“ลู่หมิง ไอ้หนุ่มที่หลอกหูขุยน่ะเหรอ”
หวังเว่ยกั๋วแก้คำพูดว่า “เฮ้ย! ระวังคำพูดหน่อย หลอกอะไรกัน นั่นมันการแข่งขันทางการค้าปกติ”
จางก่วงหัวปัดขี้บุหรี่ลงพื้น สมองเริ่มครุ่นคิด
ข่าวจาก CCTV นั้น ประเด็นหลักคือข้อมูลการดึงดูดการลงทุนที่เกินจริง
ข้อตกลงแสดงเจตจำนง 7.8 พันล้าน เงินลงทุนจริงเข้าไม่ถึง 100 ล้าน
เลขาธิการให้เวลาสามวัน ไม่ใช่ให้เขาเสกเงิน 7.7 พันล้านออกมา แต่ให้เขาหาทางอุดปากสื่อและคำถามจากเบื้องบน
แผนอะไรถึงจะอุดได้
ข้อมูลการลงทุนที่เป็นของจริง
“แก่หวัง ลู่หมิงนี่ ปิดรูรั่ว 7.8 พันล้านได้ไหม”
“โถ่ นายคิดอะไรอยู่ เขาไม่ใช่เศรษฐีใจดีนะ”
จางก่วงหัวตบหน้าผากตัวเอง “โดนเลขาธิการด่าซะมึนเลย”
“ฉันหมายความว่า ไปหาเขา เอาข้อมูลการลงทุนของเขามาใส่ในบัญชีดึงดูดการลงทุนปีนี้ แล้วการลงทุนต่อ ๆ ไปก็ให้ผ่านสายทางสำนักงานพาณิชย์ของนาย พอเรื่องนี้เรียบร้อย ตัวชี้วัดของนายในอนาคตก็ไม่ต้องปวดหัวอีกแล้ว”
“ใช่ ๆ” จางก่วงหัวตบมือฉาด “ฉันก็คิดแบบนี้ ไป ๆ เราไปด้วยกัน”
“อย่าเพิ่งรีบ” หวังเว่ยกั๋วกดจางก่วงหัวไว้ “ไอ้ลู่หมิงนี่รับมือไม่ง่าย นิสัยแข็งกร้าว มีความคิดเป็นของตัวเอง รังเกียจที่สุดเวลาโดนใครใช้เป็นเครื่องมือ ถ้านายถือท่าทางเป็นผู้อำนวยการไปคุย รับรองได้หน้าแห้งกลับมา”
“แล้วไง”
หวังเว่ยกั๋วลุกขึ้น ปัดกางเกง “ไปคราวนี้นายลดท่าทีหน่อย อย่าเหมือนตอนต้อนรับคณะดึงดูดการลงทุนเมื่อก่อน โผล่มาก็วาดวิมานในอากาศ ให้แต่เช็คที่ขึ้นเงินไม่ได้ ไอ้นี่มันหัวไว หลอกไม่อยู่หรอก”