การแนะแนวอาชีพในโรงเรียนครั้งแรกของบริษัทหยุนเมิ่งลงทุน ลู่หมิงให้ความสำคัญมาก
เรียกผู้บริหารระดับสูงทั้งหมดมารวมตัวกัน เปิดประชุมหารือ
เสิ่นหลีสรุปขั้นตอนคร่าว ๆ อย่างรวบรัด
สุดท้ายลู่หมิงสรุปว่า “จุดประสงค์ของวันพรุ่งนี้มีเพียงหนึ่งเดียว คือทำให้เด็กสามร้อยกว่าคนนั้นรู้ว่า การอยู่ต่อในอำเภอยวิ๋นเมิ่งนั้นมีอนาคต”
……
เช้าวันรุ่งขึ้น แปดโมงสี่สิบ
ห้องประชุมของโรงเรียนอาชีวศึกษาเทคนิคอำเภอยวิ๋นเมิ่งอยู่ด้านในสุดของอาคารเรียน ตรงกลางติดแถบผ้าป้ายยาว ๆ เขียนว่า “งานแนะแนวการรับสมัครงานในมหาวิทยาลัยของหยุนเมิ่งลงทุน และกิจกรรมเชื่อมโยงการจ้างงานบัณฑิต”
เสิ่นหลียืนอยู่ข้างเวที ตรวจสอบสไลด์PPT ในหน้าจอมือถืออีกรอบ
เธอเปลี่ยนเป็นชุดสูททางการสีแดงไวน์เข้ม รวบผมขึ้น แต่งหน้าหนักกว่าปกติเล็กน้อย
ฟางเหิงจอดรถมายบัคไว้ข้างสนามกีฬา ตอนที่ลู่หมิงลงจากรถ บังเอิญเจอโจวฟู่หมินเดินมาจากทิศทางอาคารบริหาร มือคีบแฟ้มเอกสาร พอเห็นลู่หมิง ก็กระตือรือร้นมาก
“ประธานลู่ ยินดีต้อนรับ ยินดีต้อนรับเลยครับ เรื่องก่อนหน้านี้ จริง ๆ แล้วมันเป็นเรื่องเข้าใจผิดนิดหน่อยนะครับ…”
“ผู้อำนวยการโจว ไม่สำคัญหรอกครับ” ลู่หมิงไม่รับประโยคหลังของเขา “ที่สำคัญคืออนาคตของเด็ก ๆ”
โจวฟู่หมินพยักหน้ารัว ๆ “ใช่ ๆ ๆ ห้องประชุม พร้อมแล้วครับ ๆ”
ที่นั่งในห้องประชุมเป็นเก้าอี้พับแบบติดแน่น นั่งกันเกือบเต็ม แถวหน้านั่งแน่น แถวหลังประปราย
นักเรียนเต็มไปด้วยความเยาว์วัยและความอยากรู้อยากเห็น บางคนก้มหน้าเล่นมือถือ บางคนคุยกับเพื่อนข้าง ๆ เสียงดังฮือๆ
ตอนที่เห็นฟางอวี๋ เฉินซือเถียน และหลี่ม่าน มีเด็กผู้ชายสองสามคนกระซิบกันว่า “สวยจริง ๆ เลย!”