ปฏิกิริยาของผู้คน ฟางอวี่ไม่มีใจจะสนใจ และไม่ใส่ใจด้วย
หลังบุปผาอาหารเลิศรสจบลง พลังเลือดของเขาเพิ่มถึง 0.6 อันดับที่แท้จริงทะยานสู่ร้อยต้น ๆ ได้
ท่ามกลางสายตาอาฆาตมากมาย เขาหาหัวหน้างานจนพบ
อีกฝ่ายเป็นชายวัยกลางคนหัวล้าน ร่างสูงใหญ่กำยำ แต่ต่อหน้าฟางอวี่กลับทำตัวน่าสงสารราวกับสะใภ้เล็ก ๆ
“ท่านฟาง โปรดหยุดเถิด พวกเราไม่มีดินให้กินกันแล้ว”
“เจ้าชื่ออะไร?” ฟางอวี่ถาม
“ทูลท่านฟาง น้อยชื่อหลิวหมาง ขอรับ มีอะไรท่านก็สั่งได้เลย” หัวล้านยิ้มประจบประแจว กลัวว่าอสูรร้ายตรงหน้าจะกลายเป็นเครื่องดูดฝุ่นอีกครั้งโดยไม่ทันตั้งตัว
“ดีมาก จงเรียกศิษย์รับใช้ทั้งหมดที่เจ้าควบคุม รวมตัวกัน ตามข้าไปหอรวมทรัพย์เพื่อขายเลือด หินวิญญาณที่ได้มามอบให้ข้าทั้งหมด” ฟางอวี่กล่าว
“เ... นี้ไม่เหมาะกระมัง?” หลิวหมางลังเล อยากปฏิเสธ แต่สายตาก็เผลอเหลือบไปมองอักษรสีเลือดด้านบน สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกไป
“มีอะไรไม่เหมาะ? ศิษย์รับใช้ทั้งหลายตากฝนตากลม กินดินเป็นอาหารทุกวัน ดุจวัวแก่ในทุ่งนา ลำบากเพียงใด ตอนนี้ ข้ากินดินของพวกเขาหมดแล้ว พวกเขาก็ได้พักผ่อนอย่างดีไม่ใช่หรือ?”
“เพื่อตอบแทนข้า นำหินวิญญาณที่ได้จากการขายพลังเลือดทั้งหมดมอบให้ข้า ก็สมเหตุสมผลมิใช่หรือ?”
มองสีหน้าหลิวหมางที่แปรเปลี่ยนไปมา ฟางอวี่ตบไหล่เขาเบา ๆ “วางใจเถิด รอข้าใช้หนี้ท่านเหยียนเสร็จ ย่อมไม่ก่อเรื่องเพิ่ม หลิวน้อย เจ้าก็ไม่อยากให้อีกไม่กี่วันข้างหน้า กินดินไม่ได้แม้แต่นิดเดียวใช่ไหม?”
ฟังคำนี้ หลิวหมางสีหน้าเขียวคล้ำ นึกถึงภาพในอนาคตที่คนอื่นกินดินอย่างเอร็ดอร่อย พลังเลือดพุ่งขึ้น ๆ มีเพียงพวกตนที่ไม่ได้อะไรเลย อันดับร่วงลงเรื่อย ๆ ก็อดสะพรึงในใจไม่ได้