ทั้งคืนผ่านไปอย่างสงบ เช้าตรู่เฉาเฟิงลุกจากเตียง «ให้ตายสิ ต้องรีบตกแต่งบ้านแล้ว ในบ้านไม่มีอะไรเลยสักอย่าง แม้แต่เข้าห้องน้ำยังต้องไปห้องน้ำสาธารณะ ต้องทำห้องน้ำไว้สักห้องแล้ว»
เฉาเฟิงกลั้นหายใจฝ่ากลิ่นฉุนออกมาจากห้องน้ำสาธารณะ ห้องน้ำสาธารณะช่วงหน้าร้อนนี่นะ เข้าไปทีแทบพูดไม่ออก! พอกลับถึงบ้าน เขาก็หยิบของใช้ล้างหน้าแปรงฟันไปยังลานกลาง ก๊อกน้ำของทั้งเรือนพักอยู่ที่ลานกลาง ตอนนี้มีคนหลายคนกำลังล้างหน้าแปรงฟันอยู่ข้างอ่างแล้ว พอเห็นเฉาเฟิงเดินมา ชายวัยกลางคนคนหนึ่งใบหน้าเหลี่ยม ผมเรียบร้อย ดูอายุราวสี่สิบถึงห้าสิบปีก็ยิ้มแล้วพูดว่า «นายคือสหายเฉา เฉาเฟิงที่เพิ่งย้ายมาใหม่ใช่ไหม? ฉันชื่ออี้จงไห่ อยู่ลานกลางนี่แหละ»
«สวัสดีครับคุณลุงอี้ ผมชื่อเฉาเฟิง เพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ ต่อไปฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ!» ตอนนี้อี้จงไห่ยังไม่คลุ้มคลั่งเพราะเรื่องเลี้ยงดูยามแก่ แถมดูเป็นมิตรกว่ามากด้วย!
«นายทำงานอะไรล่ะ?» ชายร่างใหญ่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ซึ่งดูอายุราวสามสิบกว่าเอ่ยถาม
«อ้อ สวัสดีครับคุณลุง ผมเป็นหมอประจำโรงงาน พรุ่งนี้จะไปรายงานตัวที่โรงงานเหล็กกล้า»
«ฮ่า ๆ ๆ ꉂꉂ(ᵔᗜᵔ*) ซาจู้ ไม่คิดเลยว่านายจะได้เป็นคุณลุงกับเขาด้วย!» ชายหน้าม้ายาวหัวเราะลั่น
«ซ่าม่าว นายอยากโดนซ้อมหรือไง!» พูดจบซาจู้ก็หันมาพูดกับเฉาเฟิงเสียงเนือย ๆ «พี่ชาย ฉันเพิ่งอายุ 25 เองนะ!»
«เอ่อ (⊙﹏⊙) โทษทีนะพี่ชาย หน้าตาคนเรานี่ดูไม่ได้จริง ๆ นายดูแก่เกินวัยไปหน่อยนะ!» เฉาเฟิงมองชายสองคนตรงหน้า นี่มันตัวเอกของเรื่องเลยนี่นา เหออวี่จู้กับสวี่ต้าม่าว!
ทุกคนหัวเราะครืน แก่เกินวัยอะไรกันเนี่ย!
«ยังจะพูดอีก!» ซาจู้พูดอย่างเคือง ๆ
«เอ่อ ไม่พูดแล้ว ๆ คนหนุ่มอย่าโมโหง่ายนักสิ!»
ตอนนั้นอี้จงไห่ยิ้มแล้วพูดว่า «เอาละ จู้จื่อ ล้อเล่นกันน่า เฉาเฟิงเพิ่งมา ยังไม่คุ้นกับพวกนาย ค่อย ๆ ทำความรู้จักกันไปก็ได้»
«ไอ้หนุ่ม ฉันเห็นแก่หน้าคุณลุงอี้นะ ไม่งั้นได้ลองหมัดใหญ่เท่าหม้อของฉันแน่!» พูดแล้วเขาก็ยกหมัดขู่เป็นเชิง ก่อนจะหันหลังเดินจากไป!
