"ถอดเลย"
หลินเฉิงเงยหน้าขึ้น มองชายหนุ่มรูปงามสุดขีดที่ยืนอยู่ตรงหน้า สมองดับไปสามวินาทีทันที
ชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัด รูดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกสองเม็ด ดวงตารูปอัลมอนด์เรียวหรี่ลงเล็กน้อย
เขาคือจี้หานโจว ผู้จัดการวงไวลด์ 7
"การตรวจครั้งสุดท้ายก่อนเข้าวง หลินเฉิน"
"ให้ฉันพูดอีกรอบไหม?"
หลินเฉิงประหม่า จนมือไม้ไม่รู้จะวางตรงไหน
ขณะนั้นเอง แคนดี้ ผู้ช่วยสาว ก็ยื่นเสื้อกล้ามซ้อมสีขาวล้วนแขนกุดให้
"เปลี่ยนเป็นตัวนี้ก็พอ"
หลินเฉิงรับเสื้อกล้ามมาด้วยความโล่งอก คิดว่านี่มันชักจะเกินเรตไปแล้ว
แต่ต่อให้แค่เปลี่ยนเสื้อกล้าม ก็ต้องถอดเสื้อฮู้ดตัวหลวมๆ ที่ใส่อยู่ออกอยู่ดี
ใต้เสื้อฮู้ดคือผ้าพันอกที่รัดแน่น
ของแบบนี้จะให้โผล่ให้เห็นได้ยังไง?
"อาจารย์จี้" หลินเฉิงกดเสียงต่ำ ฟังดูเหมือนเด็กหนุ่มที่เป็นหวัด เสียงขึ้นจมูกหน่อยๆ
"ผมหนาวนิดหน่อย ขอไม่เปลี่ยนได้ไหมครับ?"
จี้หานโจวนั่งไขว่ห้าง จ้องหน้าเธออยู่สองวินาที
"ไม่ได้"
"ไวลด์ 7 มีมาตรฐานการจัดการภาพลักษณ์ที่เข้มงวด ต้องเช็กให้แน่ใจว่าร่างกายไม่มีแผลเป็นใหญ่ รอยสักชัดๆ หรือร่องรอยอื่นๆ ที่ไม่เหมาะกับการปรากฏต่อหน้ากล้อง"
"ยังไง? เธอมีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?"
ผิดปกติ?
เธอนี่ผิดปกติสุดๆ ไปเลย!
ไวลด์ 7 ตามชื่อก็รู้ มีสมาชิกเจ็ดคนรวมพี่ชายเวรกรรมของเธอด้วย
มีผู้ชายหกคน มีเธอคนเดียวที่เป็นผู้หญิงแท้ๆ แค่นี้ยังไม่ผิดปกติอีกเหรอ?
---
ย้อนกลับไปเมื่อคืน
"เฉิงเฉิง คราวนี้แกต้องช่วยพี่จริงๆ นะ แค่สองเดือน พอพี่เก็บหน่วยกิตที่เรียนอยู่แถวนี้ได้ พี่จะรีบบินกลับไปสลับกับแกทันที!"
หลินเฉิงมองพี่ชายฝาแฝดที่น้ำหูน้ำตาไหลแบบหน้าตาเฉย
"หลินเฉิน แกบอกว่า เพราะแกสอบตกเยอะจนโรงเรียนจะไล่ออก พ่อเลยบังคับให้แกกลับไปเรียนเก็บหน่วยกิต? แล้วให้ฉันไปแทนแก ร้องเพลง เต้น แร็ป?"
