“ไปกันเถอะ ฉันไปส่งพวกเธอสามคนเอง”
“จะไม่รบกวนคุณเกินไปเหรอ เมื่อกี้ฉันเห็นคุณก็ดื่มไปไม่น้อยเหมือนกัน”
เจียงชิงพูดอย่างกระดากใจ
“ดูฉันสิ เหมือนคนเมาแล้วเหรอ?”
เติ้งเคอยิ้มกว้าง แววตายังคงแจ่มใส เขาเป็นคนที่มีสติชัดเจนที่สุดในที่นี้ คอแข็งไม่เบาเลย
“แต่เธอน่ะ หน้าแดงขนาดนั้น ถ้าดื่มอีกสักสองสามแก้วคงล้มพับแน่”
“ก็ฉันดื่มไม่เก่งนี่นา”
พอถูกแซว เจียงชิงก็รู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา โชคดีที่ปกติแก้มเธอก็แดงอยู่แล้ว
หลินเหวินจิ้งฟังทั้งสองคนคุยกันโต้ตอบไปมาอยู่ข้าง ๆ อย่างเริ่มหมดความอดทน เดิมทีก็เวียนหัวอยู่แล้ว พอได้ยินคนอื่นพูดก็รู้สึกเหมือนมียุงบินหึ่ง ๆ อยู่ข้างหู
เมื่อเห็นหลินเหวินจิ้งขมวดคิ้วแน่น เติ้งเคอก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่อารมณ์กลับดีขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ยังไม่ทันที่เขาจะพูด ก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินมาหาหลินเหวินจิ้ง เขาคือคนที่เล่นเกมวิดพื้นเมื่อครู่นี้
“เอ่อ...”
เมื่อเห็นหลินเหวินจิ้งที่ดวงตาพร่าเลือนชวนใจหวั่น แก้มแดงระเรื่อเพราะฤทธิ์เหล้า หัวใจของชายหนุ่มก็เต้นเร็วขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
“ผมขอช่องทางติดต่อคุณได้ไหมครับ?”
ตั้งแต่หลินเหวินจิ้งเดินเข้ามา เขาก็สังเกตเห็นเธอแล้ว พอดีหลังจากนั้นมีคนสองคนเล่นเกมกัน ความรู้สึกดี ๆ ที่มีต่อเธอจึงเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน
“หืม?”
หลินเหวินจิ้งเงยหน้ามองชายหนุ่มที่ทั้งประหม่าและเขินอาย ก่อนจะยิ้มให้
“ได้สิ”
ถึงจะไม่คุ้นหน้าเขา แต่ก็แค่ให้ช่องทางติดต่อไปเท่านั้น ให้แล้วก็ให้ไป ยังไงเธอก็ไม่คิดจะคุยกับเขาอยู่ดี