ตอนที่ไป๋ซูเยว่กลับถึงบ้าน ในบ้านก็ไม่มีใครอยู่เลย
พ่อกับแม่ของเธอยังอยู่ที่โรงงาน ยังไม่กลับมา
ไป๋ซูเยว่ถอดรองเท้าแทบไม่ทัน ก็รีบวิ่งเข้าห้องตัวเองแล้วพุ่งตัวลงบนเตียง ซุกหน้าลงกับผ้าห่ม
“อ๊าาาา!”
เสียงกรีดร้องอู้อี้ดังออกมาจากใต้ผ้าห่ม ขาทั้งสองข้างเตะป่ายไปมาอย่างไร้ทิศทาง
เมื่อกี้ในรถ พวกเขาทำอะไรกันลงไปบ้างเนี่ย!
เฉินอินบ้าเอ๊ย!
คนร้ายกาจ!
กล้ารังแกฉันแบบนี้ได้ยังไง!
จนถึงตอนนี้ หัวใจของไป๋ซูเยว่ก็ยังเต้นไม่ช้าลงเลย
เธอรู้สึกได้ชัดเจนว่าหัวใจยังเต้น “ตึกตัก” รัวอยู่ในอก ราวกับเพิ่งวิ่ง 800 เมตรที่โรงเรียนเสร็จหมาด ๆ
พอนึกถึงตอนที่เฉินอินเอามือ...ในรถเมื่อครู่
ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งเขิน ใบหูร้อนผ่าวไปหมด
จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ก็ดัง “ติ๊ง ๆ” ขึ้นมา
ไป๋ซูเยว่โผล่ใบหน้าออกมาครึ่งหนึ่งจากใต้ผ้าห่ม แล้วเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มาดู
เป็นข้อความจากเฉินอิน
【ถึงบ้านหรือยัง?】
ไป๋ซูเยว่ยื่นปากนิด ๆ แล้วตอบกลับไปว่า
【ถึงแล้ว คนร้ายกาจ!】
เฉินอิน：【ฉันร้ายตรงไหน?】
ไป๋ซูเยว่：【ยังจะบอกว่าไม่ร้ายอีกเหรอ? เมื่อกี้นายทำแบบนั้นแล้วนะ!】
เฉินอิน：【แบบไหน?】
เห็นข้อความนี้แล้ว ไป๋ซูเยว่ก็แอบกัดฟัน
คนร้ายกาจ แกล้งทำเป็นไม่รู้ทั้งที่รู้อยู่เต็มอก!
เธอตัดสินใจไม่ต่อปากต่อคำเรื่องไร้สาระกับเฉินอิน แล้วเปลี่ยนไปถามว่า
【คนร้ายกาจ ขอถามหน่อย ตอนนี้เราเป็นอะไรกัน?】