ไป๋ซูเยว่แลบลิ้นใส่ ใบหน้าเล็กแดงระเรื่อ
“นั่นก็เป็นจูบแรกของฉันเหมือนกันนะ!”
เฉินอินเผยสีหน้าฉงน
“ฉันไม่เชื่อ เธอกับจ้าวจื่อเผิง...”
เขายังพูดไม่ทันจบ กำปั้นเล็ก ๆ ก็ชกเข้าที่อก
ไป๋ซูเยว่พูดอย่างขุ่นเคือง
“ฉันกับเขาไม่เคยแม้แต่จะจับมือกัน!”
“จริงเหรอ?”
เฉินอินยังไม่ค่อยเชื่อ
ตามเหตุผลแล้ว ทั้งสองตระกูลรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ไป๋ซูเยว่กับจ้าวจื่อเผิงก็มีสัญญาหมั้นหมายกัน จับมือกันบ้างย่อมเป็นเรื่องปกติ
“จริงสิ!”
ไป๋ซูเยว่ตอบอย่างจริงจัง “ตั้งแต่ฉันจำความได้ ก็ไม่เคยจับมือกับจ้าวจื่อเผิงเลย!”
“ก็ได้ ฉันเชื่อแล้ว”
เห็นไป๋ซูเยว่พูดจริงจัง เฉินอินก็คิดว่าเธอไม่น่าจะโกหก
แต่พูดตามตรง เขาเองก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้มากนัก
ถึงอย่างไรเขาก็ย้อนกลับมาจากปี 2026 แล้ว สาวน้อยสมัยหลังนั่นน่ะ... หึ ๆ อย่าว่าแต่จับมือเลย ต่อให้มีอะไรกับผู้ชายแปลกหน้าก็เป็นเรื่องธรรมดา
“เอาละ ๆ รีบกลับเถอะ”
เฉินอินลูบศีรษะเธอ “พรุ่งนี้บ่ายมาเร็วหน่อยนะ ที่สตูดิโอ”
“อื้อ ๆ แล้วเจอกันพรุ่งนี้!”
ไป๋ซูเยว่โบกมือให้เขา ก่อนเดินตัวปลิวเข้าไปในหมู่บ้านด้วยก้าวกระโดดเบา ๆ
เฉินอินยืนอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังอันงดงามของเธอจนลับหายไปในราตรี
…………
…………
เที่ยงวันถัดมา
ไป๋ซูเยว่เพิ่งกินมื้อกลางวันเสร็จ ก็รีบนั่งแท็กซี่มาที่สตูดิโอของเฉินอินทันที
วันนี้เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวลายตารางเขียวเล็ก ๆ ท่อนล่างเป็นกระโปรงยีนส์สีน้ำเงินฟอก ชายกระโปรงยาวถึงเข่าพอดี
เธอไม่ได้สวมถุงน่อง เผยเรียวขาขาวนวลไว้ใต้กระโปรง และสวมรองเท้าแตะคริสตัลใส