หลายวันต่อมา ในที่สุดซู่ลิ่งอู๋ก็ได้กลับมายืนอยู่บนถนนสายเดิมที่คุ้นเคยอีกครั้ง
ในที่สุดก็ถึงบ้านแล้ว
เธอเคาะประตูใหญ่เบา ๆ
“พี่สะใภ้ กลับมาแล้วหรือครับ!” โจวผู้เฒ่าเปิดประตู พอเห็นซู่ลิ่งอู๋หิ้วกระเป๋ามาด้วย ก็รีบรับไปทันที
“อื้ม พี่โจว ยังมีพัสดุอีกหลายชิ้น ถึงบ้านหรือยังคะ?”
ซู่ลิ่งอู๋นึกขึ้นได้ว่าเธอส่งของกลับบ้านไปไม่น้อย ทั้งยังส่งไปให้ครอบครัวลุงใหญ่ที่บ้านเกิดกับครอบครัวคุณยายด้วย พอดีได้ไปกว่างโจวทั้งที เธอจึงซื้อของขึ้นชื่อท้องถิ่นมาฝากพวกเขา
ของที่เธอหิ้วติดตัวมาล้วนเป็นของมีค่ากว่า รวมถึงสัมภาระส่วนตัวด้วย จะให้ไม่เอาอะไรติดมือมาเลยก็คงไม่ได้ ไม่อย่างนั้นใครเห็นก็ไม่คิดว่าเธอเพิ่งกลับจากเดินทางไปทำงาน
ที่จริงนอกจากของที่ส่งไปรษณีย์กับของที่หิ้วกลับมาแล้ว ในห้วงมิติก็ยังเก็บของไว้อีกไม่น้อย อย่างเนื้อหมักกับไส้กรอก เธอซื้อมาเยอะมาก แบ่งส่วนหนึ่งเก็บไว้ในห้วงมิติ กะว่าจะค่อย ๆ กิน เธอรู้ว่าฟู่หลินชวนชอบกินเนื้อหมักกับไส้กรอก จึงตั้งใจซื้อมาเสียมากมาย
ทริปนี้นับว่าคุ้มค่ามาก เธอได้รู้จักผู้คนไม่น้อย แค่กองรายชื่อช่องทางติดต่อที่มีอยู่ในมือก็หนาปึกแล้ว หลายคนตอนแรกมาเพราะอยากรู้อยากเห็น สุดท้ายกลับยอมรับฝีมือการรักษาของเธอ พากันแวะมาหาเธอทุกวัน เพียงเพื่อให้เธอฝังเข็มให้
ด้วยเหตุนี้ เธอจึงได้รู้จักผู้บริหารระดับสูงและระดับล่างจากโรงงานต่าง ๆ ไม่น้อย ทั้งยังแลกที่อยู่กับช่องทางติดต่อกันไว้ด้วย
“ยังไม่มาครับ แต่คงใกล้ถึงเวลาแล้ว เดี๋ยวผมไปดูที่ไปรษณีย์ให้”
โจวผู้เฒ่ายกสัมภาระเข้าไปไว้ในห้องโถงแล้วก็ออกไป
สวีเหมยลี่กับพี่เหมยได้ยินเสียงจึงออกมาดูด้วย