ในห้องซ้อมเต้น เจียงซื่อมาถึงก่อนแล้ว
เขาสวมเสื้อยืดสีดำเรียบ ๆ กับกางเกงวอร์ม กำลังซ้อมท่าเต้นหน้ากระจก
แสงยามเช้าลูบไล้เค้าโครงด้านข้างของใบหน้าหล่อเหลาเย็นชา คางได้รูปคมกริบ ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายเคร่งขรึมและจดจ่อ
พอเห็นหลินเฉิงแต่งตัวแบบนี้ เจียงซื่อก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ได้ถามอะไร
“มานี่”
หลินเฉิงฝืนทนกับอาการปวดบิดเป็นระลอกตรงท้อง แล้วเริ่มขยับตามจังหวะเพลง
เธอเรียนรู้ได้เร็วทีเดียว
แต่เจียงซื่อกลับรู้สึกว่าท่วงท่าของหลินเฉิงมีความตรงไปตรงมาและแข็งทื่ออย่างบอกไม่ถูก
คิดได้ดังนั้น เขาก็เดินไปยืนด้านหลังหลินเฉิง ตั้งใจสอนแบบจับมือทำ ก่อนวางมือทั้งสองลงบนไหล่ของเธอ
“ผ่อนไหล่หน่อย”
“ตรงเข่านี่ กางให้กว้างกว่านี้อีกนิด”
พูดพลางยื่นมือใหญ่ไปแตะเข่าของเธอ ช่วยจัดท่าให้เข้าที่
ไหล่ของเขากว้าง แขนทั้งสองข้างโอบล้อมราวกับจะคลุมร่างเธอไว้ทั้งหมด ระยะห่างที่ใกล้เกินไปทำให้แผ่นหลังของหลินเฉิงแทบแนบชิดกับอกเขา
หลินเฉิงเผลอขยับหนี
เมื่อเธอเคลื่อนไหว เจียงซื่อก็ได้กลิ่นหอมหวานจาง ๆ ปลายจมูก เขามองหาต้นตอของกลิ่น ก่อนจะเห็นผิวขาวผ่องตรงเหนือคอเสื้อของหลินเฉิง
ลูกกระเดือกของเจียงซื่อขยับอย่างผิดปกติ เขารีบเบือนสายตาแล้วถอยห่างออกมา
“อืม แบบนั้นแหละ เต้นอีกรอบ”
หลินเฉิงโล่งใจ แล้วเต้นอีกครั้ง
เห็นว่าเธอทำท่าได้เกือบถูกต้องแล้ว เจียงซื่อจึงเอ่ยว่า “พัก 10 นาที”
ได้ยินดังนั้น หลินเฉิงก็ตรงดิ่งไปห้องน้ำ