ผลสอบกลางภาคออกมาอย่างรวดเร็ว หลินเหวินจิ้งทำได้ไม่เลว แม้จะไม่รู้ว่าอันดับของเธออยู่ตรงไหนของชั้นปี แต่คะแนนรวมก็ห่างจากเซี่ยอวิ๋นไม่มากนัก ราวสามสี่สิบคะแนนเท่านั้น
เอาเถอะ ที่จริงก็ห่างอยู่พอสมควร แต่เธอสอบผ่านแล้ว ไม่จำเป็นต้องได้ทุน ขอแค่อย่าสอบตกก็พอ ต้องขอบคุณโน้ตของเซี่ยอวิ๋นจริง ๆ
พอนึกถึงตรงนี้ หลินเหวินจิ้งก็ส่งข้อความหาเซี่ยอวิ๋น เนื้อหาประมาณว่าอยากเลี้ยงข้าวเขาเพื่อขอบคุณ หรือถ้ามีอะไรที่เธอช่วยได้ก็ให้บอกมาได้เลย
ไม่นานเซี่ยอวิ๋นก็ตอบกลับมาว่าเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย ไม่ต้องขอบคุณหรอก
หลินเหวินจิ้งยังไม่ทันได้ตอบ อีกฝ่ายก็ส่งข้อความมาอีกอย่างรวดเร็ว บอกว่าแถวมหาวิทยาลัยมีร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ราคาย่อมเยาแถมรสชาติดีมาก ถ้ามีเวลาก็ลองไปชิมดูได้
“นี่กำลังชวนฉันอยู่หรือเปล่า?”
เมื่อนึกถึงหน้าตาของเซี่ยอวิ๋น เขาก็ดูหล่อใช้ได้ สวมแว่นตา ให้ความรู้สึกเหมือนหนุ่มหล่อเย็นชาที่ไม่ค่อยพูด
เจ้าของร่างเดิมเคยสนใจเขาอยู่บ้างในตอนแรก แต่หลังจากคบกับหนุ่มเศรษฐีรุ่นสองก็ลืมเซี่ยอวิ๋นไปเสียสนิท อย่างไรเสียเธอก็สืบมาแล้วว่าครอบครัวของอีกฝ่ายมีฐานะธรรมดา ไม่ใช่สเปกของเธอ
พลางคิดไปด้วย หลินเหวินจิ้งก็พิมพ์ตอบอีกฝ่ายไปด้วย บอกว่าจะเลี้ยงข้าวเขาตอนเย็นที่ร้านที่เขาพูดถึง
เป็นอย่างที่คิด อีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างรวดเร็วว่าได้
หลินเหวินจิ้งลุกจากเตียง จัดการตัวเองเล็กน้อยแล้วแต่งหน้าอ่อน ๆ
หวังเสี่ยวอวิ๋นเพิ่งกลับมาจากไปรับพัสดุ พอเห็นเธอกำลังแต่งหน้า ก็เอ่ยถามขึ้นตามประสา