ผ่านไปอีก 2 ชั่วโมง
ในที่สุดผมของไป๋ซูเยว่ก็ทำเสร็จ
ช่างทำผมถอดแกนม้วนผมอันสุดท้ายออก ก่อนจะจัดแต่งทรงอย่างประณีตอีกครั้ง ไป๋ซูเยว่ลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วค่อย ๆ เดินมาทางเฉินอิน
เฉินอินกำลังก้มหน้าเล่นโทรศัพท์อยู่ พอได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ผมยาวตรงสีดำของไป๋ซูเยว่เปลี่ยนเป็นลอนใหญ่พลิ้วสลวย ดูนุ่มฟูและทิ้งตัวลงมาราวกับสาหร่ายทะเล
ยิ่งขับให้ใบหน้ารูปไข่แสนงดงามของเธอดูมีเสน่ห์เย้ายวนขึ้นไปอีก
เฉินอินยอมรับว่าในชั่วขณะนั้น เขาตะลึงไปเล็กน้อยจริง ๆ
ไป๋ซูเยว่เห็นแววตาเหม่อลอยของเฉินอินเพียงชั่วครู่
มุมปากของเธอยกขึ้นนิด ๆ ในใจพองฟูไปด้วยความสุข
“เป็นยังไง สวยไหม?”
เธอจงใจยกมือปัดปอยผมข้างหู แล้วส่งสายตาหวานปนเขินให้เฉินอิน
“...ก็ใช้ได้ละมั้ง”
เฉินอินตอบด้วยท่าทีสงบนิ่งที่เสแสร้งขึ้นมา
“คิก ๆ ๆ ๆ~”
ไป๋ซูเยว่หัวเราะอย่างมีความสุขยิ่งกว่าเดิม ไม่ได้เปิดโปงเฉินอิน เพียงเดินไปที่เคาน์เตอร์ต้อนรับตามลำพัง
“ไปกันเถอะ จ่ายเงินกัน”
……
ทั้งสองเดินมาถึงเคาน์เตอร์
เฉินอินกำลังจะหยิบบัตรทองออกมา แต่พนักงานสาวหน้าเคาน์เตอร์ยิ้มหวานพลางห้ามเขาไว้
“คุณผู้ชาย ไม่ต้องจ่ายเงินค่ะ”
“หืม?”
“เจ้านายแจ้งไว้แล้วค่ะ วันนี้ทั้งสองท่านใช้บริการฟรี”
พนักงานสาวอธิบาย “คราวหน้ามาอีก แค่รูดบัตรทองใบนั้นก็พอค่ะ”
“ได้ ขอบคุณครับ”