"ไม่ได้ร้อง เต้น แร็ปซะหน่อย" หลินเฉินรีบแก้
"แกเป็นหน้าตาของวง"
"เต้นก็มีคนรับผิดชอบ ร้องก็มีนักร้องนำ แฟนคลับของอีกหกคนเข้มแข็งมาก แกแค่ยืนอยู่ตรงนั้น ยิ้ม แล้วพูดขอบคุณทุกคนเป็นบางครั้งก็พอ"
หลินเฉิงแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห
หลินเฉินแอบไปออดิชันโดยไม่บอกครอบครัว ด้วยใบหน้าหล่อเหลาจนคนตะลึงและเสียงที่ค่อนข้างดี ก็พลิกความคาดหมายถูกเลือก ตัดหน้าผู้เข้าแข่งขันคนอื่นที่โชคร้ายไปได้สำเร็จ
ทีนี้ก็ดี เรียนกำลังจะติด F พ่อโกรธมาก ตัดเงินทั้งหมด ขู่ว่าถ้าไม่กลับไปเรียนให้จบที่ต่างประเทศ จะตัดพ่อตัดลูก
"พี่ ฉันเป็นน้องสาวแกนะ ไม่ใช่เต่าทองในบ่อน้ำมนต์" หลินเฉิงพูดเสียงหงุดหงิด
"เฉิงเฉิง แค่ไปรับช่วงสองเดือน พอพี่เก็บหน่วยกิตได้ครบ พี่จะกลับมาทันที"
"ไม่งั้นก็ต้องจ่ายค่าปรับตามสัญญา..." เสียงหลินเฉินเบาลงเรื่อยๆ
"เท่าไหร่?"
หลินเฉินอ้าปาก
"สามสิบล้านห้าแสน"
หลินเฉิงแทบไม่เชื่อหูตัวเอง
"มันมีเศษมีสตางค์ด้วยเหรอ?"
หลินเฉินเสียงเบาลงอีก
"คือ... สามสิบล้านเป็นค่าปรับ ส่วนห้าแสนฉันขอยืมแก"
"บัตรฉันโดนพ่ออายัด ยังไงก็ต้องมีค่าขนมใช่มั้ย? พอกลับมาฉันจะคืนให้สิบคูณ"
"หลินเฉิน แกไปปล้นธนาคารไม่ดีกว่าเหรอ? ได้เงินเร็วกว่านี้"
สามสิบล้าน สำหรับครอบครัวเธอ ไม่ได้ถึงกับจ่ายไม่ได้ แต่จะไปพูดกับพ่อแม่ยังไง?
อีกอย่าง หลินเฉินรักเวทีจริงๆ
เธอนึกถึงการฝึกแบบปิดหกเดือนที่เพิ่งจบที่ศูนย์พัฒนาบุคลากรระดับสูง (เอโอเอส) ซึ่งเธอมีวันหยุดสองเดือนพอดี เลยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูด
"เลขบัญชี"
หลินเฉินงงไปชั่วครู่
"เฉิงเฉิง จากนี้ไปเธอคือพี่สาวแท้ๆ ของฉัน เรียกฉันว่าน้องเฉินก็ได้"
"ไปให้พ้น หลินเฉิน ฉันบอกแกไว้นะ แค่สองเดือน สองเดือน!"
หลินเฉินยกสามนิ้วสาบาน
"รับรอง! พี่เฉิงสุดที่รักของฉันดีที่สุด"
---
"หลินเฉิน?" เสียงแคนดี้ขัดจังหวะความคิดของหลินเฉิง
หลินเฉิงสะดุ้งตื่น พูดออกไปโดยไม่ทันคิด
"คือว่า... ผมเพิ่งผ่าโรคเต้านมในผู้ชายมา ยังไม่หายดี ขอตัวก่อนนะครับ"
จี้หานโจวเลิกคิ้ว มองหลินเฉิงตั้งแต่หัวจรดเท้า
"แคนดี้ พาเขาไปหลังฉากกั้น ตรวจ"
หลินเฉิงไม่ได้ขยับตัวหลังฉากกั้น
เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตที่ดูซื่อบริสุทธิ์ยิ่งขึ้นเพราะผมสั้น ประกอบกับใบหน้าที่ละเอียดอ่อนเกินงาม ทำให้ดูน่าสงสารเป็นพิเศษ
เธอดึงแขนเสื้อแคนดี้เบาๆ เสียงแหบพร่าที่กดต่ำลงมีความเป็นเด็กหนุ่มเฉพาะตัว
"พี่แคนดี้ ต้องดูด้วยเหรอครับ?"
