ซูกั๋วต้งมองซูเหวินที่แววตาดุดัน ก่อนเอ่ยขึ้น
“อย่าเพิ่งลงมือ”
“ยังจะรออีกเหรอ?” ซูเหวินตะโกนขึ้นมา “รอให้พวกมันตรวจเสร็จ เราก็หมดโอกาสแล้ว!”
“แกจะรีบไปไหน?!” ซูกั๋วต้งก็ตะคอกกลับ “เรื่องนี้ต้นตอมันอยู่ที่สำนักงานประกันสุขภาพ ดูผลตรวจของสำนักงานประกันสุขภาพก่อน แกโผล่หัวออกไปตอนนี้ ก็เท่ากับยื่นมีดให้เขา!”
ในใจของซูกั๋วต้งยังมีความหวังริบหรี่ หวังว่าสำนักงานประกันสุขภาพจะแค่ให้คืนเงินที่ยักยอกไปก็พอ
……
สามวันต่อมา
ตึกซินเฉิง ชั้นหนึ่งโถงใหญ่
ชายสิบหกคนในชุดฝึกสีดำ ตัดผมเกรียน ยืนเรียงแถวหน้ากระดาน
พวกเขายืนตัวตรง แววตาเฉียบคม
ฟางเหิงยืนอยู่หน้าสุด มองลู่หมิงที่เดินออกมาจากลิฟต์
“ประธานลู่ ชุดแรกของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย สิบหกนาย มาครบแล้วครับ” ฟางเหิงรายงานเสียงดัง
ลู่หมิงเดินเข้าไป กวาดตามองพวกเขาทีละคน
สุดท้าย สายตาหยุดที่ชายคนซ้ายสุด
ชายอายุสามสิบต้น ๆ ผิวเข้ม ยืนตัวตรงมาก
“เฉินไข่?” ลู่หมิงถาม
“ครับ!” เฉินไข่เก็บคางเล็กน้อย ตอบเสียงดังฟังชัด
ลู่หมิงพยักหน้า หันไปมองเสิ่นหลีที่อยู่ด้านหลัง “จัดการของเรียบร้อยแล้วเหรอ?”
“เรียบร้อยแล้วค่ะ” เสิ่นหลียื่นพวงกุญแจกับบัตรผ่านประตูมาให้ “หมู่บ้านเฟยชุ่ย เฟสสาม ห้องสามนอนอยู่ชั้นล่างติดสวน ตกแต่งครบ รถเข็นเข็นเข้าสวนได้เลย ส่วนพยาบาลจากแผนกกายภาพบำบัดที่ดีที่สุดของโรงพยาบาลประจำเมืองก็จ้างไว้แล้วค่ะ ดูแลคุณยายยี่สิบสี่ชั่วโมง”
ลู่หมิงรับกุญแจมา แล้วโยนให้เฉินไข่ทันที
เฉินไข่รับไว้ตามสัญชาตญาณ นิ่งอึ้งอยู่กับที่
“บ้านนายอยู่ไปก่อน อาการยายให้พยาบาลดูแล นายตั้งใจทำงาน” ลู่หมิงมองเขา “เรื่องทะเบียนเรียนของลูกชายนาย ฉันให้คนไปจัดการแล้ว วันจันทร์หน้าไปแทรกห้องที่โรงเรียนทดลองหนึ่งได้เลย”