ลู่หมิงถือแก้ววิสกี้ กวาดสายตากลับมาจากแถวใบหน้าพวกนั้น เขย่าของเหลวสีอำพันที่ก้นแก้วเบา ๆ
"ไม่เลือกแล้วครับ ประธานหู" เขาวางแก้วกลับลงบนโต๊ะน้ำชา "ผมไม่ค่อยชินกับอะไรแบบนี้"
หูขุยอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะหัวเราะเสียงดังลั่น ตบมือลงบนเบาะโซฟาฉาดใหญ่
"ท่านประธานลู่เป็นสุภาพบุรุษจริง ๆ ดี ๆ ๆ ผมเคารพการตัดสินใจ" เขาโบกมือให้หัวหน้ากลุ่ม "ที่เหลือออกไปก่อน เหลือไว้แค่คนที่ผู้อำนวยการไป๋เลือกก็พอ"
แถวของสาว ๆ หมุนตัวเดินออกไป
เฉินซือเถียนเดินอยู่หลังสุด
ตั้งแต่เข้ามาในห้องจนถึงตอนนี้เธอไม่ได้เอ่ยปากพูดสักคำ สายตาหลบเลี่ยงมาทางลู่หมิงตลอด
ตอนเดินผ่านโต๊ะน้ำชา รองเท้าส้นตึกของเธอไปสะดุดขาโซฟา ร่างโคลงเคลงเล็กน้อย คว้ากรอบประตูไว้ได้ถึงยืนนิ่ง
จังหวะที่ประตูปิดลง หางตาของเธอกวาดมองลู่หมิงเป็นครั้งสุดท้าย
ลู่หมิงไม่ได้มองเธอ
ในใจเขาแค่มีความคิดหนึ่งแวบขึ้นมา: กางเกงโยคะของห้าอำเภอนอก ตอนบ่ายมาตรฐานที่ใช้คัดกรองเขาคือมีบ้านมีรถ มีรายได้ต่อปีมั่นคง แต่ตอนนี้มานั่งอยู่ในห้องส่วนตัวของไนต์คลับ รอให้คนมาเลือก
โลกเรามันต่างกัน ก็แค่นั้นแหละ
ข้าง ๆ ผู้อำนวยการไป๋มีเด็กสาวที่ถูกเลือกนั่งอยู่แล้ว กำลังปอกส้มให้เขา
ผู้อำนวยการไป๋เอนกายพิงโซฟา แก้วเคลือบเปลี่ยนเป็นแก้วทรงสูง แต่ข้างในยังเป็นน้ำชาที่รินมาจากกระติกน้ำร้อนอยู่ดี
"เสี่ยวลู่เอ๊ย" ผู้อำนวยการไป๋เอ่ยปาก "เหล่าหูเล่าเรื่องของนายให้ฉันฟังแล้ว คนหนุ่มมีความมุ่งมั่น เรื่องดีนะ ตึกซินเฉิง ว่านเจียฝู หนึ่งอาทิตย์คว้ามาได้สองชิ้นใหญ่ พูดจริง ๆ เลยนะ ฉันทำงานอยู่ในแวดวงการเคหะมายี่สิบปี เพิ่งเคยเห็นความเร็วแบบนี้เป็นครั้งแรก"
"ผู้อำนวยการไป๋ชมเกินไปแล้วครับ"