“อุ๊ย หนูน้อยไม่ชอบเต้าหู้ปลาเน่าเหรอ งั้นป้าเก็บไว้ก่อนนะ” หญิงชราคนหนึ่งในห้องพยาบาลเห็นซู่ลิ่งอู๋มีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้ ก็เก็บเต้าหู้ปลาเน่าไปอย่างหมดอาลัย
“ที่รัก ดื่มน้ำหน่อย จะได้ทุเลาลง”
ฟู่หลินชวนเห็นซู่ลิ่งอู๋คลื่นไส้จนทรมาน ก็รีบรินน้ำแก้วหนึ่งมายื่นให้ถึงปาก
มือหนึ่งลูบหลังเบา ๆ อีกมือป้อนน้ำ
“ทำไมจู่ ๆ ถึงคลื่นไส้ล่ะ ท้องไม่สบายหรือเปล่า ฉันจะไปให้หมอสั่งยาเดี๋ยวนี้ รอฉันนะ!”
สวีเหมยลี่ที่ยังยืนตะลึงอยู่รีบเรียกลูกเขยไว้
“เดี๋ยวก่อน!”
“หลินชวน กลับมาก่อน!”
สวีเหมยลี่หันไปมองลูกสาว “เสี่ยวอู๋เอ๋อ เดือนนี้ประจำเดือนมาหรือยัง”
คำถามนี้ทำให้ซู่ลิ่งอู๋ถึงกับตอบไม่ถูก
ตั้งแต่ทะลุมิติมาจนถึงตอนนี้ เธอก็ยังไม่มีประจำเดือนเลยนี่นา!
ประจำเดือนของเจ้าของร่างเดิมมาวันไหนนะ?
ซู่ลิ่งอู๋คิดอยู่นาน จู่ ๆ ก็นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นทันทีหลังจากทะลุมิติมาได้ เจ้าของร่างเดิมเหมือนจะเพิ่งหมดประจำเดือนไปไม่กี่วันก่อนหน้านั้น
ไม่จริงน่า?
นี่...นี่ไม่ใช่ช่วงปลอดภัยหรอกหรือ!
เกิดเรื่องมากมายขนาดนี้ ซู่ลิ่งอู๋เอาแต่ละเลยประเด็นสำคัญข้อหนึ่งมาตลอด นั่นก็คือเวลาผ่านมาตั้งนานแล้ว แต่ประจำเดือนก็ยังไม่มา
“แม่ พูดเรื่องอะไรน่ะ”
“เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับประจำเดือนของลิ่งอู๋...”
ฟู่หลินชวนชะงักไปทันที จากนั้นใบหน้าก็เปี่ยมด้วยความยินดี เขาดึงซู่ลิ่งอู๋เข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน
ซู่ลิ่งอู๋ที่ถูกกอดอยู่หันไปมองสวีเหมยลี่อย่างงุนงง “แม่ ฉันท้องแล้วเหรอ”
“เด็กโง่เอ๊ย แม่เคยกำชับแล้วว่า...”