เฮยเสียจื่อรับเงินแล้วก็ทำจริง
ตลอดทางเขาผลักรถเข็นของกวนอวิ๋นเสียนไปตามร้านขายของเก่าหลายร้านอย่างใจเย็น พอออกจากร้านสุดท้าย ใบหน้าของเขาก็เคร่งขรึมถึงขีดสุด
ไม่ใช่เพราะถูกหลอก
ร้านขายของเก่าในพานเจียหยวนมีชื่อเสียงมาก
ของในร้านมีทั้งของแท้และของปลอมปนกันไป จะซื้อได้ของแท้หรือไม่ก็ต้องดูว่าฝีมือมากแค่ไหน
มีเฮยเสียจื่อที่โด่งดังในวงการอย่างท่านเฮยอยู่ด้วย พวกพ่อค้าแม่ค้าก็เห็นแก่หน้าเขา จะไม่เอาของปลอมมาหลอกกวนอวิ๋นเสียนเป็นอันขาด
สาเหตุที่กวนอวิ๋นเสียนสีหน้าไม่ดีก็เพราะของแท้พวกนั้นถูกขจัดเศษซากจนสะอาดเกินไป
พลังงานหยินที่ติดอยู่บนของเก่าแทบจะสลายไปหมดแล้ว
แทบเท่ากับไม่มีเลย
เฮยเสียจื่อเห็นกวนอวิ๋นเสียนไม่มีท่าทีสนใจก็ชะลอความเร็วในการผลักรถเข็นลง พาเขาไปหลบใต้ร่มไม้อย่างทะนุถนอม แล้วชวนคุยไปเรื่อยเปื่อย
"ไม่มีของถูกใจเหรอ?"
กวนอวิ๋นเสียนพยักหน้า "สะอาดเกินไป"
เฮยเสียจื่อเข้าใจทันที มือใหม่ที่เพิ่งเข้าวงการมักคิดว่าของเก่าต้องเก่าและดูมีอายุ
เขาเข้าใจว่ากวนอวิ๋นเสียนเป็นมือใหม่ที่ไม่รู้อะไรเลย
คิดอยู่ครู่หนึ่ง ด้วยความเห็นแก่เงิน เขาจึงเตือนอย่างสุภาพ: "เถ้าแก่ ของเก่าถ้ายิ่งเก็บรักษาไว้ดีเท่าไหร่ มูลค่ายิ่งสูง—"
"ฉันรู้"
กวนอวิ๋นเสียนหงุดหงิดมาก ความเข้มข้นของเส้นเรื่องชัดเจนว่าอยู่ในระดับไหน เขาอาจถูกลากเข้าไปเกี่ยวข้องและเอาชีวิตไม่รอดได้ทุกเมื่อ
ตอนนี้เวลานับถอยหลังชีวิตก็ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
ถ้าดูดซับพลังงานหยินไม่พอเขาก็ต้องตายอยู่ดี
สองอย่างนี้บีบพื้นที่อันจำกัดไว้ทั้งซ้ายและขวา กวนอวิ๋นเสียนถูกบีบอยู่ตรงกลาง อึดอัดจนหายใจไม่ออก
ด้วยความขุ่นเคืองอัดแน่น กวนอวิ๋นเสียนจึงดึงคอเสื้ออย่างรุนแรง ปลดกระดุมสองเม็ดบนสุด เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าที่ขาวผ่องและประณีต
ผอมมาก
มีเสื้อผ้าปกปิดไว้ไม่เห็นชัด แต่พอไม่มีเสื้อผ้าบัง กระดูกที่ยื่นออกมาอย่างเด่นชัดที่หัวไหล่ก็ดูสะดุดตาผิดปกติ
เฮยเสียจื่อหันสายตาหนี
โชคดีที่มีหน้าตาดีช่วยไว้ มิฉะนั้นเปิดคอเสื้อต่ำขนาดนี้ คงถูกเข้าใจว่าเป็นพวกโรคจิตชอบโป๊
ในตอนนั้นเองชายหนุ่มบนรถเข็นก็เอ่ยขึ้นมา
"แถวนี้มีที่แบบตลาดนัดไหม?"