«เอ่อ ถ้าไม่รีบเดินไปล่ะก็ กล้าทำหน้ากวนใส่ฉัน ฟันร่วงหมดปากแน่!» เฉาเฟิงบ่นในใจ
«เสี่ยวเฉา อย่าไปถือสาเขาเลย จู้จื่อก็เป็นคนอารมณ์ร้อนแบบนี้แหละ! จริง ๆ แล้วไม่ได้เป็นคนไม่ดีหรอก อยู่ด้วยกันไปเดี๋ยวนายก็รู้เอง»
«ครับ เข้าใจแล้วคุณลุงอี้» พูดจบเฉาเฟิงก็เริ่มตักน้ำแปรงฟัน พอเห็นว่าไม่มีอะไรให้ดูแล้ว คนอื่น ๆ ก็เริ่มล้างหน้ากันบ้าง
แปดโมงเช้า เฉาเฟิงแวะกินอะไรง่าย ๆ ระหว่างทางก่อนจะไปสำนักงานเขต หวังหงเหมยเห็นเขามาถึงก็ยิ้มแล้วพูดว่า
«เสี่ยวเฟิงมาแล้ว มีธุระอะไรให้ป้าช่วยหรือจ๊ะ?»
เฉาเฟิงมองหวังหงเหมยที่ยิ้มตาหยี แล้วคิดว่าเธอยังมีเสน่ห์ไม่สร่างจริง ๆ! เขาอดพูดไม่ได้ว่า «ป้าหวังยังสาวขนาดนี้ ผมเรียกป้าไม่ลงจริง ๆ เรียกพี่สาวแทนได้ไหมครับ!»
«ฮ่า ๆ นายพูดเก่งจริง ๆ ป้าอายุ 37 แล้ว จะยังสาวอะไรอีกล่ะ อีกอย่าง ป้ากับแม่ของนายเป็นสหายร่วมรบ เป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน นายต้องเรียกป้าว่าป้าสิ»
«เอ่อ ได้ครับ ป้าหวัง ผมอยากตกแต่งบ้าน ป้าพอรู้จักช่างไหมครับ แล้วต้องทำเรื่องอะไรบ้าง?»
«อืม เดี๋ยวป้าให้ช่างไปหานายนะ ส่วนจะทำยังไงก็คุยกันเอง เสร็จแล้วก็ไปลงทะเบียนที่สำนักงานเขตก็พอ»
«ได้เลยครับป้าหวัง จริงสิ ผมอยากติดประตูตรงซุ้มประตูพระจันทร์ แล้วก็สร้างห้องครัวกับห้องน้ำในลานบ้าน ป้าว่าทำได้ไหมครับ?»
«ตามปกติห้ามสร้างอะไรเอง แต่ถ้านายจ่ายค่าปรับ 200 หยวน ก็ไม่มีปัญหา»
«ครับ ไม่มีปัญหา นี่ครับ 200 หยวน ป้าเก็บไว้เลย» พูดแล้วเฉาเฟิงก็ล้วงเงิน 200 หยวนออกมาจากอกเสื้อ (ที่จริงหยิบมาจากช่องเก็บของ เมื่อคืนเขาเอาของมีค่าทั้งหมดเก็บไว้ในนั้นแล้ว) แล้วยื่นให้หวังหงเหมย
«ได้ รอสักครู่นะ ป้าจะเขียนใบเสร็จให้»
«ครับ ป้าหวัง วันนี้ว่างไหมครับ? เย็นนี้ผมอยากชวนป้าไปกินข้าว เรียกลุงเขยมาด้วย พวกเราจะได้นั่งคุยกัน»
«ฮึ ๆ นายจัดการเรื่องบ้านของนายก่อนเถอะ เรื่องกินข้าวไว้ค่อยว่ากัน อีกอย่าง ลุงเขยของนายเสียชีวิตไปตอนจับสายลับเมื่อสามปีก่อนแล้ว»
«หา? ขอโทษครับป้าหวัง» เฉาเฟิงรีบขอโทษ แต่ในใจกลับแอบตื่นเต้นอยู่นิด ๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม!
เฉาเฟิงถือใบเสร็จเดินออกจากสำนักงานเขต ในใจก็ยังคิดถึงหวังหงเหมยอยู่ จุ๊ ๆ ผู้หญิงที่เป็นผู้ใหญ่แล้วนี่นะ ทำเอาคันยุบยิบในใจไปหมด ฮี่ ๆ (*^▽^*)