“ถ้าฉันจะฆ่าเขา ฉันไม่มีทางใช้วิธีต่ำช้าน่าขันแบบนี้หรอก”
ในห้องสอบสวน เด็กสาวชุดดำผมดำพูดจบประโยคนี้แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก
เธอมองภาพถ่ายอย่างสงบนิ่ง ดูคล้ายกำลังชื่นชมวิธีตายอันโหดเหี้ยมของผู้ตายมากกว่า
ในภาพมีอ่างอาบน้ำสีขาวเย็นเยียบ เต็มไปด้วยเลือดสีแดงคล้ำจนเกือบดำที่ชวนให้ขนลุก ภายในมีชายร่างซีดเผือดไร้ชีวิตนอนเอียงอยู่
ชายคนนั้นคือโจวไห่สง ผู้เสียชีวิตในคดีข่มเหงรังแกจนถึงแก่ชีวิตวันที่ 4 ธันวาคม
ด้านนอกผนังกระจกของห้องสอบสวนมีจ้าวคุนยืนอยู่กับหลินเยี่ยนหรู ซึ่งเพิ่งรีบกลับมาพร้อมเนื้อตัวเปียกชื้นจากสายฝน
“หัวหน้าหลิน คนที่ทำให้คุณต้องยุติวันพักร้อนก่อนกำหนดก็คือเธอ” จ้าวคุนชี้นิ้วมาที่ตัวเอง “ตาทั้งสองข้างของผมบอกว่า ผู้หญิงคนนี้มีปัญหา”
“แต่พวกเรากับเพื่อนร่วมงานจากฝ่ายสอบสวนเบื้องต้นผลัดกันเข้าไปสอบถามแล้ว เธอพูดแค่ประโยคเดียวเท่านั้น”
หลินเยี่ยนหรูตั้งใจสวมแว่นตา แล้วยื่นมือออกไปถามว่า “เอกสาร”
“หลิวหลี นี่เป็นการสอบถามเธอครั้งที่สอง” จ้าวคุนยื่นสำนวนคดีให้
หลิวหลี อายุ 25 ปี จบหลักสูตรแพทยศาสตร์ต่อเนื่องปริญญาโทและเอกแปดปี เป็นแพทย์ฝึกหัดเฉพาะทางที่โรงพยาบาลสังกัดมหาวิทยาลัยแห่งที่สอง ประวัติส่วนตัวดูสะอาดหมดจด
“แรงจูงใจในการฆ่าล่ะ” หลินเยี่ยนหรูถามพลางอ่านเอกสาร
“ตอนนี้สงสัยว่าเป็นการแก้แค้น” จ้าวคุนยื่นสำนวนอีกชุดให้ “เมื่อ 16 ปีก่อน หวังผิง แม่ของเธอ ถูกทารุณกรรมจนเสียชีวิต”
หลินเยี่ยนหรูถามอย่างประหลาดใจว่า “ที่คุณพูดถึงคงไม่ใช่คดีทารุณกรรมฝาแฝดเมื่อ 16 ปีก่อนหรอกนะ”
จ้าวคุนพยักหน้า “ใช่ ผู้ตายโจวไห่สงเป็นหนึ่งในผู้ก่อเหตุที่ตอนนั้นยังอายุไม่ถึงสิบหกปี”
มือที่กำลังพลิกเอกสารของหลินเยี่ยนหรูชะงักลง คดีนี้เรียกได้ว่าเคยสร้างความฮือฮาไปทั่วเมืองในเวลานั้น
จ้าวคุนกล่าวว่า “เพราะฉะนั้นแรงจูงใจของคดีนี้อาจเป็นการแก้แค้น หลิวหลีซึ่งตอนนั้นอายุเพียง 9 ขวบ โตขึ้นมาเพื่อล้างแค้นให้แม่ ใช้มีดผ่าตัดตัดเอ็นมือเอ็นเท้า ฟันนิ้วทั้งสิบของเขาขาด แล้วตอนท้ายก็ทำให้เขาถูกตอนและเลือดไหลจนตาย”
“นี่เป็นเพียงความเป็นไปได้อย่างหนึ่งเท่านั้น” หลินเยี่ยนหรูเตือน “ระหว่างสืบสวนต้องระวัง อย่าด่วนสรุปไปก่อน”
หญิงสาวชุดดำตรงหน้าดูบอบบาง คิ้วตาเผยความสงบนิ่งราวกับพร้อมยอมรับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น
เธอนั่งเงียบอยู่ตรงนั้น ราวกับกำลังรอให้ภาพยนตร์เริ่มฉาย
แต่สถานะของเธอพิเศษมาก เธอเป็นญาติของผู้เสียหายในอดีต
บัดนี้ หนึ่งในผู้ก่อเหตุที่ฆ่าแม่ของเธอถูกฆาตกรรม และเธอกลายเป็นผู้ต้องสงสัย
“อีกสามชั่วโมง ถ้าเราหาหลักฐานหนักแน่นพอที่จะควบคุมตัวหลิวหลีไม่ได้ ก็ต้องปล่อยเธอไป” จ้าวคุนกล่าว
ตอนหลินเยี่ยนหรูเดินเข้าไป หลิวหลียังคงไม่พูด สีหน้าก็ไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย
“หลิวหลี วันที่ 4 ธันวาคม เวลาตีห้าสิบนาที คุณไปอยู่ที่ชุมชนจิ้งฟางแขวงสามทำไม”
“ตอนนี้เป็นสังคมที่ปกครองด้วยกฎหมาย มีเรื่องคับข้องใจก็พูดออกมาได้ ถ้าคุณไม่พูด คนที่เสียหายก็คือตัวคุณเอง รับสารภาพแล้วจะได้รับการผ่อนผันโทษ...”