เฮยเสียจื่อชะงักไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าเขาจะยังไม่ละความพยายาม "แถวนี้มีอยู่ที่หนึ่ง ฉันพาคุณไป"
กวนอวิ๋นเสียนตบระบบเบา ๆ
"เตรียมสแกนไว้ ของที่มีพลังงานหยินชี้ให้ฉันหมด ไม่ต้องสนใจคุณภาพ ขอแค่ปริมาณ"
ไม่รู้ว่าเวลาปัจจุบันอยู่ตรงไหนของไทม์ไลน์
อู๋ซานซิ่งเพิ่งเริ่มวางแผน อู๋เสียถ้ายังเป็นหมาน้อยอยู่ก็ยังพอช่วยได้
เรื่องเร่งด่วนตอนนี้ยังคิดไปไม่ถึงขนาดนั้น หาของกลับไปให้ได้มากที่สุด ประคองตัวไปก่อน สักพักค่อยหาทางให้ชัดเจนว่าเส้นเรื่องเป็นยังไง หนีได้ไกลแค่ไหนก็หนีให้ไกลที่สุด อย่าไปยุ่งเด็ดขาด
ทางเข้าตลาดขายของเก่า
มองไปทางเดียว สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านขายของเล่นโบราณและของเก่า
เมื่อเทียบกับถนนขายของเก่าแล้ว ที่นี่มีคนเยอะกว่ามาก
มีนักพนันที่หวังจะได้ของดีราคาถูกอยู่ไม่น้อย แต่ส่วนใหญ่แต่งตัวเหมือนนักท่องเที่ยว มาท่องเที่ยวเล่น
สองคนนี้ดึงดูดความสนใจของผู้คนได้ไม่น้อยทันทีที่มาถึง
คนตาบอดคู่กับคนขาพิการ อืม...ชุดที่แปลกไม่เหมือนใคร
ไม่สนใจสายตาที่เวทนาจากผู้คนที่เดินผ่านไปมา เฮยเสียจื่อโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูกวนอวิ๋นเสียน "มีของถูกใจไหม?"
กวนอวิ๋นเสียนไม่ตอบ
ระบบกำลังสแกนเป็นวงกว้าง ครอบคลุมทั้งตลาด และมันก็หาของแบบนั้นได้หลายชิ้นจริง ๆ
มันแสดงผลการสแกนออกมาอย่างตื่นเต้น
[ก็บอกแล้วไงว่าตลาดมืดมันยุ่ง ของไม่ใหญ่โตแต่ของสกปรกก็ไม่น้อย เราได้รวยกันแล้ว!]
กวนอวิ๋นเสียนเหลือบตามองคร่าว ๆ แล้วชี้ไปทางหนึ่ง
"ไปร้านนั้น"
เฮยเสียจื่อทำตามที่บอก
เจ้าของร้านเป็นชายชราอายุเจ็ดสิบเศษ ร่างกายแห้งผอม ใส่สูทจีนสีเข้ม ผมหงอกบางกระจัดกระจาย ดูยุ่งเหยิง
ของบนร้านเขาส่วนใหญ่เป็นแจกัน ลูกปัด และของชิ้นเล็กจิปาถะ
กวนอวิ๋นเสียนชี้ไปที่หวีไม้มะเกลือที่วางอยู่มุมหนึ่ง
"อันนั้นขายยังไง?" ทั้งร้านมีแค่หวีไม้อันนั้นที่พลังงานหยินหนักที่สุด ควันดำโชยออกมาโดยรอบ ของรอบข้างก็ติดพลังงานหยินไปบ้าง
ชายชรานอนอยู่บนเก้าอี้โยก มือหนึ่งถือพัด มือหนึ่งคลึงวอลนัท
มองไปตามที่เขาชี้ พอเห็นว่าคนที่ถามราคาเป็นหนุ่มสาวสองคน คิดว่าเป็นนักท่องเที่ยวที่มาถามราคาเล่น ๆ เลยขี้เกียจแม้แต่จะขยับตัว เอ่ยปากส่ง ๆ ไปว่า "2000 ไม่ลด"
พอได้ยินราคา เฮยเสียจื่อก็เตรียมจะผลักกวนอวิ๋นเสียนออกไปแล้ว แต่ใครจะคิดว่ากวนอวิ๋นเสียนไม่พูดพล่ามทำเพลง หยิบแบล็คการ์ดออกมา
"รูดบัตร"
เฮยเสียจื่อหน้ามือเป็นสีไม่อยากเชื่อ
"หวีเก่า ๆ อันนั้นตอนกลางวันแสก ๆ ยังดำจนควันแทบขึ้น ของแบบนี้เห็นแล้วก็รู้ว่าไม่ใช่ของดี ขายแพงขนาดนี้ยังไม่แม้แต่จะลังเลเลยเหรอ?!"
