แววตาเย็นเยียบของชายหนุ่มเต็มไปด้วยการเหน็บแนม
คนละโลกกัน พูดมากไปก็เหมือนเล่นพิณให้ควายฟัง
โจวหวยซี่ว์คือควายตัวนั้นที่สูงส่งเกินเอื้อม เสิ่นเจาไม่อยากมีเรื่องด้วย จึงตัดสินใจพูดส่งเดชว่า "คุณโจว คุณจะลบรูปนั่นไหมคะ"
โจวหวยซี่ว์ไม่ตอบแต่กลับถามว่า "เธอว่าฉันจะเก็บรูปเธอไว้ทำไม"
เสิ่นเจาอึ้งไปเล็กน้อย
เธอถึงได้เข้าใจ
ที่แท้คุณชายใหญ่ก็แค่แกล้งเธอเล่นเท่านั้น แถมยังโมโหใส่หน้าเธอว่าเธอหลอกลวง เขาเองก็ไม่ใช่จะไม่ได้ใช้เธอเป็นตัวตลกเหมือนกัน
เสิ่นเจาสูดลมหายใจเข้าลึก หันหลัง เปิดประตู แล้วเดินออกไป
เธอเดินตากลมหนาวเพียงลำพัง ออกจากหยุนฝู่
เพิ่งถึงริมถนนก็เหลือบไปเห็นรถคาเยนน์คันหนึ่งจอดอยู่ไม่ไกล
พอดูป้ายทะเบียน ก็ใช่รถของโจวหลินไม่มีผิด
ปฏิกิริยาแรกของเสิ่นเจาคือวิ่งหนี
ขาเพิ่งก้าวออกไปได้ครึ่งก้าว จู่ๆ ก็สังเกตเห็นว่ารถคาเยนน์สั่นแรงเกินปกติ เหมือนกำลัง… สั่น
ใจวาบขึ้นมา นึกถึงถุงยางที่พบในรถของโจวหลิน
ตลอดสามปีที่คบกับโจวหลิน เขามีสาวๆ ใกล้ชิดไม่น้อย เสิ่นเจาห้ามไม่ได้ แต่ก็รู้ดีว่าโจวหลินไม่เคยแตะต้องสตรีพวกนั้นเลย
คนในรถคนนี้ เป็นข้อยกเว้นเพียงคนเดียวของโจวหลิน
เสิ่นเจาถูกอะไรบางอย่างเข้าสิงให้เดินเข้าไปใกล้รถคาเยนน์ อยากอ้อมไปข้างหน้า พยายามจะมองให้เห็นหน้าผู้หญิงคนนั้น
ประตูหลังของรถเปิดออกทันทีที่เธอเข้าใกล้
โจวหลินก้าวลงจากรถ ปิดประตูอย่างรวดเร็ว เสิ่นเจายังไม่ทันมองเห็นในรถชัด ก็สบตาเข้ากับดวงตาดำสนิทของโจวหลิน
โจวหลินจ้องเขม็ง "เจาเจา เธอมาทำอะไรที่นี่"
เสิ่นเจาเม้มริมฝีปาก
ความจริงที่ว่ามากับโจวหวยซี่ว์นั้น พูดออกไปไม่ได้อยู่แล้ว
เธอหันไปมองรถคาเยนน์ ถามด้วยน้ำเสียงกล่าวโทษว่า "ในรถเธอมีคนอื่นอีกไหม"
ดวงตาหวานของโจวหลินมืดลงนิดหนึ่ง แววตาสั่นไหว
เสิ่นเจาถือโอกาสแทรกตัวจะเปิดประตูรถ
มือเพิ่งยื่นออกไป ก็ถูกโจวหลินจับกุมไว้ เขาจ้องมองเธอด้วยแววตาเรียบเฉย ชั่ววินาทีนั้น ภาพซ้อนทับกับใบหน้าของโจวหวยซี่ว์
เสิ่นเจาชะงักไป
โจวหลิน "เธอบอกเลิกฉันแล้วไม่ใช่หรือ ฉันโสดแล้ว จะหาผู้หญิงคนไหน เธอไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย"
เสิ่นเจาได้แต่ชะงัก แล้วโค้งริมฝีปากขึ้น พูดอย่างสงบว่า "อืม ฉันไม่ก้าวก่าย"
เธอก็ไม่ได้สนใจมากนักแต่แรก
ถ้าวันนี้ไม่บังเอิญมาเจอเข้า เธอก็ไม่อยากทำตัวเองให้รังเกียจอีก
เสิ่นเจา "ถุงยางที่เธอทิ้งไว้ในรถเมื่อไม่กี่วันก่อน ก็ใช้กับเธอคนนี้ใช่ไหม"
