คืนนั้น
ฟางอวี่เข้ารับการตรวจร่างกายตามปกติแล้วจึงกลับไปยังที่พัก
ผู้รับผิดชอบตรวจเป็นหัวหน้างานของอีกเขตหนึ่ง ไม่เพียงแต่ไม่ได้กลั่นแกล้ง แต่กลับยืนอย่างนอบน้อมราวกับลูกน้อง
ในสายตาของเหล่าศิษย์รับใช้ ตอนนี้ฟางอวี่คือหายนะ เดิมทีเขาก็มีหนี้สินของเยียนเมี่ยวเมี่ยวอยู่เหนือหัวอยู่แล้ว ใครจะกล้าไปยั่วยุ
เรียกได้ว่าสะท้อนคำกล่าวที่ว่า คนเป็นหนี้คือเจ้านาย
เพราะถ้าใครไปหาเรื่องวันนี้ พรุ่งนี้เจ้าตัวอาจบอกว่าเพราะเรื่องของใครบางคน ทำให้ไม่สามารถชำระหนี้ได้ทัน แล้วความโกรธของเยียนเมี่ยวเมี่ยวใครจะรับผิดชอบ?
ในถ้ำพำนัก
[หนังสือแห่งเต๋า]
[พลังเลือด: 0.48]
[เคล็ดวิชา: เคล็ดวิชากินดิน ระดับ 8 (2|80)]
หลังจากบำเพ็ญเพียรมาทั้งวัน เคล็ดวิชากินดินก็ขึ้นถึงระดับ 8 พลังเลือด 0.48 น่าจะจัดอันดับได้ราวร้อยยี่สิบ
หากคนภายนอกรู้ความก้าวหน้าที่แท้จริงของเขา คงต้องตกตะลึงจนคางหลุด เพราะการพุ่งจากอันดับสามร้อยยี่สิบขึ้นมาอยู่ที่ร้อยยี่สิบภายในวันเดียวนั้นช่างน่าตกตะลึงยิ่งนัก
แต่ฟางอวี่กลับไม่มีความดีใจแม้แต่น้อย ตอนนี้เขาไปที่ไหนก็ต้องแบกฉายาหนี้สินติดตัว ทำให้ยากที่จะรู้สึกเบิกบานใจ
การปรากฏตัวของเยียนเมี่ยวเมี่ยวทำให้เขารู้สึกถึงความเร่งด่วนขึ้นในใจ การไม่ฝึกปราณก็เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา นางเพียงขว้างยันต์กระดาษหนึ่งใบก็สามารถตรึงเขาไว้กับที่ได้
สุดท้ายแล้วตนก็ยากจนเกินไป ไม่มีความสามารถในการรับความเสี่ยงแม้แต่น้อย
โชคดีที่อีกฝ่ายให้เวลาสิบวัน เขายังมีเวลาพัฒนาตัวเอง
"ว่าแต่หลิวชิงชิงยังไม่กลับมาอีกหรือ ไหลวันนี้เกิดเรื่องใหญ่โตขนาดนั้นก็ไม่เห็นนางเลย"