ฟางอวี๋กับฟางเหิงออกจากหมู่บ้านข้าราชการศาล ก็เป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว
ฟางเหิงอ้อมไปที่ฝั่งคนขับกำลังจะเปิดประตู จู่ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง
เขาหันไปมอง
ฟางอวี๋ยืนอยู่ข้างรถ มือถือเสื้อเทรนช์โค้ทสีขาวครีม สีหน้าเรียบเฉย
“พี่สาว”
ฟางเหิงลองเรียกดู
ฟางอวี๋จ้องเขา
“วันนี้บนโต๊ะอาหาร นายพูดเยอะดีนะ”
ฟางเหิงยืดตัวตรงทันที
“ผมผิดเอง”
“ผิดอะไร”
“ไม่น่าพูดว่าพี่แต่งหน้าไปหาประธานลู่”
“แล้วยังมีอีกไหม”
“ไม่น่าปั่นกระแสต่อหน้าอาเขยอากง”
ฟางอวี๋พยักหน้า เปิดประตูข้างคนนั่ง ก่อนขึ้นรถทิ้งท้ายไว้หนึ่งประโยค
“ถ้าบังอาจพูดจาเหลวไหลอีก จะฉีกปากทิ้ง”
ตอนผ่านร้านยาจี้ซื่อ ฟางเหิงอุทานว่า “วันนี้คนป่วยเยอะจังเลยนะ”
ฟางอวี๋ได้ยินก็เงยหน้ามอง ใกล้สี่ทุ่มแล้ว หน้าร้านยายังคงเนืองแน่น
“ไป ลงไปถามซิว่าเกิดอะไรขึ้น” ฟางอวี๋สั่งฟางเหิง
ไม่นาน ฟางเหิงกลับมารายงาน “พี่ พวกนั้นเบิกเงินจากบัตรประกันสุขภาพ จ่ายร้อย ร้านคืนให้แปดสิบ”
ฟางอวี๋พยักหน้า
ฟางเหิงถามอีก “นี่มันกิจการของซูเหวินไม่ใช่เหรอ ต้องบอกประธานลู่ไหม”
ฟางอวี๋ดูนาฬิกา “สี่ทุ่มแล้ว ช่วงนี้เขาทำงานหามรุ่งหามค่ำ ให้เขาพักผ่อนเต็มที่บ้างเถอะ”
……
วันรุ่งขึ้น
เก้าโมงเช้า หมู่บ้านเหวินเฉวียน
ลานหินใต้ต้นฮ่วยถูกทำความสะอาดเรียบร้อย พี่ฮวาพาผู้หญิงหลายคนขนโต๊ะสี่เหลี่ยมสองตัวมาประกบกัน ปูผ้าสีแดง ใช้เป็นโต๊ะเซ็นสัญญาชั่วคราว
บนโต๊ะมีสัญญาชดเชยการย้ายถิ่นฐานยี่สิบกว่าฉบับ ทุกฉบับมีจุดเซ็นชื่อและจุดพิมพ์ลายนิ้วมือที่ฟางอวี๋ทำเครื่องหมายไว้อย่างดี ข้างๆ วางกล่องครั่งแดงที่เพิ่งแกะใหม่