โจวหลินขมวดคิ้ว สายตาชายตามองไปในรถแวบหนึ่ง
เขาไม่ได้ปฏิเสธ
เสิ่นเจาแค่นหัวเราะ "โจวหลิน ฉันต้องขอบคุณเธอจริงๆ ที่รังเกียจฉันสกปรกแล้วไม่แตะต้องฉัน ทั้งที่ตัวเธอเองก็เหมือนถังขยะ"
หลายปีมานี้ เธอไม่เคยพูดคำหยาบกับโจวหลินสักครั้ง
นี่เป็นครั้งแรก
เสิ่นเจาพูดพลางน้ำเสียงสั่นเทา
โจวหลินสบเข้ากับดวงตาที่แดงก่ำของเธอ ใจเขาเจ็บแปลบ เขาทนฟังน้ำเสียงแบบนี้ของเธอไม่ได้
"แล้วเธอจะสะอาดไปได้สักแค่ไหนกัน ถ้าเธอสะอาดจริง จะไปนอนกับชายอื่นตั้งแต่วันที่บอกเลิกฉันได้ยังไง"
มือใหญ่ของโจวหลินยังคงบีบข้อมือของเสิ่นเจาอยู่
พูดไปก็ยิ่งออกแรงหนักขึ้น เสิ่นเจาขมวดคิ้วมุ่น สีหน้าดูเจ็บเล็กน้อย
โจวหลินปล่อยมือ ระบายลมหายใจหนักหน่วง มองไปรอบๆ ตัวพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
"เธอยังไม่ได้ตอบฉันเลย ว่าเธอมาทำอะไรที่นี่ ผู้ชายคนนั้นอยู่ที่นี่ใช่ไหม"
เสิ่นเจา "เมื่อกี้เธอก็บอกเองว่าเลิกกันแล้ว ฉันโสดแล้ว จะหาใคร ฉันก็ไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย"
พูดจบ เธอก็สะบัดมือเดินจากไป
โจวหลินยืนอยู่ที่เดิม พิงตัวรถ หยิบบุหรี่ออกมาจุดสูบ สีหน้าล้ำลึก ครุ่นคิด
ห้านาทีต่อมา โจวหลินกลับขึ้นรถ
เขาพูดกับคนที่นั่งเบาะหลังที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วด้วยน้ำเสียงเนือยๆ ว่า "เธอออกไปทีหลังนะ อย่าให้เจอกับเสิ่นเจา"
"ค่ะ"
เสียงผู้หญิงใสเย็นและเชื่อฟังดี
โจวหลินเงยหน้ามอง กระจกมองหลังในรถสะท้อนดวงตากลมโตใสดั่งน้ำค้างของผู้หญิงคนนั้น คล้ายเสิ่นเจามาก
……
เช้าตรู่
หัวเจ๋อ
เสิ่นเจาเดินเข้าแผนกการเงิน มีเพียงจี้เฉาคนเดียวที่อยู่
เสิ่นเจา "รายละเอียดกระแสเงินสดและการตรวจสอบบัญชีของบริษัทต่างๆ ในแผนการลงทุนของบริษัท รบกวนส่งให้สักชุดค่ะ"
จี้เฉาไม่แม้แต่จะยกเปลือกตามอง "อาทิตย์ที่แล้วไม่ใช่ส่งให้พวกเธอไปแล้ว"
เสิ่นเจาขมวดคิ้ว ยืนยันว่า "ยังไม่ได้ส่งเลยค่ะ"
จี้เฉา "ส่งให้เสี่ยวลี่ของแผนกพวกเธอ"
เสิ่นเจาจ้องเธอลึกๆ สายตากวาดมองกระเป๋าบนโต๊ะ เป็นของแบรนด์หรูรุ่นใหม่ ราคาหกหลัก
จี้เฉาลุกขึ้นยืนกะทันหัน เอกสารบนโต๊ะหล่นลงพื้น
เธอก้มลงไปเก็บ
เสื้อตัวบนของจี้เฉาค่อนข้างสั้น เผยให้เห็นเอวบางส่วน มีรอยฟกช้ำน่ากลัวให้เห็น
รอยชัดมาก ต้องเป็นรอยที่ทิ้งไว้เมื่อคืนก่อนแน่
ตอนที่จี้เฉายืดตัวขึ้น สบเข้ากับสายตาจ้องมองของเสิ่นเจาพอดี
"มีธุระอะไรอีกไหม" เธอพูดด้วยน้ำเสียงใสเย็น
