“แม่ พูดตามตรงนะ งานในเมืองหนึ่งตำแหน่งเป็นสิ่งยั่วยวนใจพวกเรามากจริง ๆ แต่พวกเราก็รู้ว่าตำแหน่งงานนี้มีค่ามากแค่ไหน”
“บ้านเราหาเงินมากขนาดนั้นมาไม่ได้ สู้ให้น้องสาวขายงานให้คนอื่น แล้วเก็บเงินไว้ติดตัวให้มากหน่อย เผื่อเอาไว้ใช้ยามจำเป็นดีกว่า พวกเราช่วยอะไรน้องได้ไม่มาก แต่อย่างน้อยก็อย่าเป็นภาระให้น้อง”
สะใภ้ใหญ่สกุลสวีเองก็เสียดายงานนี้ไม่น้อย ต้องรู้ก่อนว่าเมื่อได้งานในเมือง ก็จะมีทะเบียนพลเมืองในเมือง ทุกเดือนสามารถถือสมุดปันส่วนข้าวไปรับข้าวได้ แถมยังมีเงินเดือนเดือนละสามสิบกว่าหยวน ใครบ้างจะไม่หวั่นไหว
แต่นางก็รู้ว่า หากน้องสะใภ้ไปอยู่กับหลานสาว น้องสะใภ้ก็จะสูญเสียทุกอย่างทางนี้ไป เงินที่ได้จากการขายงานเป็นสิ่งเดียวที่น้องสะใภ้พอจะยึดไว้ได้ นางจึงไม่อาจรับงานนี้มาอย่างสบายใจได้
“พี่สะใภ้ใหญ่พูดถูกแล้ว น้องสาวมีเงินติดตัวไว้มากหน่อย จะได้ใช้ชีวิตอย่างมั่นคง อีกอย่างงานมีแค่ตำแหน่งเดียว พวกเรามีตั้งหลายคน จะแบ่งกันอย่างไรก็ลำบาก สู้ขายให้คนอื่นเพื่อแลกเงินมาให้มากหน่อยดีกว่า จะได้ไม่ต้องหาเรื่องกลุ้มใจเพิ่ม”
แม้สะใภ้รองสกุลสวีจะอิจฉางานในเมืองอยู่บ้าง แต่สกุลสวีมีคนมากมาย งานนี้จะให้ใครก็เป็นปัญหาใหญ่ อีกทั้งจะเอางานของน้องสาวไปเปล่า ๆ ก็ไม่ได้ ส่วนจะให้เงิน บ้านพวกเขาก็หาเงินมากขนาดนั้นมาไม่ไหว คิดอย่างไรก็มีแต่เรื่องให้ปวดหัว สู้ไม่เอาเสียยังดีกว่า
“ใช่ พวกเราอายุมากกันขนาดนี้แล้ว งานในเมืองหรือไม่ในเมืองก็ไม่สำคัญ ขอแค่ใช้ชีวิตเรียบง่ายของตัวเองให้มั่นคงก็พอ”
“น้องสาว ไม่ต้องคิดถึงพวกเราหรอก คิดถึงตัวเองให้มากหน่อย”
“พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้รอง พวกคุณ...”
สวีเหมยลี่เห็นว่าพี่สะใภ้ทั้งสองไม่ได้ทะเลาะกันเพื่อแย่งงาน ทั้งยังคิดถึงนางไปเสียทุกเรื่อง น้ำตาที่เพิ่งหยุดไหลเมื่อครู่ก็เอ่อขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะร่วงเผาะลงมา