สามวัน
ว่ากันว่าเร็วก็เร็ว
ตอนที่ฟางอวี๋ถือบัญชีครบชุดของไท่อวี่ตี้ฉ่านเดินเข้ามาในห้องประชุม ลู่ยวนก็นั่งตรวจตัวเลขอยู่ปลายโต๊ะยาวมาสองคืนติดแล้ว
ทีมตรวจสอบบัญชีคือทีมที่ลู่ยวนจ้างมาจากในเมือง มีนักบัญชีรับอนุญาตสี่คน ผู้ช่วยอีกสองคน แม้แต่ตะกร้าขยะในห้องขายของเฟยชุ่ยเฉิงก็ไม่เว้น
ฟางอวี๋วางรายงานสรุปบนโต๊ะ
“ทรัพย์สินที่ไท่อวี่ตี้ฉ่านควบคุมจริงมีมูลค่ารวมสี่ร้อยสิบล้านหยวน โดยเป็นบ้านที่ยังไม่ได้ขายในเฟยชุ่ยเฉิงเฟสหนึ่ง โครงการระหว่างก่อสร้างและที่ดินเฟสสอง ที่ดินแปลงพาณิชย์-ที่อยู่อาศัยชานเมืองเหนือ หักหนี้สินธนาคารและค่าก่อสร้างค้างจ่ายรวมหกสิบล้านหยวน สินทรัพย์สุทธิสามร้อยห้าสิบล้านหยวน”
ลู่หมิงเปิดไปหน้าสุดท้าย เหลือบมองตัวเลข
“ทางประธานฉินมีข้อโต้แย้งอะไรไหม”
“ไม่มีค่ะ” ฟางอวี๋ส่ายหน้า “เขาค่อนข้างพอใจกับราคานี้”
“ลู่ยวน เตรียมโอนเงิน”
ลู่ยวนจ้องบัญชีร่วมที่ธนาคารถืออยู่ในมือ กดโอน สามร้อยห้าสิบล้าน ก็ถูกตัดออกจากบัญชีไปแบบนี้
เมื่อสองเดือนก่อน เธอซื้อเสื้อผ้าหนึ่งร้อยหยวนในอินเทอร์เน็ตยังต้องต่อรองขอส่วนลดกับร้านค้า
ตอนนี้ สามร้อยกว่าล้านออกไป เธอกลับหน้าไม่แดงใจไม่เต้น
คนเราถูกเงินฝึกให้เชื่องได้จริงๆ
……
บ่ายสองโมง ลู่หมิง ฉินเย่ ฟางอวี๋ ทั้งสามฝ่ายลงนามข้อตกลงโอนหุ้นเสร็จสิ้นที่ตึกซินเฉิง
ตอนฉินเย่กดลายนิ้วมือบนสัญญา ปลายนิ้วแห้งสนิท