ตอนนี้ไม่ต้องพูดถึงการกินดินเลย แม้แต่การเดินก็ต้องมีตาพิเศษอีกข้างหนึ่ง ฟางอวี่กลัวว่าตนเองจะพลาดเหยียบ "ปุ๋ย" ที่ศิษย์บำเพ็ญอสูรบางคนผลิตไว้
สำหรับศิษย์บำเพ็ญที่กำลังกลืนกินทุกสิ่งอย่างนั้น เขารู้สึกชื่นชมจากใจจริง
ทั้งสองเดินเข้าไปในฝูงชน จิ้งจอกปีศาจตัวหนึ่งยืนอยู่กลางวง สลัดยันต์ออกมาทีละใบ ราคาที่ดินของยอดเขาศิษย์รับใช้ที่แวววาวเป็นสีทองจำนวนหนึ่งชุดปรากฏขึ้นกลางอากาศ
ตั้งแต่ศิลาวิญญาณสองร้อยก้อน จนถึงหนึ่งพันสองร้อยก้อน ดูเหมือนเป็นบัญชีรายการ
ศิษย์บำเพ็ญรอบข้างเห็นดังนั้นก็อุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว: "พี่หูสุดยอดจริงๆ เข้าตลาดสี่ครั้ง รวยทุกครั้ง!"
"ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ผู้บำเพ็ญขั้นปลายของการฝึกปราณ มีจิตเต๋าที่แน่วแน่ และปัญญาที่ลึกซึ้ง!"
"ข้าขาดทุนแล้ว ผลตอบแทนห่างจากพี่หูมากนัก!"
ฟางอวี่มองดูผู้คนที่อุทานเหล่านั้นอย่างละเอียด กลับพบว่าล้วนเป็นหลิวหมางศิษย์รับใช้และลูกน้องของเขา กลุ่มคนนี้มีแววตาโลภมาก เต็มไปด้วยความปรารถนาอย่างแรงกล้า ดูก็รู้ว่าติดอยู่ในนั้นลึกมากจนยากจะถอนตัว
พี่หูรู้สึกเพลิดเพลินกับความเลื่อมใสของฝูงชนมาก เขายิ้มบางๆ ชี้ไปที่ข้อมูลด้านซ้าย: "พวกเจ้าเห็นไหม ตอนแรกข้ามีศิลาวิญญาณเพียงสองร้อยก้อน ทุกครั้งที่ราคาที่ดินพุ่งสูงขึ้น ข้าก็ขายทั้งหมด แล้วก็ซื้อต่อ แล้วก็ขายออกไปอีก"
"หลายคนอาจสงสัย คิดว่าข้าทำแบบนี้เสี่ยงเกินไป แต่ข้าจะบอกว่า การบำเพ็ญของเรานั้นบำเพ็ญคำว่า 'แย่งชิง' หากไม่แย่งชิงก็ไม่มีวันได้ขึ้นหน้า ยิ่งช่วงที่ไม่มีอะไรติดตัวมากเท่าไร ก็ยิ่งต้องกล้าที่จะเดิมพันทั้งก้อน การเดิมพันทั้งก้อนคือปัญญา!"
"หากผู้ใดยังตัดสินใจไม่ได้ ก็สามารถมอบสัญญาที่ดินในมือให้ข้าจัดการได้ ข้ารับรองว่าจะขายออกที่จุดสูงสุด เพื่อช่วงชิงโอกาสเป็นเซียนเป็นบรรพชนให้ทุกคน!"