"ไม่ได้ การบำเพ็ญต้องค่อยเป็นค่อยไป เจ้าทั้งสองฝึกด้วยกันยังเสี่ยงเกินไป"
"ฟางอวี่ เริ่มได้เลย จงใช้รากวิญญาณของข้าอย่างเต็มที่ ใช้พลังอันต่ำต้อยเฉพาะพวกนอกระบบของเจ้าทำให้มันแปดเปื้อน ขยี้มัน!"
เยียนเมี่ยวเมี่ยวครุ่นคิดอยู่นานก็ยังปฏิเสธน้ำใจของหลิวชิงชิง การแปดเปื้อนซ้ำสองมันชวนสะเทือนใจเกินไป นางไม่แน่ใจว่าตัวเองจะทนไหวหรือไม่
ทั้งสองคนนี้เป็นยอดฝีมือของยอดเขาศิษย์รับใช้ หากผ่านการสอบเข้าเป็นศิษย์นอกได้ ก็ถือเป็นผลงานของนาง นางไม่อยากให้อารมณ์แปรปรวนเพียงเล็กน้อยทำให้ผลงานชิ้นนี้พังทลายลงในฝ่ามือ
เจ้าแม่งเอ๊ย...
"คือ...พี่ใหญ่ จริงๆ แล้วข้ามีวิธีที่ดีกว่านี้ที่จะฝึกฝนจิตเต๋า"
ฟางอวี่ได้ยินคำพูดที่หยามหยามอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ รู้สึกอยากสบถออกมา
ถึงจะรู้ว่าผู้แข็งแกร่งคือผู้มีอำนาจ และมีสิทธิ์เหยียดหยามผู้อ่อนแอ แต่ตั้งแต่ข้ามาเกิดในโลกนี้ก็ราบรื่นมาโดยตลอด ไม่เคยสัมผัสกับธรรมเนียมเช่นนี้มาก่อน
แต่เมื่อเห็นแววตาที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสาของพี่ใหญ่อย่างหมดจด เขาก็รู้ว่านี่คงไม่ใช่การดูถูก แต่เป็นความเชื่อจากใจจริงของอีกฝ่าย ในสายตาของยอดอัจฉริยะสำนักนอก การถูกพวกนอกระบบสัมผัสถือเป็นการแปดเปื้อน
เขาจะทำอะไรได้เล่า ทำได้เพียงนึกถึงจิตใจทะเลอันไพศาลในใจ แล้วเลือกที่จะให้อภัยนาง
เยียนเมี่ยวเมี่ยวถามขึ้นว่า "วิธีอะไร?"
"ง่ายมาก พี่ใหญ่ จิตเต๋าของท่านสั่นคลอนเพราะไม่อาจยอมรับให้ข้าใช้รากวิญญาณประจำตัวของท่าน ถ้าอย่างนั้นข้าจะนำรากวิญญาณชำระจิตใจออกมา แล้วสอดเข้าไปในร่างของท่าน หากท่านทนต่อความทรมานนี้ได้ จิตเต๋าของท่านจะต้องก้าวหน้ายิ่งขึ้นอย่างแน่นอน"