ไม่ว่าเพื่อนร่วมงานจากฝ่ายสอบสวนเบื้องต้นจะพูดหรือถามอะไร หลิวหลีก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง
หลินเยี่ยนหรูห้ามเพื่อนร่วมงานไว้ แล้วถามอย่างอ่อนโยนว่า “คุณผิดหวังมากใช่ไหม”
หลิวหลีเงยหน้าขึ้น ในที่สุดเธอก็มีปฏิกิริยา
“คุณกำลังลองสัมผัสประสบการณ์แบบเดียวกับที่พี่น้องโจวไห่สงได้รับในสถานีตำรวจเมื่อครั้งนั้น” น้ำเสียงของหลินเยี่ยนหรูราบเรียบ “ใช่ไหม”
“ที่แท้หลังจากพวกเขาถูกจับ ตอนอยู่ในสถานีตำรวจก็ไม่ได้ถูกตีหรือถูกเลือกปฏิบัติ” หลินเยี่ยนหรูกล่าว “อยากดื่มน้ำก็มีคนเอาน้ำมาให้ อยากกินข้าวก็มีคนเอาข้าวมาให้”
“ที่แท้ฆาตกรเข้ามาอยู่ในสถานีตำรวจ นอกจากไม่มีอิสรภาพแล้ว การดูแลอย่างอื่นก็ไม่ได้แย่นัก”
“การสูญเสียอิสรภาพก็ไม่ใช่เรื่องที่ทนไม่ได้ ไม่มีความเจ็บปวดรวดร้าวถึงกระดูก ไม่มีความทรมานกระสับกระส่ายใจ แค่น่าเบื่อเท่านั้น...”
น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขามีจังหวะที่ชวนให้รู้สึกสงบ สายตาของหลิวหลีหยุดอยู่บนใบหน้าของเขา
“ตอนอยู่ในสถานพินิจ พวกเขากินได้ ดื่มได้ เคลื่อนไหวได้ แบบนี้เรียกว่าถูกลงโทษแล้วหรือ”
“ความยุติธรรมที่ตำรวจปกป้องไว้ เป็นแบบนี้หรือ...”
“ไม่ใช่” หลิวหลีพูดขัดเขาในที่สุด “สิ่งที่ผู้บังคับใช้กฎหมายอย่างพวกคุณปกป้อง ไม่ใช่ความยุติธรรม”
“แล้วคืออะไร” หลินเยี่ยนหรูถามตามน้ำ
“คือระเบียบ” หลิวหลีกล่าวอย่างสงบ “พวกคุณแค่ปกป้องระเบียบที่กฎหมายกำหนดไว้”
“ถ้าอย่างนั้น การฆ่าโจวไห่สงคือความยุติธรรมในใจคุณหรือ” หลินเยี่ยนหรูถามไล่ทันที
“คุณตำรวจ นี่เป็นคำถามชี้นำไม่ใช่หรือ” หลิวหลีย้อนถาม “ผิดระเบียบไม่ใช่เหรอ”
เธอฉลาดและตอบสนองได้รวดเร็วมาก
หลินเยี่ยนหรูหัวเราะ “หลิวหลี ผมกำลังพยายามเข้าใจคุณ เพราะผมอยากช่วยคุณ”
“ฉันไม่ต้องการ” หลิวหลีกล่าว “อีกสามชั่วโมงฉันก็ต้องกลับหอพักแล้ว”
“กลับไปแล้วคุณจะทำอะไร”
“อืม จุดธูปให้แม่สักดอก แล้วบอกข่าวดีนี้กับเธอ”
หลินเยี่ยนหรูพยักหน้า แสดงว่าเข้าใจ
“แล้วก็จะบอกเธอว่า ใช้วิธีของอีกฝ่ายตอบแทนอีกฝ่าย ผีแก่ตนนี้จะได้คืนความเจ็บปวดที่เคยได้รับในวันนั้นให้ผีใหม่ที่เพิ่งตาย”
ท่าทางพยักหน้าของหลินเยี่ยนหรูชะงักไป แต่ไม่นานเขาก็ถามอย่างจริงจังว่า “คุณคิดว่าแม่ของคุณจะทรมานโจวไห่สง ผีใหม่ตนนี้ด้วยวิธีไหน”
“ตบหน้า ชกต่อย เตะ ถีบ ทุบตีด้วยไม้ แทงนิ้วทั้งสิบ เอาไฟแช็กลน เอาก้นบุหรี่จี้...”
