“ขึ้นรถ!”
หญิงสาวเอ่ยเสียงเย็นชา
“คุณเป็นใคร?”
เฉินอินแปลกใจ เขาไม่รู้จักหญิงสาวสวยตรงหน้าเลย
แต่ตอนนี้แถวนี้มีเขาอยู่คนเดียว
เห็นได้ชัดว่าเธอมาหาเขา
พอได้ยินเช่นนั้น หญิงสาวก็ขมวดคิ้ว
“ยังจะทำเป็นไม่รู้จักอีก?”
“ไม่ใช่คุณหรือที่บอกให้ฉันช่วยเก็บกวาดเรื่องให้?”
เฉินอินถึงกับกระจ่างในทันที!
ที่แท้ก็หร่วนเชี่ยนนี่เอง!
ก็ไม่แปลกที่เขาจะจำเธอไม่ได้ ชาติก่อนเขาเคยอ่านข่าวเกี่ยวกับเธอในหนังสือพิมพ์อยู่บ้าง แต่ไม่รู้ว่าเธอหน้าตาเป็นอย่างไร
ที่แท้ก็สวยขนาดนี้นี่เอง!
แต่คิดดูแล้วก็สมเหตุสมผล อย่างไรเสียเธอก็เป็นเมียน้อยของผู้มีอำนาจ ถ้าไม่ได้มีรูปร่างหน้าตาสะสวยอยู่บ้าง อีกฝ่ายจะมาสนใจได้อย่างไร
เฉินอินยิ้มอย่างสุภาพ ก่อนเปิดประตูรถขึ้นไปนั่ง
หร่วนเชี่ยนเหยียบคันเร่ง เฟอร์รารีพุ่งออกจากสถานกักกันราวกับลูกธนูหลุดจากสาย
พอขึ้นรถแล้ว เฉินอินถึงได้เห็นหร่วนเชี่ยนเต็มตา
เธอสูงราว 165 เซนติเมตร อายุประมาณ 35 ปี แต่ดูแลผิวพรรณอย่างดี มองเผิน ๆ เหมือนสาววัยยี่สิบกว่า ผิวพรรณสดใสเปล่งปลั่ง
ผมยาวดัดลอนสีแดงไวน์ปล่อยสยายอยู่ด้านหลังอย่างไม่ใส่ใจ เธอสวมกระโปรงรัดรูปสีชมพูบานเย็น หรือที่เรียกกันในยุคหลังว่า “กระโปรงแม่เลี้ยง” ซึ่งขับเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งอวบอิ่มของเธอได้อย่างชัดเจน
ทั่วร่างของเธอแผ่กลิ่นอายเย้ายวนแบบผู้ใหญ่ ราวกับลูกท้อสุกงอมที่เพียงบีบเบา ๆ ก็มีน้ำฉ่ำหวานไหลออกมา
สายตาของเฉินอินเผลอเหลือบมองลงไปด้านล่าง
พอมองแล้วเปลือกตาเขาก็กระตุก
บั้นท้ายของหร่วนเชี่ยนใหญ่จริง ๆ
เมื่อนั่งลงบนเบาะ เนื้อสะโพกทั้งสองข้างดูราวกับจะล้นออกมา ดันกระโปรงรัดรูปจนแน่นเอี้ยดแทบปริ