เช้าตรู่ของวันส่งท้ายปีเก่า
บ้านถูกตกแต่งจนเต็มไปด้วยบรรยากาศปีใหม่ทุกหนทุกแห่ง
เอี๋ยนซือรีบกลับมาเมื่อคืน ตอนนี้กำลังยืนอยู่คนละข้างกับเอี๋ยนฉือ ปีนบันไดแปะกลอนประตู
พอเห็นเธอลงมาจากชั้นบน ทุกคนก็พากันรุมล้อมมาอวยพรปีใหม่ พร้อมยัดซองแดงหนา ๆ ใส่กระเป๋าเธอ
แต่ในใจกลับมีเส้นประสาทเส้นหนึ่งที่ตึงเครียดมาตลอด
ยิ่งเวลาผ่านไปก็ยิ่งแน่นขึ้น
กลางวันผ่านไปด้วยความคึกคัก
พอตกเย็น แม้แต่เผยจิ้นเยี่ยก็ถูกจับมาเป็นแรงงาน
"เวรเอ๊ย คนในบ้านเยอะไปหมด เกี๊ยวต้องห่อเป็นร้อย ๆ ลูก นี่ต้องห่อถึงเมื่อไหร่กัน!"
หลินเฉิงได้ยินก็หัวเราะ แล้วนอนเอนตัวอยู่บนโซฟาเล่นโซเชียล พอเลื่อนไปเจอเจินเข่อไน่ ก็ชะงักตาโต
เป็นรูปถ่ายครอบครัวรูปหนึ่ง
คนที่ยืนอยู่ข้างเธอไม่ใช่มิกะนี่ใคร!
เขามาใช้ปีใหม่ที่บ้านเจินเข่อไน่ได้ยังไง?
แต่จู่ ๆ ก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา มิกะอยู่บ้านคนอื่น แล้วเฮซุสล่ะ? วันนี้เขาจะอยู่คนเดียวหรือเปล่า?
...พรุ่งนี้เธอจะรู้สึกดีไหมนะ?
เธอใส่รองเท้าแตะวิ่งขึ้นไปชั้นสอง
คฤหาสน์สามชั้นฝั่งตรงข้ามเงียบสงัด
มีแค่ห้องนั่งเล่นชั้นล่างที่ไฟสีขาวเย็นเฉียบสว่างอยู่
ชายหนุ่มนั่งตัวตรง ทีวีด้านหน้าก็เป็นหน้าจอดำ ไม่มีสีแดงหรือบรรยากาศอบอุ่นใด ๆ ในบ้าน