เสิ่นเจ้าหันหลังเดินออกจากแผนกการเงิน กลับไปที่แผนกลงทุน
ผู้จัดการแผนกจางอวิ๋นซูถามว่า "เจาเจา ข้อมูลจากฝ่ายการเงินส่งมาแล้วหรือยัง"
เสิ่นเจา "จีนักบัญชีบอกว่าส่งให้เสี่ยวลี่แล้วค่ะ"
เสี่ยวลี่กำลังกินอาหารเช้าอย่างหิวโหย ได้ยินดังนั้นอารมณ์ก็พังทลาย "ของบ้าๆ ที่เธอส่งมานั่น ฉันใช้เวลาจัดการอยู่สองวัน สุดท้ายพบว่าโครงสร้างข้อมูลมันมีปัญหาไปหมด เพิ่งแจ้งผู้จัดการจางไป"
สีหน้าของจางอวิ๋นซูก็หม่นลงบ้างเหมือนกัน
แต่ไม่พูดอะไรมาก ได้แต่ให้เสิ่นเจาไปพิมพ์เอกสารที่ต้องใช้ประชุมอีกเดี๋ยวนี้
ทว่า เสิ่นเจาคาดไม่ถึงว่า การประชุมวันนี้ โจวหวยซี่ว์จะมาร่วมด้วยตนเอง
โจวหวยซี่ว์รับตำแหน่งเมื่อเดือนก่อน
ว่ากันว่าขุนนางใหม่เข้าว่าการย่อมมีไฟแรงกล้า แต่ตลอดหนึ่งเดือนนี้บริษัทกลับสงบประหนึ่งน้ำนิ่ง ไร้คลื่นลม ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ
เสิ่นเจาเคยเห็นโจวหวยซี่ว์ที่บริษัทหลายครั้ง แต่ก็แค่เห็นไกลๆ
วันนี้นับเป็นครั้งแรก ที่ได้เจอเขาในสถานการณ์เป็นทางการเช่นนี้
โจวหวยซี่ว์หล่อเหลาสมบูรณ์แบบเกินไปแล้วจริงๆ
บวกกับมาดสง่างามสูงศักดิ์ดุจบุรุษสูงศักดิ์ที่มีมาแต่กำเนิด
แค่นั่งอยู่ตรงนั้น แม้ไม่สนใจก็ยาก
เพื่อนร่วมงานชายหญิงที่เข้าประชุม ต่างก็อดไม่ได้ที่จะมองไปทางเขา ตรงข้าม เสิ่นเจาไม่มองไปทางอื่น สายตาจดจ่ออยู่กับเอกสารที่ต้องรายงานเท่านั้น
หัวข้อการประชุมคือทิศทางการลงทุนห้าปีข้างหน้าของหัวเจ๋อ
ฝ่ายการตลาดอยากลงทุนระยะสั้น ผลตอบแทนเร็ว เงินทุนคล่องตัว ใช้เลเวอเรจให้ผลตอบแทนสูง
ฝ่ายลงทุนที่เสิ่นเจ้าสังกัด ยืนกรานลงทุนระยะยาวแบบเน้นมูลค่า
ส่วนนี้เป็นงานที่เสิ่นเจารายงาน เมื่อรายงานจบ โจวหวยซี่ว์ก็เหลือบมองมาทางที่เธอนั่งแวบหนึ่ง ดวงตาดำล้ำลึก มองอารมณ์หรือความคิดไม่ออก
เสิ่นเจารีบก้มหน้าทันที
ก่อนหน้านี้ที่ติดต่อกับโจวหวยซี่ว์ ล้วนแต่อยู่นอกบริษัท ไม่เคยคุยเรื่องงาน เป็นเรื่องราวระหว่างชายหญิงเสียมาก เธอกลัวก็จริงแต่ความกดดันทางใจยังไม่มากนัก
แต่ตอนนี้ โจวหวยซี่ว์นั่งอยู่บนเก้าอี้ตำแหน่งเจ้านายอย่างเป็นเรื่องเป็นราว
ความรู้สึกกดดันหนักหนาเกินไป
อีกทั้งยังกำความเป็นความตายในหน้าที่การงานของเธอ
เสิ่นเจาไม่กล้าแม้แต่หายใจ
ฝ่ายการเงินเพิ่งเริ่มรายงานตอนนี้ ใจความโดยรวมสอดคล้องกับฝ่ายการตลาด โดยระบุว่าบริษัทกำลังมีกระแสเงินสดตึงตัว ไม่เหมาะสมกับการลงทุนระยะยาว
เสิ่นเจาแอบชำเลืองมองไปทางโจวหวยซี่ว์อย่างไม่ได้ตั้งใจ