เสียงของหลิวหลีเริ่มทุ้มต่ำลง “จนกระทั่งมีเลือดออกใต้ผิวหนังทั่วร่างเป็นบริเวณกว้าง ไขมันกับกล้ามเนื้อเสียหายจนเละเหมือนโจ๊ก แล้วก็ตายอย่างเจ็บปวดทั้งที่ยังรู้สึกตัว ราวกับถูกแล่เนื้อเถือหนัง...”
สิ่งที่เธอพูดคือสาเหตุการตายของแม่เมื่อสิบหกปีก่อน แสดงให้เห็นว่าเธอรู้เรื่องในครั้งนั้นอยู่พอสมควร
“เพราะอย่างนั้น คุณถึงตัดเอ็นมือเอ็นเท้าของโจวไห่สง เพราะกลัวว่าหลังตายไปแล้วเขาจะยังทำร้ายแม่ของคุณได้อีกใช่ไหม” หลินเยี่ยนหรูถาม
ดวงตาของหลิวหลีเป็นประกาย เธอหรี่ตา เผยรอยยิ้มเลือนราง แล้วพูดว่า “ดีจัง”
จากนั้นเธอก็ก้มตาลง ขนตาดำหนาราวกับพัดบดบังดวงตาไว้
หลินเยี่ยนหรูพินิจใบหน้าของเธอ หน้าผากไม่มีเหงื่อ ลมหายใจเป็นปกติ หน้าอกขยับขึ้นลงสม่ำเสมอ
เธอสงบนิ่งมาก ต่อให้ต้องเผชิญกับเครื่องจับเท็จ ก็คงไม่รู้สึกประหม่า
หลินเยี่ยนหรูจึงผ่อนน้ำเสียงลง แล้วพูดต่อไปอีกครั้งราวกับกำลังคุยกับตัวเอง
“โจวไห่สงตายแล้ว โจวไห่เหวยพี่ชายของเขาจะซ่อนตัวไหม เขาจะซ่อนอยู่ที่ไหน เขาจะหวาดกลัวจนเหมือนนกที่ถูกธนูยิงหรือเปล่า”
“เขาน่าจะหวาดผวาจนอยู่ไม่เป็นสุข คอยกังวลอยู่ตลอดว่าเมื่อไรดาบแห่งดาโมคลีสที่แขวนอยู่เหนือหัวจะฟาดลงมา”
“แต่ในความเป็นจริง เขาไม่กลัวหรอก มีแต่จะหัวเราะเยาะอยู่ในใจ”
หลินเยี่ยนหรูจงใจหยุดพูด รอให้หลิวหลีถาม
แต่เธอก็ยังไม่พูดอะไร
จิตใจหนักแน่นไม่ธรรมดา หลินเยี่ยนหรูจึงได้แต่ถามตรง ๆ ว่า “หลิวหลี คุณบอกว่าวิธีตายของโจวไห่สงต่ำช้าน่าขัน แล้วโจวไห่เหวยควรตายแบบไหนถึงจะถูก”
หลินเยี่ยนหรูคิดว่าเธอคงไม่ตอบคำถามละเอียดอ่อนแบบนี้ แต่จู่ ๆ เธอก็เอ่ยขึ้น
“กระต่ายขาวตัวแรกที่ฉันฆ่าด้วยมือตัวเอง ฉันใช้วิธีฉีดอากาศเข้าไป”
“แต่วิธีที่ฉันชอบที่สุดคือวิธีทำลายไขสันหลัง”
“สอดเข็มชำแหละเข้าไปทางรูใหญ่ท้ายทอยสามเซนติเมตร หันปลายเข็มไปทางศีรษะแล้วแทงเข้าไปในกะโหลก ทำลายเนื้อสมอง จากนั้นหันปลายเข็มไปทางหาง แทงเข้าไปในช่องไขสันหลัง ทำลายเนื้อเยื่อไขสันหลัง ขาทั้งสี่ของกบนุ่มไร้เรี่ยวแรง ลมหายใจหยุด หัวใจหยุดเต้น”
จู่ ๆ เธอก็ยิ้มกว้าง “ตายเร็ว เลือดออกน้อย ทำความสะอาดง่าย”