"ประธานลู่ นี่หมายความว่า……เรื่องของฉัน คุณยอมจัดการแล้วใช่ไหม?"
"ฉันบอกแล้ว ค่อยคุยกัน ตอนนี้เราคุยเรื่องอื่นอยู่" น้ำเสียงลู่หมิงเรียบเฉย "เด็กสาวพวกนั้นที่อยู่ใต้คุณ เร็วสุดกี่วันถึงจะรวมทีมมาที่อวิ๋นเมิ่งได้?"
หลี่ม่านสูดหายใจลึก "แล้วแต่คุณจะเอามาตรฐานไหน ถ้าแค่โชว์ตัว ยืนหน้างาน สามวันฉันลากคนมาได้เจ็ดแปดคน แต่ถ้าเอาที่อยู่เองได้ อยู่ประจำระยะยาว ต้องให้เวลาฉันหนึ่งสัปดาห์"
"กี่คน?"
"ทีมหลักหกถึงแปดคน ส่วนนอกขยายได้ตลอด" หลี่ม่านหยุดไปครู่หนึ่ง "แต่ว่าเด็กพวกนี้ตอนอยู่กับฉันรายได้เดือนละเป็นหมื่น คุณจะให้ค่าตอบแทนเท่าไหร่?"
"เงินเดือนพื้นฐานแปดพัน ค่าผลงานไม่เพดาน ที่พักฟรี"
"อำเภอยวิ๋นเมิ่ง?"
"ใช่"
ปลายสายไม่ได้ตอบกลับทันที
ลู่หมิงได้ยินเสียงถอนหายใจเบามาก
"ประธานลู่ ฉันพูดตรง ๆ นะ เด็กพวกนี้เคยอยู่เจิ้งโจวชินแล้ว คุณให้พวกเธอย้ายมาอยู่อำเภอระดับห้าแบบนี้ แปดพันไม่พอหรอก ไม่ใช่เงินไม่พอ แต่ใจพวกเธอข้ามกำแพงนั้นไม่ได้"
"งั้นคุณบอกพวกเธอไป นี่ไม่ใช่มาทำงานสั้น ๆ แต่เป็นการมาสร้างโปรเจกต์จากศูนย์กับฉัน ค่าครองชีพที่อวิ๋นเมิ่งแค่หนึ่งในสามของเจิ้งโจว รายได้เท่าเดิม แต่อยู่ที่นี่เก็บเงินได้มากกว่าเป็นเท่าตัว คนที่มากลุ่มแรก ต่อไปเป็นระดับผู้บริหารหมด"
หลี่ม่านเงียบไปสามวินาที ลู่หมิงได้ยินเสียงสปริงเตียงพับดังเอี๊ยดเบา ๆ จากปลายสาย คงเป็นเพราะเธอเปลี่ยนท่านั่ง
"ได้" เสียงเธอนิ่งขึ้นกว่าเมื่อกี้ "ฉันเริ่มติดต่อวันนี้เลย แต่ขอบอกไว้ก่อนนะ สุดท้ายจะมาได้กี่คน ฉันไม่รับประกัน"