากับกลุ่มชาวต่างชาติ ต่างก็อดมองอย่างสงสัยไม่ได้
“ดูสิ ผู้หญิงคนนั้นหน้าตาสวยจริง ๆ”
“ใช่เลย ฟังสิ เธอพูดกับชาวต่างชาติได้ตรง ๆ ด้วย พูดจ้ออะไรไม่รู้ ฟังไม่เข้าใจสักคำ แต่รู้สึกว่าเก่งจริง ๆ ถ้าลูกสาวฉันทำได้แบบนี้บ้างก็คงดี”
ซู่ลิ่งอู๋เดินชมงานไปกับแขกต่างชาติ ระหว่างทางก็พบเห็นของใหม่ ๆ มากมาย สมกับเป็นของดีที่ส่งออกไปหมด พวกเขาแทบไม่มีโอกาสได้ซื้อเลย
ยังมีสมุนไพรจีนหลากหลายเกรดอีกด้วย หลายชนิดหาซื้อได้ยาก แต่ที่นี่กลับมีให้เห็น
พอนึกว่าสมุนไพรชั้นดีมากมายขนาดนี้ สุดท้ายต้องถูกขายไปต่างประเทศ เธอก็รู้สึกเสียดายจนปวดใจ
พอถึงยุคปัจจุบัน สมุนไพรดี ๆ กลับต้องนำเข้าจากประเทศอื่น
แต่ก็ช่วยไม่ได้ ในยุคนี้จำเป็นต้องใช้เงินตราต่างประเทศจำนวนมาก
ไม่ได้การแล้ว ต่อไปเธอต้องตั้งฐานเพาะปลูกสมุนไพร ของดีต้องอยู่ในมือเราเอง ไม่อย่างนั้นก็จะถูกคนอื่นบีบคอเอาได้