ลู่หมิงโผล่หัวจากทางเดินชั้นสองมองลงมาด้านล่างแวบหนึ่ง
เฉินซือเถียนนั่งอยู่บนโซฟาในโถงชั้นหนึ่ง ขาชิด หลังตั้งตรง สายตาจับจ้องไปที่บันไดตลอด
ลู่หมิงหยิบเสื้อคลุมแล้วลงบันไดมา
“คุณเฉิน มีอะไรหาข้า?”
เฉินซือเถียนลุกขึ้นทันที
“ประธานลู่ ฉันอยากคุยเรื่องหนึ่งกับคุณ”
“พูดมา”
เฉินซือเถียนกวาดตามองโจวเสี่ยวเยี่ยนที่เคาน์เตอร์หน้า เหมือนจะพูดแต่ก็หยุดไว้
“มีอะไรพูดตรงๆ ที่นี่ไม่มีคนนอก” ลู่หมิงไม่มีท่าทีจะเชิญเธอขึ้นชั้นบน
เฉินซือเถียนกัดริมฝีปาก เอาโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า เลื่อนหาภาพหน้าจอ แล้วยื่นให้ลู่หมิง
เป็นภาพแคปหน้าจอแชตของวีแชท
คู่สนทนาคือหูขุยและคนที่มีชื่อบันทึกว่า “เฉียนเคอ”
หัวหน้าเฉียน: ท่านประธานหูวางใจได้ เรื่องประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อมผมคุมอยู่ ถ้าเขากล้าไม่ยื่นเอกสารเพิ่ม ผมก็จะไม่ให้เขาผ่าน
หูกุย: ถ้าจัดการให้ดี ผลประโยชน์ก็จะยังคงเหมือนเดิมจนถึงสิ้นปี
ลู่หมิงกวาดตามอง ไม่ยอมรับโทรศัพท์
“แคปหน้าจอแชตพวกนี้เธอเอามาได้ยังไง?”
“น้องในเซิ่งซื่อหวังเฉาถ่ายให้”
เฉินซือเถียนเก็บโทรศัพท์ “คราวที่แล้วหูขุยไปร้องคาราโอเกะ ดื่มเมา คุยโวว่าทั้งอำเภอคนของเขาล้วน ประกาศว่า ลู่หมิงมันเป็นอะไรของมัน ถึงคู่ควรมาสู้กับฉัน?
ยังเอาบันทึกแชทมาโชว์อีกหลายชุด ฉันรู้ว่าเขากำลังเล่นงานคุณอยู่ จึงแอบระวังตัวไว้หน่อย ให้น้องคอยจับตามองเขา”
ลู่หมิงมองเธอ ไม่พูดอะไร
เฉินซือเถียนก้าวเข้ามาอีกครึ่งก้าว ลดเสียง: “ประธานลู่ ฉันยังมีอีกหลายภาพ หูขุยคุยกับสำนักงานการเคหะและการพัฒนาเมือง เทศกิจ และสำนักงานพาณิชย์ ล้วนมีบันทึกแชททั้งนั้น ถ้าคุณใช้เป็นประโยชน์ได้ ฉันก็...”
“ไม่จำเป็น”
เฉินซือเถียนตะลึง
“คุณเฉิน เรื่องประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อมจัดการเรียบร้อยแล้ว ภาพแคปหน้าจอเหล่านี้ไม่มีค่าอะไรกับผม”
สีหน้าของเฉินซือเถียนแข็งค้างชั่วขณะ แต่ก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงอ่อนลง