"มากันกี่คน?" ลู่หมิงถาม
เสิ่นหลีหยิบมือถือลงมา กดเปิดลำโพง
เสียงแหบห้าวของพ่อเฒ่าจางดังลอดออกมา: "ห้าคน ขับรถตรวจการณ์มาคันนึง ใส่เครื่องแบบสามคน ผู้ช่วยสองคน
หัวหน้าชื่อเฟิง บอกว่าเป็นรองหัวหน้าหน่วยที่สองของกองบังคับการตำรวจเมือง มาถึงก็ถ่ายรูปก่อน แล้วแปะใบสั่งปิด ข้าบอกว่ามีเอกสารแจ้งจากสำนักงานการเคหะฯ เขาไม่แม้แต่จะมอง บอกว่าได้รับการร้องเรียนแบบระบุชื่อ ต้องหยุดงานเพื่อให้ตรวจสอบ"
"ใบสั่งปิดแปะไว้ตรงไหน?"
"ประตูใหญ่ชั้นหนึ่ง"
"คนงานล่ะ?"
"นั่งยอง ๆ อยู่ข้างนอกหมด ยังไม่ให้เข้า"
"รอเดี๋ยวนะ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ อย่าไปมีเรื่อง"
วางสายแล้ว ลู่หมิงส่งข้อความหาฟางอวี๋: "ตำรวจเมืองอ้างเหตุเสียงดังรบกวนชาวบ้าน ปิดไซต์งานว่านเจียฝู ร้องเรียนระบุชื่อ หยุดงานสอบสวน"
ข้อความตอบจากฟางอวี๋มาถึงในยี่สิบวินาที: "ตำรวจเมืองไม่มีอำนาจสั่งปิดงานก่อสร้างที่ได้รับอนุญาตจากสำนักงานการเคหะฯ ถูกต้องตามกฎหมาย ปัญหาเสียงเป็นเขตอำนาจของกรมสิ่งแวดล้อม ตำรวจเมืองจะเข้ามาแทรกแซงได้ก็ต่อเมื่อเวลาก่อสร้างละเมิดกฎหมายการจัดการเมืองเท่านั้น คุณเช็คให้แน่ใจว่าเวลาก่อสร้างอยู่ในขอบเขตที่กำหนดหรือไม่"
ลู่หมิงตอบกลับไป: "เริ่มงานเก้าโมงเช้า เลิกงานหกโมงเย็น ไม่เกินเวลา"
ฟางอวี๋: "นั่นก็คือการบังคับใช้กฎหมายเกินอำนาจ คุณไปที่ไซต์ก่อน อย่าไปเถียงกับพวกเขา อัดวิดีโอไว้ตลอด ฉันไปถึงในยี่สิบนาที"
ลู่หมิงเก็บมือถือ ลงตึกขึ้นรถ
รถมายบัคออกจากตึกซินเฉิง เลี้ยวเข้าถนนจงซิน เจ็ดนาทีถึงว่านเจียฝู
ลานหน้าประตูหลักห้างมีรถตรวจการณ์สีขาวแถบน้ำเงินของตำรวจเมืองจอดขวางอยู่ ท้ายรถหันออกถนน จอดตามสบาย กินพื้นที่ทางเท้าไปครึ่งเลน
ประตูม้วนหน้าเข้าชั้นหนึ่งถูกลดลงมาครึ่งนึง ติดใบแดงสองแผ่นไขว้กันเปียก ๆ ยังไม่แห้งดี