"ผู้ชายเป็นโรคนี้มันไม่งามอยู่แล้ว ผมเขินจริงๆ"
ท่าทางเหมือนลูกหมาน้อยแบบนั้น ประกอบกับโรคที่พูดยาก ทำให้แคนดี้ใจอ่อน
"งั้นแบบนี้ก็ได้ ไม่ต้องถอดเสื้อคลุมก็ได้ แค่พับแขนเสื้อขึ้น ให้ฉันดูแขนกับข้อมือว่ามีรอยสักไหม"
"แล้วดึงชายเสื้อขึ้นหน่อย ให้ฉันดูเอวเร็วๆ ก็พอ โอเคไหม?"
หลินเฉิงรู้ว่านี่คือการประนีประนอมสุดๆ แล้ว ยิ้มออกมาด้วยความซาบซึ้งและเขินอาย
"ขอบคุณพี่แคนดี้ครับ"
เธอพับแขนเสื้อทั้งสองข้างขึ้นเผยให้เห็นแขนท่อนล่างที่ขาวเนียน
แคนดี้พยักหน้า
ต่อไปคือส่วนสำคัญอย่างเอว
หลินเฉิงกัดฟัน ใช้มือขวาจับชายเสื้อฮู้ดดึงขึ้น
เมื่อสายตาแคนดี้ขยับลงมาโดยไม่รู้ตัว สีหน้าของเธอก็แข็งค้างทันที
สิ่งที่เห็นแรกคือกางเกง เพราะหลินเฉิงยัดกระดาษชำระหนาๆ ไว้ ทำให้ดูโดดเด่นไม่น้อย
หลินเฉิงสัมผัสได้ถึงสายตาตกตะลึงของแคนดี้ รีบใช้มือซ้ายจัดตำแหน่งกระดาษชำระอย่างรวดเร็ว พยายามปกปิด
ส่วนแคนดี้ที่ถูกการกระทำกะทันหันของหลินเฉิงทำให้สะดุ้งเฮือก สายตาวูบไหวมองไปที่เอวขาวผ่องของหลินเฉิงแล้วรีบพูด
"โอเค เรียบร้อยแล้ว เราออกไปข้างนอกกันเถอะ คุณจี้กำลังรออยู่"
ทั้งสองเดินออกมาจากหลังฉากกั้น แคนดี้ไม่กล้ามองหลินเฉิง โดยเฉพาะช่วงล่าง เธอเดินไปหาจี้หานโจว รายงานเสียงเบา
"คุณจี้ ตรวจแล้วไม่มีปัญหาอะไร"
"อีกอย่าง เขาพัฒนาการดีมาก อาจต้องดูแลเรื่องเสื้อผ้าเป็นพิเศษ เพื่อหลีกเลี่ยงความสนใจที่ไม่จำเป็น" เธอรู้สึกว่าเธอใช้คำสุภาพสุดชีวิตแล้ว
จี้หานโจวหมุนแหวนที่นิ้วกลาง ดวงตารูปอัลมอนด์กวาดมองหลินเฉิง
"พาเขาไปที่หอพัก"
แคนดี้พาเธอไปที่หน้าคฤหาสน์หลังหนึ่ง
"ชั้นหนึ่งเป็นพื้นที่ส่วนกลาง ห้องอาหาร ห้องนั่งเล่น ห้องฟิตเนส"
"ชั้นสองเป็นหอพักสมาชิกและห้องทำงาน ชั้นสามเป็นห้องรับรองพิเศษของคุณจี้ ห้องของเธออยู่สุดทางเดินชั้นสอง"
"ฉันไม่ส่งเธอขึ้นไปแล้วกัน ไปก่อนนะ"
หลินเฉิงถือกระเป๋าเดินทาง เปิดประตู เดินผ่านโถงทางเข้าไปในห้องนั่งเล่น
สมาชิกไวลด์ 7 สามคนกำลังกินข้าวเย็นอยู่ พอเห็นเธอเข้ามา ต่างวางตะเกียบลง มองหนุ่มหน้าใหม่ที่มาเติมตำแหน่งอย่างชั่งน้ำหนัก
เด็กหนุ่มร่างเล็กผอมบาง แต่ใบหน้านั้นละเอียดอ่อนเกินงาม ผิวขาว โดยเฉพาะดวงตา ที่ภายใต้ความวิตกกังวลของหลินเฉิง กลับมีประกายที่ดูเปราะบางแปลกประหลาด