เฮยเสียจื่อคลุกคลีกับของใต้ดินมานาน ข้าวของดีไม่ดียังไงดูแวบเดียวก็รู้
หวีอันนั้นมองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นของพลังงานหยินเข้มข้นที่ได้มาจากช่องทางไม่ถูกต้อง
คนร่างกายอ่อนแอถูกต้องมันเข้าไปตายคาที่
เชอะ รู้ว่าเขาชอบของแบบนี้เร็ว ๆ นี้ก็ดี ตอนลงสุสานเขาจะแบกกลับมาสักกระสอบ!
เหมือนจะอ่านความคิดเฮยเสียจื่อได้ กวนอวิ๋นเสียนเอ่ยเรียบ ๆ "ถ้าคุณหามาได้ ฉันก็รับซื้อทั้งหมด ราคาตามที่คุณบอก"
"จริงเหรอ!"
"จริง"
เห็นคนแย่งธุรกิจต่อหน้าต่อตา ชายชรารีบลุกขึ้น ห่อหวีไม้จันทน์อย่างเอาใจใส่ แล้วยื่นสองมือส่งให้กวนอวิ๋นเสียน
พร้อมกับยื่นเครื่องรูดบัตรแบบเดียวกับของเฮยเสียจื่อมาให้ด้วย
กวนอวิ๋นเสียนไม่แม้แต่จะกะพริบตา รูดบัตรเสร็จก็สั่งเฮยเสียจื่อไปร้านต่อไป
ของพลังงานหยินชิ้นที่สองเป็นพระพุทธรูปไม้ท้อที่ดูแล้วทำให้คนรู้สึกไม่สบายใจ
เฮยเสียจื่อขมวดคิ้ว เป็นของพลังงานหยินเข้มข้นอีกแล้ว
ชิ้นหนึ่งอาจเป็นเรื่องบังเอิญ แต่สองชิ้นเจตนาเห็นได้ชัดเจนมากแล้ว
ถามราคา ลงมือทำตามขั้นตอน
ไม่ผิดคาด ร้านที่สาม กวนอวิ๋นเสียนก็เลือกของพลังงานหยินในร้านออกมาได้อย่างแม่นยำอีกครั้ง
เฮยเสียจื่อแทบจะการันตีได้แล้วว่าจุดประสงค์การมาครั้งนี้ของกวนอวิ๋นเสียนคืออะไร
วิ่งต่อไปอีกสี่ร้านติดต่อกัน
ทุกอันล้วนเป็นของพลังงานหยินเข้มข้นที่ลอยควันดำออกมา
ระหว่างทางกลับ อากาศรอบตัวทั้งสองเย็นลงไปอีกขั้น เฮยเสียจื่อถูขนลุกที่แขน มองไปที่หัวกวนอวิ๋นเสียนแล้วเงียบไป
เขาคิดผิด
เจ้านี่ไม่ใช่มือใหม่ เขาโคตรจะผิดปกติ!
