ยามบ่าย บนลานฝึกฝน กลุ่มผู้ฝึกตนที่หน้าตาบอบช้ำนั่งขัดสมาธิอยู่ ท่าทางห่อเหี่ยวไร้เรี่ยวแรง
ผู้สอนวิชาและอิทธิฤทธิ์เป็นศิษย์พี่หญิงคนหนึ่ง นางไม่ได้ให้ทุกคนฝึกต่อสู้กันเองเหมือนเหลยจวิน แต่กลับเริ่มอธิบายวิชา
หลังจากเพิ่มเพื่อนแล้ว ฟางอวี่ก็ได้รับวิชาหนึ่งด้วยเช่นกัน: 《คัมภีร์นำปราณ》 วิชานี้มีระดับไม่ต่ำ สูงกว่าวิธีขับพิษของคางคกโบราณเมื่อเช้าไปหนึ่งขั้น ต้องกลืนกินปราณแห่งฟ้าดินพิเศษเพื่อฝึกฝน
คิดว่าตัวเองได้กำไรแล้ว แต่เมื่อได้ยินคำอธิบายของศิษย์พี่หญิงผู้นี้ ก็รู้ว่าตัวเองยังเด็กเกินไป
“ข้าชื่อซูเฉียน ขั้นฝึกปราณชั้นสี่”
“ปราณดิน ปราณอำมหิต ปราณความแค้น ปราณมาร ปราณไฟ ฯลฯ ล้วนเป็นปราณแห่งฟ้าดินพิเศษ ในยุคโบราณล้วนเกิดจากฟ้าดิน ต้องมีโชคชะตาอันยิ่งใหญ่จึงจะค้นพบได้ เมื่อฝึกจนสมบูรณ์ ปริมาณและคุณภาพของพลังปราณจะพลิกผัน เรียกว่าเป็นวิชาฝึกปราณที่แข็งแกร่งที่สุดในขั้นต่ำกว่าก่อกำเนิด!”
“ด้วยความพยายามของบรรพชนรุ่นแล้วรุ่นเล่า ปัจจุบันปราณแห่งฟ้าดินเหล่านี้สามารถผลิตได้จำนวนมาก ข้ามีเส้นทางอยู่เส้นทางหนึ่ง ราคาจะแพงหน่อย แต่ผลตอบแทนงดงามมาก รายการราคาส่งไปยังคำสั่งของพวกเจ้าแล้ว ผู้สนใจติดต่อข้าได้”
ซูเฉียนพูดพลางยิ้ม สายตาจับจ้องไปที่ศิษย์อื่นที่นอกเหนือจากฟางอวี่และหลี่ซิวหยา
การฝึกเครื่องรางเป็นศาสตร์ที่สิ้นเปลืองทรัพยากรมาก ผู้ที่ถูกคัดเลือกเข้ามาในยอดเขากลไกสวรรค์ ล้วนเป็นลูกหลานตระกูลใหญ่ ทรัพยากรเส้นทางเซียนอุดมสมบูรณ์ เรียกได้ว่ามันเนยดีนัก
ส่วนสองคนที่ติดอันดับสิบอันดับแรกนั้น นางสืบมาแล้ว สองคนนี้เป็นพวกประหลาด ยิ่งจนคนยิ่งจน ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาด้วย