ซูเหวินพูดชัดเจน หูขุยได้สองส่วน ซูเหวินได้แปดส่วน
โปรเจกต์ห้าหกสิบล้าน ตามธรรมเนียมอุตสาหกรรม กำไรอย่างน้อยสิบห้าล้าน
แบ่งสองต่อแปด หูขุยได้สามล้าน ซูเหวินได้สิบสองล้าน
สามล้าน
หักค่าก่อสร้าง ค่าวัสดุ ค่าแรง ค่าเช่าเครื่องจักร ค่าบริหารจัดการ สามล้านนี่จะเหลือเท่าไหร่?
อาจไม่เหลือสักแดง
หรืออาจต้องควักเพิ่ม
หูขุยคลุกคลีในวงการวัสดุก่อสร้างมายี่สิบปี เรื่องอัตรากำไรเขารู้ดี
งานถนนของเทศบาลมีกำไรขั้นต้น 25% ถึง 30% แต่นั่นเป็นกรณีก่อสร้างปกติ
ถ้าต้องออกเงินทดรอง ต้นทุนการจมเงินจะกินไปอย่างน้อยห้าเปอร์เซ็นต์
บวกกับคลังอำเภอยวิ๋นเมิ่งทยอยจ่ายคืนในสามปี ต้นทุนเวลา ค่าติดตามหนี้ ค่าภาษีระหว่างนั้น หักแล้วหักอีก กำไรสุทธิที่ถึงมือมี 15% ก็ถือว่าบุญแล้ว
15% ของสิบห้าล้าน คือสองล้านสองแสนห้าหมื่น
เขาได้สองส่วน คือสี่แสนห้าหมื่น
สี่แสนห้าหมื่น ยังไม่ถึงยอดหมุนเวียนเดือนเดียวของเขาเมื่อก่อนเลย
นี่ไม่ใช่ความร่วมมือ แต่เป็นการปล้นชัด ๆ
แต่หูขุยก็ไม่ได้ปฏิเสธทันที
เขายกถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งคำ ลวกปลายลิ้นชา ช่วยกลืนคำหยาบที่ติดอยู่ริมฝีปากลงคอไปได้
ซูเหวินไม่รีบร้อน รินน้ำให้ตัวเองอีกถ้วย ปิดฝากา ปลายนิ้วเคาะเบา ๆ บนหูกาสองที
"ประธานซู..." หูขุยวางถ้วย ครุ่นคิดหาคำพูด "สองแปด นี่มันออกจะ..."
"จะยังไง?"
"ไม่ค่อยสมดุลเท่าไหร่"
ซูเหวินเลิกคิ้ว
"คุณมาหาผม เพราะคุณจัดการเองไม่ได้ เรื่องที่จัดการไม่ได้ ผมจัดการให้คุณแล้ว ผมเอาส่วนใหญ่ มันไม่สมดุลตรงไหน?"