งานอดิเรกอะไรกัน ชอบสะสมของแบบนี้
ไม่แปลกที่ทั้งตัวจะมีกลิ่นอายความตาย สะสมของพวกนั้นไว้มากมายขนาดนี้ ไม่ตายก็แปลกแล้ว!
ความร้อนรุ่มวุ่นวายในตัวถูกพลังงานหยินกดลงไป
เย็นเย็นสบาย ความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในอกก็พลันสลายหายไปด้วย
กวนอวิ๋นเสียนสบายจนแทบหลับตา ฮัมเพลงที่ไม่มีใครรู้จักเบา ๆ ปล่อยตัวบนรถเข็นอย่างผ่อนคลาย ดูไม่ต่างจากคนติดยาที่เพิ่งเสพยาจนฟิน
ยิ่งดูยิ่งเหมือนคนผิดปกติ
พระอาทิตย์กำลังจะตก สองคนยังไม่ได้กินข้าวเที่ยง ยังเดินเล่นมาทั้งบ่าย ตอนนี้หิวจนแย่แล้ว
กวนอวิ๋นเสียนส่งสัญญาณให้เฮยเสียจื่อหาร้านอาหาร เขาจะเลี้ยงเอง
พอได้ยินว่าเจ้านายเลี้ยง เฮยเสียจื่อก็ไม่เกรงใจ เลือกร้านอาหารที่ตกแต่งหรูหราและฟุ่มเฟือยที่สุดทันที
คนในห้องโถงกินข้าวกันเยอะมาก กวนอวิ๋นเสียนเป็นโรคกลัวที่แออัดแบบเป็นพัก ๆ เลยขอห้องส่วนตัวเล็ก ๆ
สั่งอาหารเสร็จ ระหว่างรออาหาร เฮยเสียจื่อก็ทนถามไม่ได้จริง ๆ
"คุณสะสมของพลังงานหยินเข้มข้นพวกนั้นบ่อยเหรอ?"
ผลเสียของดีบัฟเลือดลดต่อเนื่องที่เกิดขึ้นตลอดเวลามีเพียงของพลังงานหยินเท่านั้นที่บรรเทาได้ ของพลังงานหยินในตลาดไม่ใช่ว่าจะมีตลอดไป ต่อไปอาจต้องให้เฮยเสียจื่อช่วยก็ได้
คิดถึงตรงนี้ กวนอวิ๋นเสียนก็พยักหน้าตามความเป็นจริง
"มีแค่ของพวกนี้เท่านั้นที่ทำให้ฉันสบายใจ สิ่งที่พูดตอนบ่ายเป็นเรื่องจริง ถ้าคุณหามาได้ ฉันรับซื้อในราคาสูง"
เฮยเสียจื่อรู้สึกเหมือนสมองถูกทำให้เรียบไปหมด โลกทัศน์ถูกสั่นคลอนอย่างหนัก
เอาของพลังงานหยินเข้มข้นมาเป็นของปลอบใจ สุดท้ายก็เป็นคนผิดปกติจริง ๆ นั่นแหละ
เหมือนจะเดาได้ว่าเฮยเสียจื่ออยากพูดอะไร กวนอวิ๋นเสียนจึงพูดแทรกขึ้นมาก่อน เริ่มแสดงได้อย่างฉับไว
"ฉันรู้ว่างานอดิเรกแบบนี้ฟังดูเหลือเชื่อมาก นายไม่เข้าใจก็เป็นเรื่องปกติ พ่อแม่พี่น้องเพื่อนฝูงของฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน พวกเขามองว่าฉันเป็นคนแปลกแยก เหินห่างจากฉัน รังเกียจฉัน แต่ฉันก็แค่มีงานอดิเรกที่แปลกพิเศษเล็กน้อยเท่านั้น ฉันผิดอะไร?"
มุมปากเฮยเสียจื่อกระตุก
ช่างเป็นงานอดิเรกสุดแปลกจริง ๆ มองทั่วทั้งประเทศก็คงหาคนที่สองไม่เจอ