วิ่งออกมานอกลานบ้าน เงาคนหายไปตั้งนานแล้ว
หันกลับไปมองคนที่ดูออกจะมีพิรุธ มือคลำมวนบุหรี่เล่นไม่หยุด ก็ตะโกนลั่น “ซู่อู๋ นี่แกจะไม่คิดใช้ชีวิตร่วมกันแล้วใช่ไหม!”
“ถ้าไม่อยากอยู่ ก็เลิกกัน!”
“พ่อลูกมันเกินไปแล้วนะ แกกล้าให้เงินนางไปสองร้อยหยวนง่าย ๆ สองร้อยนะ!”
“ไม่ปรึกษาฉันสักคำ!”
ตู้ลี่เจวียนร้อนรนจนตาแดงก่ำ
เงินห้าร้อยหยวนก้อนนี้ นางหวงยิ่งกว่าแก้วตาดวงใจ ไม่คิดว่าซู่ลิ่งอู๋จะเอาไปได้ถึงสองร้อยหยวน
“แกจะตะโกนไปทำไม เสี่ยวอู๋เอ๋อจะแต่งงานแล้ว มาขอสินสอดกับพ่อ ฉันเป็นพ่อ จะไม่ให้ได้ยังไง พูดออกไปก็ถูกคนหัวเราะเยาะตาย”
ซู่อู๋เองก็รู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย เพราะมันต่างจากที่คิดไว้มากโข
ตอนแรกเขาคิดว่าให้ซักห้าสิบหยวนก็พอแล้ว
แต่โดนคำพูดของลูกสาวยั่วโมโห ก็เลยควักให้ไป
เขาจะไม่รู้นิสัยลูกสาวตัวเองได้ยังไง ของที่ตกถึงมือนางแล้ว ก็เหมือนผีเสื้อสมุทร เอาแต่กลืนไม่มีคาย อย่าหวังจะเอากลับคืนมา
“ถึงยังไงก็ให้สองร้อยไม่ได้!”
“บ้านเราแต่งลูกสาว หรือแต่งลูกชายกันแน่!”
“แถบนี้สิบหมู่บ้านแปดตำบล ขนาดแต่งลูกชาย สองร้อยก็เหลือเฟือแล้ว นางซู่ลิ่งอู๋อีผู้หญิงที่แต่งออก กล้าดียังไงมาเอาสินสอดตั้งสองร้อยหยวน”
“นางกล้าเอา แกก็กล้าให้!”
เงินในบ้านหายวับไปเกือบครึ่งทีเดียว ตู้ลี่เจวียนโกรธจนตัวสั่นสะท้าน
“เสี่ยวอู๋เอ๋อเป็นลูกสาวพ่อนะ ยังได้แต่งดีขนาดนี้ สองร้อยก็สองร้อยไปเถอะ เจ้าอย่าถือสาเลย เรายังไม่ได้กินข้าวกันเลยนะ เจ้า...”