หลังฉากกั้น หมอหลวงโจวตรวจอาการเผยเห่อเย่อย่างละเอียด ครั้นออกมาก็รายงานว่า “โชคดีที่พบได้ทันท่วงที ชีวิตของบุตรชายเผยปลอดภัยแล้ว
“เพียงแต่ต้องยกเตาถ่านในห้องออกไปสองเตา เหลือไว้เพียงเตาเดียว รอให้ร่างกายค่อย ๆ อุ่นขึ้น ห้ามใจร้อนเด็ดขาด”
โค่วอี้หร่านยังไม่ทันสั่ง บ่าวรับใช้ก็รีบยกเตาถ่านออกไปแล้ว
โค่วอี้หร่านถามหมอหลวงโจวว่า “เมื่อวานเขาไม่ได้กินหรือดื่มอะไรทั้งวัน ยามนี้พอจะกินอะไรได้บ้างหรือไม่?”
หมอหลวงโจวตอบว่า “อย่าเพิ่งป้อนน้ำหรืออาหาร รอให้บุตรชายเผยฟื้นขึ้นมาก่อน แล้วค่อยว่ากันหลังตรวจดูอาการของเขา กระหม่อมจะเฝ้าอยู่ที่นี่ตลอด”
ขณะที่กำลังสนทนากัน เสียงแหบพร่าพลันดังมาจากหลังฉากกั้น “องค์หญิง...”
โค่วอี้หร่านชะงักไป ก่อนจะรีบอ้อมฉากกั้นเดินไปยังเตียง
“เจ้าฟื้นแล้วหรือ?” นางมองคนบนเตียง พลันรู้สึกว่าทั้งที่เพิ่งแยกจากกันไม่นาน แต่คนตรงหน้ากลับดูแปลกหน้าไปเล็กน้อย
ดูเหมือนเขาจะผอมลงกว่าคราวก่อนที่พบกัน โครงหน้าก็ยิ่งเด่นชัดขึ้น
มีเพียงสิ่งเดียวที่ไม่เปลี่ยน ดวงตาของเขายังคงสุกใสเช่นเดียวกับครั้งแรกที่พบกัน
“องค์หญิง ในที่สุดท่านก็ยอมพบข้าแล้ว ข้ามาเพื่ออธิบายให้ท่านฟัง...”
“ร่างกายอ่อนแอ ก็พูดให้น้อยหน่อยเถิด” เงาร่างหนึ่งทอดลงมาจากด้านหลัง ฮั่วสวินเดินเข้ามาแล้ว
เผยเห่อเย่มองฮั่วสวิน ก่อนจะหันไปมองโค่วอี้หร่าน แววตาฉายความตื่นตระหนกปนความน้อยใจ
คล้ายกำลังถามด้วยสายตาว่า “เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”
โค่วอี้หร่านใช้หลังมือแตะแก้มเขาเบา ๆ เพื่อวัดอุณหภูมิ ก่อนกล่าวโดยไม่หันกลับไปว่า “ที่นี่ไม่มีเรื่องใดแล้ว ท่านอ๋องควรรีบไปว่าราชการได้แล้ว เสี่ยวเซี่ยจื่อ ไปส่งท่านอ๋องแทนข้าที!”